Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«ΜΑΜΑ, ΜΠΑΜΠΑ, ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ…» Κάποτε στην Ελλάδα τα παιδιά μεγάλωναν ακούγοντας πως «η ζωή είναι δύσκολη». Πως πρέπει να αντέχουν.

Να σφίγγουν τα δόντια.

Να μη λυγίζουν.

Κι ίσως αυτό να ήταν κάποτε απαραίτητο για έναν λαό που πέρασε πολέμους, φτώχεια, ξεριζωμούς, εμφυλίους, μετανάστευση και διαρκή ανασφάλεια.

Μόνο που κάθε συλλογικό τραύμα αφήνει πίσω του και έναν αόρατο τρόπο να μεγαλώνεις παιδιά.

Έναν τρόπο -που μολύνεται από τις απάνθρωπες ιδέες του νεοφιλελευθερισμού και του the sky is the limit- όπου η αξία συνδέεται με την επίδοση.

Με την επιβίωση.

Με το «να τα καταφέρεις». Με το να μη μείνεις πίσω.

Και κάπως έτσι πολλά παιδιά μεγαλώνουν κουβαλώντας μέσα τους έναν παράξενο τρόμο: πως αν δεν ανταποκριθούν, αν δεν πετύχουν, αν δεν αντέξουν, τότε ίσως δεν χωρούν αρκετά μέσα στον κόσμο.

Γι’ αυτό και η φράση «Μαμά, μπαμπά, αυτός ο κόσμος…» -που γράφει η μικρή στο σημείωμα που άφησε στους γονείς της- ραγίζει τόσο βαθιά την ψυχή.

Γιατί μοιάζει σαν η κραυγή ενός παιδιού που κουράστηκε να προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε μια πραγματικότητα που του φάνηκε υπερβολικά βαριά για την εύθραυστη καρδιά του.

Και ίσως το πιο τραγικό είναι πως αυτά τα παιδιά δεν μεγαλώνουν απαραίτητα χωρίς αγάπη.

Μεγαλώνουν συχνά μέσα σε οικογένειες που τα αγαπούν βαθιά - αλλά κουβαλούν κι εκείνες τη δική τους εξάντληση, τη δική τους ματαιωμένη ζωή, τη δική τους ανομολόγητη αγωνία επιβίωσης.

Γιατί η Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών έγινε σιγά σιγά μια χώρα όπου όλο και περισσότεροι άνθρωποι ζουν χωρίς πραγματική προοπτική ζωής.

Μια χώρα όπου η εργασία εξαντλεί, η ανασφάλεια μονιμοποιείται, η νεότητα βιώνεται σαν διαρκής αγώνας επιβίωσης, το μέλλον μοιάζει στενό και δίχως νόημα, η αξιοπρέπεια συχνά συνθλίβεται και η χαρά μοιάζει, όλο πιο πολύ, μια ενοχική πολυτέλεια.

Κι έτσι τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε σπίτια όπου οι μεγάλοι μπορεί να μην λένε πάντα με λόγια ότι φοβούνται, αλλά το σώμα τους το φωνάζει καθημερινά.

Το άγχος.

Η κόπωση.

Η κατάθλιψη.

Η οικονομική ασφυξία.

Η σιωπηλή παραίτηση.

Η απονοηματοδοτημένη "ζωή". Και τότε ακόμη και οι Πανελλήνιες παύουν να είναι απλώς εξετάσεις.

Γίνονται μια υπαρξιακή δοκιμασία αξίας.

Σαν να κρίνεται εκεί όχι μόνο το μέλλον, αλλά το δικαίωμα του παιδιού να αισθάνεται πως θα μπορέσει κάποτε να ζήσει μια ζωή αξιοβίωτη.

Και χρειάζεται να το πούμε: χιλιάδες παιδιά βρίσκονται σε ψυχοφαρμακευτική αγωγή για να ανταπεξέλθουν.

Κι ίσως εκεί βρίσκεται ένα από τα πιο βαθιά ελληνικά τραύματα της εποχής μας: ότι μεγαλώνουμε παιδιά σε μια κοινωνία όπου πολλοί ενήλικες έχουν ήδη χάσει την πίστη ότι η ζωή μπορεί πραγματικά να ανθίσει.

Την ίδια στιγμή που οι "άριστοι" που παρασιτούν στο κοινωνικό σώμα "πουλάνε μούρη" επιτυχίας.

Και το παιδί το αισθάνεται αυτό.

Το αισθάνεται ακόμη κι όταν δεν λέγεται.

Το αισθάνεται όταν βλέπει γονείς εξαντλημένους, νέους ανθρώπους χωρίς ελπίδα, σχέσεις διαλυμένες από την πίεση, ανθρώπους να επιβιώνουν χωρίς να ζουν πραγματικά.

Γι’ αυτό ίσως το ερώτημα δεν είναι πώς θα «αντέξουν» περισσότερο τα παιδιά μας.

Αλλά πώς θα ξαναφτιάξουμε μια κοινωνία όπου η ζωή θα αξίζει να τη ζει κανείς.

Μια κοινωνία όπου ένα παιδί δεν θα αισθάνεται στα δεκαεπτά του πως ο κόσμος είναι ήδη πιο βαρύς από την ψυχή του.

Και η πρώτη προϋπόθεση γι' αυτό είναι η επείγουσα απαλλαγή από τους χρόνιους παρασιτικούς μολυντές του συλλογικού μας σώματος. Αντώνης Ανδρουλάκης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους