Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Την αυτοκτονία των δύο κοριτσιών δεν τη βλέπω ως ατομική τραγωδία, αλλά ως κοινωνικό σύμπτωμα.

Διότι γεννάτε και μεγαλώνετε παιδιά, μέσα σε έναν ανταγωνιστικό, ψηφιακό πολιτισμό που τους ζητά να αποδώσουν, πριν προλάβουν να υπάρξουν.

Να διαχειρίζονται το στρες των ενηλίκων με ψυχισμό εφήβων.

Να κουβαλούν το βάρος της επιτυχίας των γονιών, της οικονομικής ανασφάλειας, της ψηφιακής έκθεσης, της μοναξιάς, της βίας της σύγκρισης, της διαρκούς αξιολόγησης.

Και ίσως εδώ, να έρχεται η δυσκολότερη ερώτηση: Τι σημαίνει να φέρνεις έναν άνθρωπο σε έναν κόσμο που δεν ξέρεις αν θα μπορέσει να αντέξει; Τι σημαίνει να δημιουργείς ζωή μέσα σε κοινωνίες που παράγουν τόσο συστηματικά ψυχικό πόνο, αποξένωση και υπαρξιακή εξουθένωση; Δεν γράφω αυτό το κείμενο για να δώσω “απαντήσεις» ούτε για να ρομαντικοποιήσω τον θάνατο.

Το γράφω γιατί κάθε φορά που ένα παιδί φτάνει να πιστεύει ότι “ο κόσμος δεν είναι πια για μένα”, κάτι έχει ήδη, αποτύχει.

Με τρομάζει που μεγαλώνει μια γενιά, η οποία μοιάζει όχι να αντέχει τη ζωή, αλλά να αποφεύγει κάθε μορφή ματαίωσης.

Όλα πρέπει να είναι άμεσα.

Γρήγορη επιτυχία.

Γρήγορη επιβεβαίωση.

Γρήγορη απόλαυση.

Γρήγορο χρήμα.

Γρήγορη εικόνα ευτυχίας.

Και μέσα σε αυτό, η ίδια η ανθρώπινη ύπαρξη — που είναι αργή, αντιφατική, δύσκολη, γεμάτη όρια και απώλειες — αρχίζει να βιώνεται σχεδόν ως προσβολή.

Δεν θεωρώ, βέβαια, ότι “φταίνε τα παιδιά”. Τα παιδιά, έρχονται στον κόσμο με απόφαση των - συνειδητοποιημένων υποτίθεται - γονιών τους, και καθρεφτίζουν την κουλτούρα που τα γεννά.

Ζούμε σε κοινωνίες που θεοποίησαν την κατανάλωση, την επίδοση και τη διαρκή διέγερση.

Που έμαθαν στους ανθρώπους, ότι αξίζεις μόνο αν ξεχωρίζεις, αν παράγεις, αν φαίνεσαι, αν κερδίζεις.

Που μετέτρεψαν ακόμα και την ανθρώπινη εμπειρία σε περιεχόμενο.

Κι έτσι η ματαίωση — που κάποτε ήταν μέρος της ωρίμανσης — βιώνεται πλέον σαν ψυχική κατάρρευση.

Η αναμονή γίνεται αφόρητη.

Η αποτυχία γίνεται ντροπή.

Η μοναξιά γίνεται υπαρξιακό κενό.

Η σιωπή γίνεται απειλή.

Όμως ο άνθρωπος, δίχως τη δυνατότητα να αντέξει τη ματαίωση, δύσκολα αντέχει και τη ζωή. Διότι η ζωή, δεν υπόσχεται ούτε δικαιοσύνη ούτε διαρκή ευχαρίστηση. Υπόσχεται μόνο, το βάρος της ύπαρξης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους