Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποιες αγάπες δεν τελειώνουν με φωνές. Δεν τελειώνουν με έναν καβγά.

Δεν τελειώνουν επειδή “χάλασε” ξαφνικά κάτι μεγάλο.

Τελειώνουν αθόρυβα.

Από εκείνο το “θα το πω αύριο”. Από τα συναισθήματα που έμειναν μέσα.

Από τις αγκαλιές που άρχισαν να λιγοστεύουν.

Από την προσοχή που έγινε συνήθεια.

Από ανθρώπους που άρχισαν να θεωρούν ο ένας τον άλλον δεδομένο.

Και κάπως έτσι, δυο άνθρωποι που κάποτε κοιτούσαν ο ένας τον άλλον με λαχτάρα, αρχίζουν να ζουν σαν ξένοι μέσα στην ίδια σχέση.

Η αδιαφορία δεν έρχεται πάντα σαν ψυχρότητα.

Πολλές φορές έρχεται μέσα από εκείνη τη σιγουριά ότι: “Δεν θα φύγει ποτέ.” Και τότε σταματά η προσπάθεια.

Σταματά η φροντίδα.

Σταματά η ουσιαστική παρουσία.

Κι όμως… οι σχέσεις δεν επιβιώνουν επειδή υπήρξε αγάπη κάποτε.

Επιβιώνουν όταν δύο άνθρωποι συνεχίζουν να φροντίζουν αυτό που έχουν.

Να μιλάνε.

Να βλέπουν.

Να ακούν.

Να μην αφήνουν τη σιωπή να γίνεται απόσταση.

Να αγαπάς… αλλά ποτέ σε σημείο που να ξεχνάς τον εαυτό σου. Γιατί η καρδιά δεν είναι χώρος αναμονής για μισή αγάπη. True by Σταυρούλα Σουκαρά✍️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους