Die Welt : Woke κτηνωδία. Ο Δούρειος Ιππος του νέου ξεδιάντροπου αντισημτισμού Σήμερα, κάτω από τον μανδύα της «αποαποικιοποίησης», του «αντιρατσισμού» και κυρίως του πράσινου κλιματικού ακτιβισμού...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτό που διακυβεύεται είναι η ίδια η επιβίωση της ελεύθερης Δύσης.

Δεν θέλω ποτέ ξανά να εκφωνήσω ή να ακούσω μια ομιλία του τύπου «Ποτέ ξανά». Το «Ποτέ ξανά» έχει καταντήσει μια φράση για κυριακάτικους λόγους και επετειακές τελετές.

Γιατί απλούστατα δεν ισχύει.

Αν ίσχυε, δεν θα υπήρχε η τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου.

Αν ίσχυε, δεν θα ακούγονταν στους ευρωπαϊκούς δρόμους συνθήματα όπως «Εβραίε, ψόφα». Αν ίσχυε, δεν θα φοβούνταν οι εβραϊκές οικογένειες να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο φορώντας κιπά.

Το «Ποτέ ξανά» είναι μια ηθική διακήρυξη χωρίς συνέπειες.

Το πραγματικό «Ποτέ ξανά» θα έπρεπε να ισχύει τώρα.

Όμως τώρα δεν ισχύει το «ποτέ ξανά». Ισχύει το «ξανά και ξανά». Ξανά και ξανά αντισημιτισμός.

Ξανά και ξανά βία.

Ξανά και ξανά αντιστροφή θύτη και θύματος.

Ακριβώς στη Γενεύη Το Παγκόσμιο Εβραϊκό Κογκρέσο ιδρύθηκε στις 13 Αυγούστου 1936 στη Γενεύη.

Εύχομαι ολόψυχα δύναμη και επιτυχία για το μέλλον του.

Όμως η Γενεύη είναι επίσης η έδρα του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, όπου εδώ και χρόνια το Ισραήλ καταδικάζεται συχνότερα από οποιαδήποτε άλλη χώρα — συχνότερα ακόμη κι από τη Συρία, τη Βόρεια Κορέα, το Ιράν και τη Βενεζουέλα μαζί. Το Συμβούλιο προτιμά να ασχολείται με υποτιθέμενες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ισλανδία παρά με τις δολοφονίες σε δικτατορίες όπως η Ρωσία, η Κίνα ή το Ιράν.

Έχει μετατραπεί σε ένα συμβούλιο διαστρέβλωσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Από τις 7 Οκτωβρίου 2023 — από το πιο φρικτό πογκρόμ κατά των Εβραίων μετά το Ολοκαύτωμα — δεν βιώνουμε αλληλεγγύη αλλά μια παγκόσμια έκρηξη αντισημιτισμού.

Η 7η Οκτωβρίου δεν ήταν ένα απλό στρατιωτικό επεισόδιο.

Δεν ήταν μια «σύγκρουση». Ήταν πογκρόμ.

Άνθρωποι δολοφονήθηκαν επειδή ήταν Εβραίοι.

Άνδρες βασανίστηκαν κτηνωδώς.

Γυναίκες βιάστηκαν.

Παιδιά λιντσαρίστηκαν.

Ολόκληρες οικογένειες εξοντώθηκαν.

Επειδή ήταν Εβραίοι.

Και αυτό που ακολούθησε ήταν αδιανόητο.

Πριν ακόμη στεγνώσει το αίμα των θυμάτων, άρχισαν οι σχετικοποιήσεις και οι δικαιολογίες. Το Ισραήλ κατηγορήθηκε την ίδια στιγμή που δεχόταν επίθεση.

Όπως το διατύπωσε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, «πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οι επιθέσεις της Χαμάς δεν συνέβησαν σε κενό». Όχι σε κενό.

Δηλαδή: πάλι φταίνε οι Εβραίοι.

Και αυτές οι αντιδράσεις δεν εμφανίστηκαν μήνες αργότερα, μετά τα αντίποινα του Ισραήλ στη Γάζα.

Ξεκίνησαν αμέσως.

Λίγες εβδομάδες μετά την 7η Οκτωβρίου, η πλειονότητα των νέων Αμερικανών δήλωνε ότι «κατανοεί» τις ενέργειες της Χαμάς.

Δημοσκόπηση του Harvard έδειξε ότι το 60% των Αμερικανών ηλικίας 18 έως 24 ετών θεωρούσε πως «η δολοφονία 1.200 Ισραηλινών ήταν δικαιολογημένη λόγω των δεινών των Παλαιστινίων». Άλλη έρευνα του Economist κατέγραψε ότι το 20% των νέων Αμερικανών μεταξύ 18 και 29 ετών πιστεύει ότι το Ολοκαύτωμα είναι ψέμα.

Η 7η Οκτωβρίου υπήρξε σημείο καμπής.

Σαν να άνοιξε μια πύλη.

Ο αντισημιτισμός δεν είναι πια μια σκοτεινή σκιά της Αυστρίας και της Γερμανίας.

Έχει εξελιχθεί σε παγκόσμιο εξαγώγιμο προϊόν.

Ιδίως μεταξύ των νέων.

Εκσυγχρονισμένος και «νεανικός», σχεδόν σαν φαινόμενο ποπ κουλτούρας, εξαπλώνεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα στις Ηνωμένες Πολιτείες, σε όλη την Ευρώπη, στα πανεπιστήμια, στον χώρο της τέχνης και του πολιτισμού, στα κοινωνικά δίκτυα και στους δρόμους των πόλεών μας — με λόγια και με πράξεις.

Στα πανεπιστήμια, στα θέατρα και στα μουσεία Ο νέος — αλλά και παλιός — αντισημιτισμός είναι ιδιαίτερα ύπουλος εκεί όπου κανείς δεν θα τον περίμενε: στα ελίτ πανεπιστήμια, στα θέατρα, στα μουσεία, στους δήθεν καλλιεργημένους κύκλους.

Ακριβώς εκεί όπου υποτίθεται ότι υπάρχουν ευαίσθητοι δέκτες απέναντι στον αυταρχισμό και τη μισαλλοδοξία, βλέπουμε πολλούς καλλιτέχνες, συγγραφείς, ηθοποιούς και διανοούμενους να μετατρέπονται σε κυνικούς οπορτουνιστές και συνοδοιπόρους της ιστορικής λήθης.

Αυτό που με σοκάρει περισσότερο είναι η ψυχρότητα και η απανθρωπιά με την οποία πολλοί «ευαίσθητοι» άνθρωποι του πολιτισμού επαναλαμβάνουν τον ισλαμιστικό συρμό της εποχής.

Αν τους ρωτήσεις, φυσικά αρνούνται ότι είναι αντισημίτες. «Το Ισραήλ όμως πρέπει να μπορεί να κρίνεται», λένε — σαν να ήταν απαγορευμένη η κριτική προς το Ισραήλ, ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί καθημερινότητα. Στη Γερμανία μόνο υπάρχουν πλέον δεκαεπτά επίσημοι επίτροποι κατά του αντισημιτισμού, σε εθνικό και τοπικό επίπεδο, με ολόκληρους μηχανισμούς γύρω τους.

Μια τεράστια γραφειοκρατία που ασχολείται επαγγελματικά με την ανακούφιση των συνειδήσεων. «Κοιτάξτε πόσα κάνουμε». Στη θεωρία όλα λειτουργούν άψογα.

Στην πράξη όμως αποτυγχάνουν. Το Ισραήλ και ο Σιωνισμός Ο σιωνισμός σήμερα έχει μετατραπεί για πολλούς σε βρισιά.

Όμως ο σιωνισμός δεν είναι ρατσισμός.

Ο αντισιωνισμός είναι που συχνά μετατρέπεται σε συγκαλυμμένο αντισημιτισμό.

Ο σιωνισμός είναι η αυτονόητη απάντηση σε δύο χιλιάδες χρόνια διώξεων, εκτοπίσεων και γενοκτονιών.

Είναι το δικαίωμα ενός λαού να ζει με ασφάλεια, ελευθερία και αυτοδιάθεση στο δικό του κράτος.

Είμαι μη Εβραίος.

Και είμαι σιωνιστής.

Από πεποίθηση και με πάθος.

Γιατί το Ισραήλ είναι η μόνη — ατελής αλλά πραγματική — δημοκρατία σε μια περιοχή που κυριαρχείται από βίαιες δικτατορίες.

Είναι ένα προπύργιο δυτικών αξιών στη Μέση Ανατολή.

Μια χώρα γνώσης, επιστήμης, ελευθερίας και ανεκτικότητας.

Όποιος αμφισβητεί το δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει, αμφισβητεί τελικά και τις ίδιες τις αρχές πάνω στις οποίες στηρίζονται οι ελεύθερες κοινωνίες.

Δημοκρατία, ελευθερία και μνήμη Όποιος πιστεύει πραγματικά στη δημοκρατία, στην ελευθερία και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, οφείλει σήμερα να σταθεί απέναντι στον αντισημιτισμό.

Ο αντισημιτισμός δεν είναι μόνο πρόβλημα των Εβραίων.

Είναι πρόβλημα ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Γιατί μέσα στον αντισημιτισμό, η Δύση μισεί τελικά τον ίδιο της τον εαυτό.

Και αν η ελεύθερη Δύση δεν καταφέρει να νικήσει τον αντισημιτισμό, θα αυτοκαταστραφεί.

Η ελεύθερη κοινωνία θα παραμείνει ελεύθερη μόνο αν ξυπνήσει.

Αν βρει το θάρρος να υπερασπιστεί τις ίδιες της τις αξίες.

Αν πολεμήσει τον φθόνο, το μίσος και τον αυτομισισμό.

Γι’ αυτό πιστεύω πως ο πατριωτισμός και ο σιωνισμός είναι αδέλφια.

Και πως η αληθινή ανεκτικότητα δεν μπορεί ποτέ — ποτέ ξανά — να είναι ανεκτική απέναντι στη μισαλλοδοξία.

Όλοι μας πρέπει να σταθούμε απέναντι στον αντισημιτισμό. Και να υπερασπιστούμε την ελευθερία, τη δημοκρατία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Mathias Döpfner Die Welt 11/5/26

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους