Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν λίγο καιρό μια 17χρονη κοπέλα ανασύρθηκε χωρίς τις αισθήσεις της από τον Ισθμό.

Την προηγούμενη εβδομάδα άλλη μία —ευτυχώς την βρήκαν ζωντανή.

Σήμερα, δύο 17χρονα κορίτσια στην Ηλιούπολη, πιασμένες χέρι-χέρι στο τελευταίο σάλτο.

Αυτή η εφιαλτική αλληλουχία γεγονότων δεν είναι σύμπτωση, αλλά η απόδειξη μιας κοινωνίας που έχει μετατραπεί σε θηλιά.

Πόσοι γονείς, αλήθεια, ακούτε πραγματικά τα παιδιά σας; Όχι μόνο τι βαθμούς έφεραν ή αν έφαγαν, αλλά τι ψιθυρίζει η ψυχή τους; Πόσα παιδιά περνούν δίπλα μας καθημερινά, κουβαλώντας ασήκωτα βάρη που κανείς δεν προσέχει; Άλλα μπλεγμένα με ναρκωτικά, άλλα χωρίς ίχνος αυτοπεποίθησης, εγκλωβισμένα σε μια εσωτερική ερημιά.

Όλα αυτά δεν συμβαίνουν τυχαία... προκύπτουν από το κενό που αφήνουμε πίσω μας, από προβληματικές συμπεριφορές γονέων... Το σάλτο μπορεί να το κάνουν μόνα τους, αλλά αν κοιτάξετε προσεκτικά πίσω τους, θα δείτε να τα σπρώχνουν: -Αδιάφοροι γονείς και καθηγητές, που κυνηγούν το κοινωνικό «γόητρο» και τη βιτρίνα, παραμένοντας εκκωφαντικά απόντες από την ουσία. -Μια σάπια κοινωνία-όχλος, που απομονώνει οτιδήποτε δεν χωρά στα στενά «κουτάκια» της και κυνηγά λυσσαλέα το «διαφορετικό» για να καλύψει τους δικούς της κομπλεξισμούς.

Το γεγονός ότι πήδηξαν πιασμένες χέρι-χέρι δεν είναι απλώς μια λεπτομέρεια.

Είναι η πιο συντριπτική απάντηση προς όλους μας.

Σε έναν κόσμο που ξεχειλίζει από «επικοινωνία» αλλά στερείται ουσίας, αυτά τα παιδιά μας είπαν κατάμουτρα πως το μόνο αληθινό στήριγμα που βρήκαν ήταν η μία την απόγνωση της άλλης.

Όταν η οικογένεια, το σχολείο και η κοινωνία γίνονται ξένα σώματα, η μόνη «διέξοδος» που τους απέμεινε ήταν να σφίξουν η μία το χέρι της άλλης και να αναζητήσουν μαζί τη λύτρωση στο κενό.

Αυτό το σφιχτό χέρι-χέρι είναι η καταδίκη μιας κοινωνίας που έμαθε να αντιμετωπίζει τα πάντα με απάθεια και «κουκούλωμα», αρκεί να φαίνεται όμορφη η βιτρίνα.

Το σημείωμα στη φωτογραφία είναι η ωμή αλήθεια που αρνούμαστε να δούμε. «Τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης», γράφει η 17χρονη.

Τρία χρόνια που κανείς δεν πρόσφερε μια διέξοδο, μια στήριξη.

Αντίθετα, το παιδί εισέπραττε μόνο απόρριψη και πίεση για τις Πανελλήνιες, καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως «πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα... δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό». Φταίμε ως κοινωνία γιατί έχουμε εθιστεί στο να κοιτάμε την «παρτάρα» μας.

Φταίμε γιατί αφήνουμε τα παιδιά μας μόνα τους να παλεύουν με τους δαίμονές τους, χωρίς κανένα δίχτυ προστασίας.

Όταν ένας νέος άνθρωπος αισθάνεται πως η φωνή του είναι μάταιη, τότε η άβυσσος φαντάζει ως η μόνη ειλικρινής αγκαλιά. «Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα», μας λένε.

Και η ευθύνη για κάθε χέρι που αφήνεται στο κενό, βαραίνει εμάς που δεν το κρατήσαμε ποτέ όσο ήταν ακόμα εδώ...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους