Η σκηνή της psytrance λατρεύει να μιλάει για «ενότητα», «ειρήνη» και αγάπη χωρίς σύνορα — αλλά τη στιγμή που κάποιος αναφέρει τη σιωνιστική επιρροή μέσα στην κουλτούρα ή μιλάει για το απαρτχάιντ και...
Η σκηνή της psytrance λατρεύει να μιλάει για «ενότητα», «ειρήνη» και αγάπη χωρίς σύνορα — αλλά τη στιγμή που κάποιος αναφέρει τη σιωνιστική επιρροή μέσα στην κουλτούρα ή μιλάει για το απαρτχάιντ και την αποικιακή βία, ο κόσμος τρελαίνεται.
Ξαφνικά η πολιτική γίνεται «κακή ενέργεια». Είναι καθαρή υποκρισία.
Οι στρατιωτικές αφηγήσεις και ο εθνικιστικός συμβολισμός περνούν ατιμώρητα, αρκεί να είναι τυλιγμένα σε υπεριώδη φως, Goa kicks και ψεύτικο πνευματικό branding.
Αλλά η αλληλεγγύη προς τους καταπιεσμένους λαούς; Αυτή χαρακτηρίζεται ως «διχαστική» ή «καταστροφική για την ατμόσφαιρα». Η λεγόμενη απολιτική σκηνή του psytrance είναι απολιτική μόνο όταν προστατεύει την εξουσία.
Ολόκληρη η κουλτούρα εξημερώθηκε από το χρήμα, τον καπιταλισμό των φεστιβάλ και τον πνευματικό καταναλωτισμό.
Οι άνθρωποι κηρύττουν την «ανώτερη συνείδηση» ενώ αγνοούν τις βόμβες, την κατοχή και τον εθνοκάθαρση.
Αυτό δεν είναι διαφώτιση — είναι φυγή για προνομιούχους ανθρώπους που θέλουν να νιώθουν επαναστάτες χωρίς να θυσιάζουν την άνεση.
Το τρελό είναι ότι η psytrance κάποτε είχε το δυναμικό να γίνει πραγματική αντικουλτούρα.
Τώρα, τεράστια τμήματα της σκηνής είναι βασικά νεοφιλελεύθερα καταφύγια ευεξίας με μπασογραμμές και ψυχεδελικά οπτικά εφέ.
Το «One love» ισχύει μόνο όταν κανείς δεν αμφισβητεί την πολιτική ζώνη άνεσης.
Ένα κίνημα που παραμένει σιωπηλό γύρω από την καταπίεση ενώ πουλάει ελευθερία και απελευθέρωση δεν είναι επαναστατικό. Είναι απλώς γκλίτερ ψεκασμένο πάνω σε σάπια ύλη.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους