Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θέλω να σας γράψω μια ιστορία για τα Αμερικανικά βραδυνά τηλεοπτικά show, αυτά που ξεκινάνε πριν τα μεσάνυχτα.

Αν αναρωτιέστε γιατί, το θέμα μου δεν είναι η τηλεοπτική διασκέδαση, αλλά η δημοκρατία, η αλληλεγγύη, και η ποιότητα του χαρακτήρα των πρωταγωνιστών, όπως την περιγράφει μια πολύ Αμερικανική λέξη που δε νομίζω ότι μεταφράζεται: το “decency”. Χθες βράδυ στις 11.30 άνοιξα την τηλεόραση για να δω τα Late Night Shows.

Είναι πια μια συνήθεια που έχω αποκτήσει, ειδικά aφ΄ ότου η Disney, ιδιοκτήτρια του καναλιού ABC προσπάθησε να απολύσει τον κωμικό Jimmy Kimmel για να ικανοποιήσει τον Αμερικανό Πρόεδρο, αλλά λίγες ημέρες μετά αναγκάστηκε να τον επαναφέρει, αφού ξέσπασε επική δημόσια κατακραυγή με μαζικές αποχωρήσεις δεκάδων χιλιάδων από τις συνδρομητικές της πλατφόρμες, και με ηθοποιούς να δηλώνουν δημόσια ότι δεν συνεργαστούν ποτέ ξανά σε ταινίες της.

Ξεκινάω πάντα από τον Jimmy Kimmel στο NBC, μετά πηγαίνω στον Steven Colbert στο CBS, και καταλήγω ίσως στον Jimmy Fallon, στο NBC.

Διαπίστωσα ότι ο Kimmel είχε ένα επεισόδιο σε επανάληψη, κάτι εξαιρετικά απογοητευτικό καθώς το περίμενα με μεγάλη λαχτάρα.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή: Τα Late Night Shows είναι κομμάτι της Αμερικανικής τηλεοπτικής κουλτούρας.

Ακριβώς στις 11.35 το βράδυ, ώρα Νέας Υόρκης, ξεκινάνε ταυτόχρονα και στα τρία μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα, NBC, ABC, CBS.

To μοντέλο της εκπομπής είναι γνωστό και περίπου παρόμοιο: o τηλεοπτικός παρουσιαστής/οικοδεσπότης έχει ένα μονόλογο, και μετά κάθεται στο γραφείο στο στούντιο, και στην πολυθρόνα πλάϊ του περνάνε οι καλεσμένοι.

Το είδος αντιγράφηκε και στην Ελλάδα, και απέτυχε παταγωδώς, καθώς είναι εξαιρετικά δύσκολο να μεταφυτεύσεις μια τόσο Αμερικανική/Αγγλοσαξονική αντίληψη του χιούμορ και της “κοφτής” συζήτησης. (Συν ότι, εκτός από το τεράστιο ταλέντο των παρουσιαστών πίσω τους υπάρχει μια πολυπληθής και πολύ ικανή ομάδα από κειμενογράφους). Το τηλεοπτικό είδος των Late Night Shows ξεκινάει στην αμερικανική τηλεόραση την δεκαετία του 50, κορυφώνεται με τον θρυλικό Johny Carson - κάθε βράδυ για τριάντα χρόνια από το 1962 έως το 1992 - τον καταπληκτικό David Letterman (ξεκινάει από το NBC και καταλήγει στο CBS το 2015) και τον Jay Leno (1992-2009). Τα shows παραμένουν εξαιρετικά ανταγωνιστικά μεταξύ τους, και οι θεατές τους τα παρακολουθούν με την ευλάβεια οπαδών ποδοσφαιρικής ομάδας.

Το περιεχόμενο του μονόλογου του παρουσιαστή αντανακλά την τρέχουσα ειδησεογραφία και πολύ συχνά έχει αναφορές στην τρέχουσα πολιτική κατάσταση, χωρίς κανέναν ενδοιασμό ή λογοκρισία. (Νομίζω πού πάει αυτό το κείμενο). Ταυτόχρονα, στις τελευταίες δύο δεκαετίες η τηλεόραση αλλάζει.

O κόσμος παρακολουθεί όλο και λιγότερη τηλεόραση (αυτό που λέμε linear TV εδώ - ίδιο πρόγραμμα την ίδια ώρα για όλο τον κόσμο), και περισσότερο καταναλώνει περιεχόμενο στις πλατφόρμες (πχ YouTube και άλλα social media, καθώς και κανάλια τύπου Netflix). Η ακροαματικότητα των Late Night Shows πέφτει, μαζί με τα διαφημιστικά έσοδα, τα οποία μετατοπίζονται πλέον στη “Silicon Valley.” Οι τηλεοράσεις - και μαζί τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και τα Late Shows - αντιμετωπίζουν το ίδιο ζοφερό μέλλον με τις εφημερίδες: συγχωνεύσεις, απολύσεις, και εξαγορές. “Enter”, η περίοδος Trump, και ειδικά η περίοδος μετά την εκλογή Biden το 2020, και την επανεκλοκή Trump το 2024, στην οποία ο Αμερικανός πρόεδρος - που δεν ανέχεται οποιαδήποτε κριτική - ξεκινάει να λύσει τους λογαριασμούς του.

Το 2020, πεθαίνει ο Sumner Redstone.

Είναι ιδιοκτήτης μιας “αυτοκρατορίας” των media, στα οποία ανήκουν η Paramount (την ξέρουμε από το διάσημο logo στην αρχή κινηματογραφικών της ταινιών) και του τηλεοπτικού καναλιού CBS.

Επικεφαλής πλέον είναι η κόρη του, Shari Redstone, η οποία έχει επικρατήσει σε μια εξαιρετικά βίαια σύγκρουση διαδοχής. H Shari βλέπει προς τα πού πάει η κατάσταση με τα media και βιάζεται να πουλήσει.

Και φυσικά ο αγοραστής βρίσκεται στη Silicon Valley: οι Larry και David Εlisson - πατέρας και γιος.

Τιμή πώλησης 8,4 δις δολλάρια.

Αν σας φαίνονται πολλά, σήμερα τα χρήματα αυτά είναι για την Silicon Valley είναι σαν κέρματα που αφήνεις στο περίπτερο. O David Elisson είναι ο υπερδισεκατομμυριούχος ιδιοκτήτης της εταιρίας software, Οracle, ο οποίος χρηματοδοτεί το όνειρο του γιου του να γίνει κυρίαρχος του Hollywood.

Πατέρας και γιος Ellison, έχουν αναπτύξει μια “φιλία” με τον Trump.

Ο οποίος Trump, είπαμε, έχει ανοιχτούς λογαριασμούς και με το κανάλι CBS και την κριτική που του έχει ασκήσει η θρυλική εκπομπή “60 minutes” (την οποία έχει μηνύσει για δυσφήμιση) και με τον Steven Colbert, ο οποίος έχει το Late Night Show του καναλιού.

H αγοραπωλησία δεν μπορεί να προχωρήσει αν δεν πάρει την έγκριση της κρατικής ρυθμιστικής αρχής (FCC) που την ελέγχει πια ο Trump.

Οπότε, η ιδιοκτησία κάνει δύο κινήσεις: πρώτον, πληρώνει 16 εκατομμύρια συμβιβασμό στον Trump (σε μια μήνυση που όλοι έλεγαν ότι δεν κερδίζεται ποτέ στα δικαστήρια). Kαι, δεύτερον, ανακοινώνει πως απολύει τον Μάϊο του 2026 τον Steven Colbert (και όλους τους συνεργάτες του). Xθες βράδυ, 11 Μαΐου του 2026: Kaνέαν άλλο Late Night Show εκτός από το CBS δεν είναι στον αέρα, γιατί όλοι οι παρουσιαστές των ανταγωνιστικών εκομπών έχουν φύγει και βρίσκονται μαζί στην εκπομπή του Colbert. O Jimmy Kimmel του ABC, o Jimmy Fallon του NBC), o John Oliver του HBO) και o Seth Meyers του NBC, όλοι παρόντες σε μια μοναδική, ιστορική, συγκινισιακά φορτισμένη εκπομπή, μια εμβληματική δήλωση συμπεράστασης ενάντια σε πανίσχυρες επιχειρηματικές δυνάμεις.

Είναι περίεργο και απρόβλεπτο σε μια Δημοκρατία όπως την Αμερικανική, να βλέπει από πού εμφανίζονται οι δυνάμεις της.

Αν μου έλεγε κανείς πριν τριάντα χρόνια, “από τους παρουσιαστές τηλεοπτικών εκπομπών”, θα απάνταγα “καλό τα ποτό, αλλά με μέτρο.” ΥΓ. O κάρτα των καλεσμένων στην αρχή της εκπομπής του Colbert έλεγε “Strike Team Five”. Μετά θυμήθηκα πως ήταν ο τίτλος ενός podcast που έκαναν όλοι αυτοί οι παρουσιαστές, μαζί.

Το 2023, οι κειμενογράφοι στο Hollywood κατέβηκαν σε απεργία ζητώντας αύξηση του μισθού τους και προστασία από την επερχόμενη τεχνητή νοημοσύνη.

Οι πέντε παρουσιαστές σταμάτησαν τις εκπομπές τους, έδωσαν όλο το μισθό τους για να πληρώνονται οι απεργοί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους