Original Post

Πλήρες Κείμενο:

2019. Δύο μικρά παιδιά. Ένα επίδομα από το κράτος (350 ευρώ το ΚΕΑ αν το ξέρεις) και μια διατροφή 200 ευρώ από τον πρώην.

Καμία βοήθεια. Απόγνωση. Κατάθλιψη.

Μέσα σε αυτό μια χαραμάδα φωτός και μια απόφαση: δεν θα ζω άλλο με όρους άλλων.

Ευλογημένη περίοδος καραντίνας, γιατί ξεκίνησε η τηλεκπαίδευση και εξοικειωθήκαμε με την τεχνολογία.

Ξεκίνησα τις σπουδές μου.

Το κάλεσμά μου; Σύμβουλος σχέσεων.

Μα ποιά είμαι εγώ να το κάνω αυτό.

Η τότε “κολλητή” μου; “Πότε θα επανέλθεις; Νομίζω ότι μιλάω με την Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ.” Τα παιδιά που μεγαλώσαμε μαζί; Ειρωνεία, κοροϊδία και πισώπλατο κουτσομπολιό, με τη δική μου ζωή στο επίκεντρο. ‘’Χαχαχαχα, η Αλεξάνδρα την είδε τι ακριβώς; Χαχαχαχα, κοίτα τι γράφει η φιλόσοφος.

Χαχαχα, έχει γίνει νούμερο.

Χαχαχαχα, ε τότε να βγαίνω κι εγώ να το παίζω ‘’κάποια’’ και να πληρώνομαι’’... Και να θέλω να απαντήσω “Κάν’ το ρε αντί να με κρίνεις κι εγώ θα είμαι η πρώτη που θα σε στηρίξω και θα σε χειροκροτήσω”. Αλλά δε μπορούσα γιατί υπήρχε το “Θα σου πω τι μου είπαν για εσένα αλλά μην το πεις”... Κι εγώ ακόμη μεγαλύτερο πείσμα.

Μια εφηβική ανάγκη για δικαίωση.

Για εκείνο το κορίτσι που δεν άνηκε, που δεν ταίριαζε πάντα το κουτσομπόλευαν και το έκριναν αρνητικά, αλλά το ζήλευαν λίγο που ήταν και αντράκι (τουλάχιστον έτσι έδειχνε γιατί μέσα της δεν ήταν καθόλου έτσι). Οπότε μέσα μου έπαιζε το ‘’Θα σας δείξω εγώ πατσαβούρια’’ (όχι και πολύ καλό αυτό που έλεγα αλλά έτσι μου έβγαινε τότε... και παράλληλα, χωρίς να το συζητάω πολύ με τους έξω, έχτιζα κάτι μεγάλο: μία ολόκληρη επιχείρηση από το μηδέν. Η Άλεξ. Η Άλεξ που μέχρι τα 23 της ήταν δακτυλοδεικτούμενη για τις επιλογές της.

Άουτς! 6 χρόνια μετά, 5-ψήφιος μηνιαίος τζίρος σταθερός, ομάδα 3 ατόμων, και ένα burnout που μου δίδαξε ό,τι αν δεν θα έστηνα την επιχείρησή μου αλλιώς, θα έπρεπε να τα παρατήσω γιατί δεν άντεχα και όλοι αυτοί θα επιβεβαιωνόντουσαν ‘’Χαχα είδες για τίποτα δεν είναι ικανή’’ και θα χαιρόντουσαν τρίβοντας τις κοιλιές τους από τα γέλια.

Δε θα τα παρατήσεις κοριτσάκι μου έλεγα μέσα μου.

Όχι τώρα.

Τόσες γυναίκες κρέμονται από εσένα.

Δε μπορείς να το κάνεις αυτό ούτε σε εκείνες ούτε στον εαυτό σου.

Και η ευθύνη αυτών των γυναικών που τις λατρεύω με την εσωτερική αίσθηση δικαίωσης και την ανάγκη να μη ξαναγελιοποιηθώ με οδήγησαν απλά στο να μάθω να κάνω τα πράγματα αλλιώς.

Να βάλω δομή, συστήματα και να χτίσω στρατηγική.

Σταματώ την ιστορία εδώ γιατί θέλω να μου πεις τη γνώμη σου.

Θες να συνεχίσω να σου μιλάω και γι’ αυτό το κομμάτι από εδώ και πέρα; Θες να μοιράζομαι και αυτά; Γιατί νομίζω, κάπου εκεί μέσα, υπάρχει κάτι που θα σε βοηθήσει.

Πάτα ένα like για να μάθεις τη συνέχεια της ιστορίας και να μου δείξεις ότι αυτό σε ενδιαφέρει ώστε να συνεχίσω.

Δεν είναι rebrand.

Δεν φεύγω από πουθενά.

Συνεχίζω να υποστηρίζω γυναίκες στις ερωτικές τους σχέσεις.

Αυτή τη στιγμή, απλά ανοίγω μια πόρτα που ήταν κλειστή. Αν σε ενδιαφέρει, θα είμαι εδώ. Και στα δύο. Για εσένα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους