Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Football soft skills Η αναμέτρηση στη Νέα Φιλαδέλφεια είχε μπει πλέον στις καθυστερήσεις. Ο Γερμανός Όσμερς είχε υποδείξει επιπλέον έξι λεπτά και το ρολόι έδειχνε 92:49. Ήταν η στιγμή που ο Ρέλβας, μετά το τελευταίο τρέξιμο του Πήλιου με όσες δυνάμεις του είχαν απομείνει για να μη χαθεί η μπάλα, επιχειρούσε να γεμίσει τη μπάλα στη μεγάλη περιοχή.

Δεν έμοιαζε βέβαια με κίνηση απελπισίας, από αυτές που συνηθίζουν οι ποδοσφαιριστές όταν η κλεψύδρα του χρόνου αδειάζει.

Στην περιοχή βρίσκονταν ήδη ο Γιόβιτς με το Βάργκα.

Και πλησίαζαν σε απόσταση βολής ο Ζοάο Μάριο με το Ζίνι.

Ενώ, απέναντί τους είχαν να αντιμετωπίσουν μόνο τρεις αμυντικούς του Παναθηναϊκού.

Το πλεονέκτημα έγινε ακόμα μεγαλύτερο όταν η κεφαλιά που κέρδισε ο Ζίνι σημάδεψε και πέτυχε το Γιόβιτς που για λίγο βρέθηκε μόνος μαζί με τον προσωπικό του αντίπαλο σχεδόν στο ύψος του πέναλτι.

Η ανάγκη για το γκολ τίτλου και η πίεση από το χρόνο που λιγόστευε επέβαλαν μια εκτέλεση.

Οι προϋποθέσεις υπήρχαν, ακόμα κι αν δεν έμοιαζαν ιδανικές.

Πόσο μάλλον όταν σε θέση εκτέλεσης βρισκόταν ο πρώτος σκόρερ της φετινής ΑΕΚ και ο επιθετικός που είχε πετύχει επτά γκολ στη σεζόν με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό.

Κι όμως! Η έμπνευση της στιγμής του Σέρβου σταρ της Ένωσης αποδείχθηκε καθοριστική.

Το ελαφρύ άγγιγμα που πραγματοποίησε με το κεφάλι έσβησε την ορμή της μπάλας από τη δυνατή κεφαλιά του Ζίνι και δημιούργησε την ιδανική συνθήκη εκτέλεσης από τον ξεχασμένο από την αντίπαλη άμυνα Ζοάο Μάριο που πλέον είχε πλησιάσει αρκετά.

Το όμορφο σκαστό πλασέ του Πορτογάλου μεσοεπιθετικού στέρησε κάθε πιθανότητα αντίδρασης από τον τερματοφύλακα, το ρολόι έδειχνε πλέον 92:55 κι ένα από τα πιο iconic τέρματα στη σύγχρονη ιστορία της ΑΕΚ είχε μόλις επιτευχθεί.

Η πιο μεγάλη βραδιά στο φετινό πρωτάθλημα για την ΑΕΚ ολοκληρωνόταν με την υπογραφή του Λούκα Γιόβιτς και του Ζοάο Μάριο.

Κι αν στο ποδόσφαιρο του καιρού μας αρετές όπως η αθλητικότητα, η ένταση, η ταχύτητα και η δύναμη θεωρούνται στοιχεία απαραίτητα, οι δυο τους ήρθαν να μας υπενθυμίσουν και κάτι ακόμα.

Το ποδόσφαιρο δεν είναι απλά ένα σύστημα αυτοματισμών και επαναλαμβανόμενων μοτίβων.

Οι σχέσεις και η αλληλεπίδραση των ποδοσφαιριστών παραμένουν η βασική συνθήκη που ορίζει το σπορ.

Η αντίληψη, η ευφυΐα και η συναισθηματική νοημοσύνη έρχονται για να ενώσουν την τεχνική με τις δυνατότητες του σώματος.

Και στην περίπτωση μας, ο αυτοσχεδιασμός του Γιόβιτς έγινε ο πλοηγός για το ελεγχόμενο ποδόσφαιρο της κιτρινόμαυρης επίθεσης.

Η ενότητα των αντιθέτων.

Αρκούν μόνο μερικά ακαθάριστα σημεία θέασης για να δημιουργήσουν αυτές τις λεπτές συνδέσεις.

Κι έρχεται εκείνη η στιγμή του παιχνιδιού στην οποία η αντίληψη για το παιχνίδι ενώνεται με το περιβάλλον του αγώνα.

Τη βουή της εξέδρας που έφτανε να ακούγεται χιλιόμετρα μακριά.

Τη χημεία των δυο πρωταγωνιστών.

Τη βιωμένη εμπειρία του συνόλου που παιχνίδι με το παιχνίδι αποκαλύπτει νέες δυναμικές.

Τη λογική του παιχνιδιού που γίνεται ενσωματωμένη γνώση.

Άλλωστε, οι ποδοσφαιρικές ομάδες αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα ενός σύνθετου συστήματος προσαρμογής.

Και οι ποδοσφαιριστές που θα ξεχωρίσουν τελικά είναι εκείνοι που δε θα φέρουν στις τέσσερεις γραμμές του γηπέδου μόνο την τεχνική ή τη δύναμη τους αλλά κυρίως την προσαρμοστικότητα, την ικανότητα να ηγηθούν, την επικοινωνία, την πνευματική σκληράδα.

Όλα εκείνα δηλαδή που συνθέτουν τα soft skills του ποδοσφαίρου.

Η βελτίωση της αντίληψης των παικτών δεν είναι μια απλή λεπτομέρεια.

Δεν είναι κάτι που απλά καθορίζεται από την εμπειρία, την ηλικία ή τους προηγούμενους αγώνες και το επίπεδο των αντιπάλων που έχει συναντήσει ένας ποδοσφαιριστής.

Είναι μια μορφή παιδαγωγικής από μόνη της.

Τα χρώματα, οι φανέλες, τα σήματα, οι ήχοι οφείλουν διαρκώς να εντοπίζονται και να αξιολογούνται.

Οι ομάδες εντάσσουν διαρκώς τέτοιες οπτικές στην προπονητική τους διαδικασία.

Και η ΑΕΚ του Μάρκο Νίκολιτς δεν ξεφεύγει από αυτό τον κανόνα.

Είναι άλλωστε κάτι που το επιχειρεί κάθε φορά ακόμα και στη διάρκεια της προθέρμανσης πριν τον αγώνα.

Τα σχεδόν 6 δευτερόλεπτα που έφεραν οριστικά στα χέρια της Ένωσης το φετινό πρωτάθλημα ήταν μια τέτοια στιγμή.

Διατήρηση του ελέγχου παρά την πίεση του αντιπάλου, αποφυγή της παρόρμησης στις αποφάσεις, διαχείριση των συναισθημάτων, κίνητρο για την τελική νίκη.

Την ώρα που το παιχνίδι έμοιαζε στην κόψη του ξυραφιού, ο Γιόβιτς με το Ζοάο Μάριο μπορούσαν να επιστρατεύσουν την πιο απίθανη έμπνευση.

Η αντήχηση του συναισθήματος στη νοητική δομή που χαράκτηκε στην προπονητική διαδικασία.

Η διασύνδεση των ποδοσφαιριστών και της ομάδας σε μια ενότητα που αποδείχθηκε σε όλη τη σεζόν.

Κι αυτή η ενότητα, δεν παράγει απλά πίστη σε σχέση με τον τελικό σκοπό. Αλλά παράγει τρόπο ώστε αυτός να γίνει πράξη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους