Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η γονεοποίηση ενός παιδιού είναι μία από τις πιο βαθιές μορφές συναισθηματικής κακοποίησης.

Συμβαίνει όταν οι ρόλοι αντιστρέφονται.

Όταν ο γονέας, αντί να είναι πηγή προστασίας, ασφάλειας και φροντίδας, γίνεται εκείνος που ζητά από το παιδί να τον στηρίξει συναισθηματικά, πρακτικά ή ακόμη και οικονομικά.

Τότε το παιδί αναλαμβάνει ένα βάρος που δεν του αναλογεί.

Μαθαίνει από πολύ νωρίς ότι για να κρατήσει τις σημαντικές σχέσεις της ζωής του, πρέπει να είναι χρήσιμο, να φροντίζει, να προσφέρει, να αντέχει.

Το μήνυμα που χαράσσεται μέσα του είναι απλό και σκληρό. "Για να με αγαπούν, πρέπει μόνο να δίνω." Αυτό το μοτίβο ακολουθεί συχνά τον άνθρωπο και στην ενήλικη ζωή του.

Οι σχέσεις του οργανώνονται γύρω από την παροχή υπηρεσιών.

Νιώθει ότι πρέπει διαρκώς να πληρώνει για την αγάπη και την αποδοχή.

Ακόμη κι όταν κατανοήσει τι του συνέβη, δεν είναι εύκολο να αλλάξει.

Συχνά εξιδανικεύει αυτή τη στάση ζωής, τη βαφτίζει αγάπη, καθήκον ή ευγνωμοσύνη, ενώ στην πραγματικότητα συνεχίζει να αναπαράγει ένα τραύμα.

Χρειάζεται βαθιά και επίπονη δουλειά για να μάθει κανείς ότι η αγάπη δεν εξαγοράζεται και ότι οι ουσιαστικές σχέσεις δεν είναι σχέσεις συναλλαγής.

Όταν κάποιος λέει, "Οι γονείς μου με εκμεταλλεύονται, αλλά τους θεωρώ παιδιά μου και θα συνεχίσω να τους στηρίζω, γιατί χωρίς αυτούς δεν θα ήμουν τίποτα", περιγράφει με τον πιο καθαρό τρόπο τις συνέπειες της γονεοποίησης.

Η εκμετάλλευση βιώνεται ως αγάπη.

Η αυτοθυσία ως καθήκον.

Η θεραπεία αρχίζει όταν ο άνθρωπος μπορέσει να καταλάβει ότι μπορεί να αγαπά και να αγαπιέται χωρίς να χάνει τον εαυτό του.

Το πρόταγμα στη ζωή όλων μας, είναι η θεραπεία των γονέων μας μέσα μας. Όσο αυτό δεν ενεργείται, βαπτίζουμε ζωή μας, τον εγκλεισμό στη φυλακή των τραυμάτων μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους