Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήταν καλή η κηδεία, Αντωνάκη μου; Ρώτησε η Ελενίτσα ή αστεφάνωτη επιχειρώντας να χωρέσει απ’ τη σχισμή του πένθους στην ασφαλή κοινωνία του καθωσπρεπισμού.

Τα πιο τρελά πράγματα σεργιανουν εντός σου όταν αποχαιρετάς έναν φίλο.

Ήταν καλή η κηδεία; Που δε σημαίνει χορωδίες και στεφάνια.

Σημαίνει πονούσαν οι άνθρωποι που άφησες πίσω; Σπάραζε η καρδιά τους; Βούρκωνε το μέσα τους; Μοιράζονταν ιστορίες με γέλιο και με δάκρυ; Ήξεραν πως είσαι αναντικατάστατος; Το χιούμορ σου, η αλήθεια σου, οι χαμηλοί σου τόνοι, το μισό χαμόγελο, αχ αυτό το μισό χαμόγελο, το έργο σου, η προσφορά σου, η παρακαταθήκη σου.

Κι η υστεροφημία σου.

Χωρίς λεκέδες και ψεγάδια και σκιές.

Άσπιλη και άμωμη ως κρίνος.

Είδα φίλους στην κηδεία σου Δημήτρη Γκιώνη.

Φίλους κι εχθρούς, και παλιούς κολλητούς ξεχασμένους πια, κι ανθρώπους που αγαπούσα κι έπαψα και μ’ αγαπούσαν κι έπαψαν Κύριος οιδε για ποιο λόγο, άλλωστε δεν έχει σημασία πια.

Μετά τον Μανωλάκο, μετά τον Βότση, τώρα εσυ.

Κι ήταν καλές οι κηδείες Αντωνάκη.

Γιατί είχαν μέσα τους το λυγμό μιας δημοσιογραφίας που χάνεται για πάντα… Δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους