Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το βιβλίο του Στάθη Καλύβα και της Νατάσας Τριανταφύλλη «Big Bang / 1970-1973 / Η άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας» το έχω από τον Δεκέμβριο.

Είχα πάει στην παρουσίασή του στο Κύτταρο, βασικά για να το ζητήσω από τον Καλύβα να μου το δώσει, καθώς το είχα ξεφυλλίσει νωρίτερα σ’ ένα βιβλιοπωλείο κι είχα δει πως με είχε αναφέρει μέσα καμιά 100αριά φορές! Στη δε βιβλιογραφία του τα άρθρα και τα βιβλία μου πιάνουν 2 σελίδες(!), ενώ οι αναφορές σε κάθε έναν από όλους τους άλλους είναι μετρημένες, συνήθως, στα δάκτυλα του ενός χεριού.

Ξέρω τι έχω γράψει μέσα στα χρόνια και πόσο έχω ανοίξει τα μάτια πολλών γι’ αυτά τα θέματα, και το γεγονός ότι ένας πανεπιστημιακός στηρίζει τόσα πολλά σ’ αυτά που έχω φέρει στην επιφάνεια οπωσδήποτε με τιμά, σαν έναν ανεξάρτητο, και έξω από τα πάσης φύσεως κυκλώματα, γραφιά – και το λέω τούτο πέρα από το πώς μπορεί να χρησιμοποιούνται αυτά που έχω γράψει.

Τον ευχαριστώ λοιπόν τον Στάθη Καλύβα, για τις πολλές και τις ποικίλες αναφορές.

Πήγα λοιπόν στο Κύτταρο, βρήκα τον Καλύβα, γνωριστήκαμε (και με την Τριανταφύλλη), του ζήτησα το βιβλίο, έτσι κάπως απαιτητικά από τη μεριά μου, μου το έδωσε με χαρά και μου έγραψε και θερμή αφιέρωση.

Πιστεύω πως αν είχε προλάβει ο Καλύβας να διαβάσει το «Ροκ, Ελληνικό Ροκ, Κοινωνία και Πολιτική στη μακρά δεκαετία του ’60», που βγήκε πέρυσι το καλοκαίρι, όταν θα γινόταν το τελευταίο editing στο “Big Bang”, θα διαμόρφωνε και το δικό του βιβλίο, ανά σημεία, διαφορετικά.

Βεβαίως δεν θα άλλαζε τη «γενική γραμμή» του, που είναι αυτή η ακροκεντρώα και η μηδενιστική, εγώ θα πω, όσον αφορά την αριστερά – και βασικά την οργανωμένη αριστερά. Ο Καλύβας δεν έχει πολλά να πει για τους αριστερούς –σαν άτομα τους σέβεται και τους παραδέχεται, και σε σχέση με το έργο τους εννοώ–, αλλά πνέει μένεα, όπως θα λέγαμε, για τις οργανωμένες μορφές της Αριστεράς, για τα κόμματα και τις οργανώσεις της (Λαμπράκηδες και ΚΚΕ βασικά). Υπάρχει μία κεντρική ιδέα στο βιβλίο που είναι ενοχλητική. Ο Καλύβας πιστεύει πως οι αριστεροί καλλιτέχνες παρήγαγαν έργο επί δικτατορίας, επειδή είχαν απελευθερωθεί από τα δεσμά της κομματικής πειθαρχίας, που είχε επιβάλει το παράνομο ΚΚΕ πριν από τη δικτατορία και το νόμιμο ΚΚΕ μετά απ’ αυτήν.

Αυτή η αντίληψη, για μένα, δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική και μπορώ να την ανατρέψω εύκολα, αλλά βαριέμαι τώρα, εδώ, να το κάνω.

Φυσικά, υπάρχουν κι άλλες ενοχλητικές ιδέες στο βιβλίο, αλλά αυτή είναι μία από τις κυρίαρχες.

Το βιβλίο το διαβάζω τώρα, σιγά-σιγά, έχω φτάσει στη σελίδα 180, έχω βρει λάθη και ανακρίβειες, αλλά δεν ξέρω αν θα γράψω κάποια συνολική βιβλιοκριτική ή αν θα αρκεστώ σε μερικές παρατηρήσεις εδώ μέσα ή τίποτα από τα δύο.

Πάντως, και για να το ξεκαθαρίσω, θεωρώ απείρως πιο σημαντικό να γράφει και να ξαναγράφει κανείς γι’ αυτά τα θέματα, παρά να ασχολείται με τους Μετάλικα και με τους κάθε Μετάλικα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους