ΤΑ ΕΠΗ ΚΑΙ ΤΑ ΡΕΚΟΡ ΠΡΟΣΕΛΕΥΣΗΣ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΤΗΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ. ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 1974.. ΣΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 2026 ! Η ΕΠΙΚΗ βραδιά της απονομής του τίτλου και της φαντασμαγορικής φιέστας της Ομόνοιας αλλά και το...

Πλήρες Κείμενο:

ΤΑ ΕΠΗ ΚΑΙ ΤΑ ΡΕΚΟΡ ΠΡΟΣΕΛΕΥΣΗΣ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΤΗΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ. ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 1974.. ΣΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 2026 ! Η ΕΠΙΚΗ βραδιά της απονομής του τίτλου και της φαντασμαγορικής φιέστας της Ομόνοιας αλλά και το θέμα του ρεκόρ προσέλευσης, έφεραν στις μνήμες μας ένα άλλο ΕΠΟΣ, αυτό της Μόρφου 52 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ .., 6 ΜΑΙΟΥ 1974- ΜΕ ΚΑΡΑΒΑΝΙΑ ΦΙΛΑΘΛΩΝ, ΔΕΚΑΔΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ. ΣΕ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ ΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ ΣΤΑΜΑΤΟΥΣΕ ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΒΑΖΕ ΣΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΤΩΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΩΝ ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΚΑΙ ΔΑΦΝΕΣ. ΓΕΜΑΤΟΙ ΜΕ ΜΕΡΣΙΝΙΑ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ !! Πριν από 52 χρόνια, τέτοιες μέρες, η Ομόνοια έκανε τον γύρο του θριάμβου στην όμορφη κωμόπολη της Μόρφου.

Ήταν 6 Μαΐου 1974, λίγους μήνες πριν από τα τραγικά γεγονότα- όταν η Ομόνοια στο φινάλε του πρωταθλήματος 1973-74 κέρδιζε τον Διγενή Μόρφου και κατακτούσε μαθηματικά τον τίτλο, δυο βαθμούς μπροστά από τον Πεζοπορικό.

Ήταν ο τέταρτος τίτλος του τριφυλλιού που επέστρεφε εκείνη τη χρονιά από την Α’ Εθνική Ελλάδας, όπου αγωνίστηκε την περίοδο 1972-73 ως πρωταθλήτρια την προηγούμενη περίοδο. Η Ομόνοια μπήκε από την αρχή του πρωταθλήματος μπροστά και παρά τις προσπάθειες του ΠΟΛ και λιγότερο της ΑΕΛ πήρε δίκαια τον τίτλο, αφού ήταν καλύτερη και πιο ποιοτική ομάδα.

Το παιχνίδι στη Μόρφου ήταν ιστορικό και αξέχαστο για τους φιλάθλους της Ομόνοιας.

Από το πρωί ξεκίνησαν τα καραβάνια των οπαδών από τη Λευκωσία για τη Μόρφου.

Με λεωφορεία, ιδιωτικά αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες και κάθε μεταφορικό μέσο ξεκίνησαν για το Δημοτικό Στάδιο της Μόρφου, το οποίο πολύ νωρίς είχε κατακλυστεί από τις χιλιάδες φίλους της Ομόνοιας.

Η ατμόσφαιρα ήταν πανηγυρική.

Παντού δέσποζε το πράσινο χρώμα και ο ήχος από καμπανέλλες, κλαξόν, σάλπιγγες και ταμπούρλα, όπως γράφει ο Τύπος της εποχής.

Όταν τελείωσε ο αγώνας των αναπληρωματικών, με την Ομόνοια να κερδίζει 2-0 και να πανηγυρίζουν και οι μικροί το Πρωτάθλημα , η ατμόσφαιρα ζεστάθηκε ακόμη πιο πολύ.

Ενώπιον του Άγγλου διαιτητή κ. Πρέσκοτ, των βοηθών του κ. Κούπερ και ΜακΛάρεν οι ομάδες παρατάχθηκαν με τις ακόλουθες συνθέσεις: Διγενής: Ευθυμίου, Κ. Τσιάκκας, Χαμπής, Η. Εξαδάκτυλος, Χαριλάου, Μ. Σκαπούλλης, Κατσιόλης, Χριστόφορος, Άντρος Τσίγγης, Μάνος (Ροβέρτος, Κωσταρής) Ομόνοια: Λούκας, Τσιακλής, Κοντογιώργης, Π. Ιακώβου, Μοκάνο, Κ. Αντωνίου, Α. Σάββα, Γκρέκορι, Καϊάφας, Ν. Χαραλάμπους, Κανάρης (Καρταμπής, Μούσκος) Για τους παίκτες της Ομόνοιας το παιχνίδι ήταν τελικός και ξεκίνησαν με μια νευρικότητα.

Όμως ο κόσμος της ήταν η μεγάλη δύναμη και πολύ νωρίς έκανε το 1-0 με τον Α. Κανάρη (2’). Ο Διγενής προσπάθησε να αντιδράσει, είχε ένα δοκάρι, αλλά όλα τελείωσαν στο 71’, όταν και πάλι ο Κανάρης έκανε το 2-0. Σεισμός έγινε με το τέλος του αγώνα, αφού οι φίλαθλοι μπήκαν στο γήπεδο και έκαναν τον γύρο του θριάμβου με τους παίκτες.

Ένας προνοητικός οπαδός πήρε δάφνινα στεφάνια και ο κόσμος έστεψε τους παίκτες.

Η επιστροφή στη Λευκωσία ήταν εντυπωσιακή, με τα καραβάνια των οχημάτων και τους πανηγυρισμούς.

Σε κάθε χωριό της διαδρομής -Ζώδια, Αστρομερίτης, Ακάκι, Κοκκινοτριμιθιά- εκατοντάδες κάτοικοι φίλοι της Ομόνοιας στέκονταν στα πεζοδρόμια, είχαν μερσίνια και στεφάνια στους δρόμους και επευφημούσαν τα διερχόμενα αυτοκίνητα.

Η χρονιά έληξε με την κατάκτηση του ΝΤΑΜΠΛ, το 2ο που κατακτούσε η ΟΜΟΝΟΙΑ στην ιστορία της !

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους