Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έγραψα πριν ένα κείμενο για την ψυχική υγεία των εφήβων, με αφορμή τα δυο κορίτσια πριν μάθω για το περιεχόμενο του σημειώματος.

Πρόβλεψα, δυστυχώς, σωστά.

Τώρα διάβασα το σημείωμα που άφησε πίσω το ένα παιδί και δεν σταματάνε τα δάκρυα.

Από τη μια, θεωρώ ασέβεια την αναπαραγωγή του.

Από την άλλη, όμως, αναρωτιέμαι μήπως χρειάζεται να μας εντυπωθούν αυτά τα λόγια, μπας και είναι το χαστούκι που χρειαζόμαστε.

Γιατί συνοψίζουν ένα σχεδόν κοινό βίωμα αυτής της γενιάς παιδιών.

Η προμελετημένη αυτοκτονία - ιδιαίτερα με πτώση από μεγάλο ύψος- προϋποθέτει μια τόσο βαθιά απελπισία, που πραγματικά ρε ρουφάει και δεν βρίσκεις τίποτα να πιαστείς.

Μοιάζει απίθανο ένα ανήλικο παιδί που δεν έχει προλάβει να ζήσει σχεδόν τίποτα να μη βρήκε ούτε μια ρωγμή φωτός μέσα στο σκοτάδι.

Τις πρώτες του διακοπές με παρέα; Ένα συντροφάκι; Μια βδομάδα να κοιτάει το ταβάνι ακούγοντας μουσική; Ένα μπάνιο στη θάλασσα; Κι όμως.

Συμβαίνει όλο και πιο συχνά.

Κι εμείς, οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί, μιλάμε και γράφουμε και προειδοποιούμε και συμφωνούμε. ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΚΩΦΕΥΕΙ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ. Γίνεται... Αλλά δεν γίνεται να μην έχουμε βγει και οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί στους δρόμους, απαιτώντας αξιοπρέπεια για εμάς και τα παιδιά μας.

Η λύση δεν είναι η κατάργηση των Πανελλαδικών ούτε να γυρίσουν οι γυναίκες στο σπίτι ούτε να σπάμε τα παιδιά μας στο ξύλο, γιατί η πολλή ανεξαρτησία οδηγεί σε αυτοκτονικότητα (ορισμένα "χαριτωμένα" που διάβασα σε μια γρήγορη περιήγηση). Η λύση είναι η επιστροφή της αξιοπρέπειας για όλους τους ανθρώπους και η επένδυση στην Παιδεία και στην Υγεία.

Αλλά, βλέπετε, προλάβανε τα funds κι οι αναθέσεις όσο χαζεύαμε Νέτφλιξ, τσακισμένοι από την καθημερινότητα.

Δεν ήμασταν εκεί όταν έπρεπε, γι' αυτό θα μας στοιχειώσει ο αποχαιρετισμός του κοριτσιού. Πρέπει να ξαναφτιάξουμε έναν κόσμο που αγκαλιάζει τα παιδιά. Αυτός τα γκρεμίζει στο κενό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους