Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η υπόθεση της IVEN S.A. και η εμπλοκή του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν είναι απλώς μια «παλιά ιστορία» γραφειοκρατικών επιχορηγήσεων που χάθηκαν μέσα στα κενά του ελληνικού κράτους.

Αντίθετα, λειτουργεί ως αρχαιολογία της ελληνικής πολιτικής εξουσίας: ένα παράδειγμα για το πώς οι θεσμοί δημιουργούν και στη συνέχεια αποσιωπούν το ίδιο τους το ίχνος.

Από το 2000 έως το 2003, ο Μητσοτάκης υπήρξε πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της IVEN, μιας θερμοκοιτίδας επιχειρηματικότητας που διαχειριζόταν κοινοτικά κονδύλια του Γ΄ ΚΠΣ τα oποία δόθηκαν ως επιχορηγήσεις σε ανύπαρκτες ή μη επιλέξιμες επιχειρήσεις, ζημιώνοντας τα οικονομικά συμφέροντα της Ε.Ε. Η βουλευτική ασυλία του Μητσοτάκη έδρασε όπως ένα τελετουργικό ξόρκι εξουδετέρωσης: Το κοινοβούλιο απέρριψε την άρση, κλείνοντας θεσμικά τον φάκελο.

Η πολιτική πράξη δεν είναι εδώ ένα ενεργό γεγονός αλλά μια τελετουργία λήθης.

Το όνομα «IVEN» σβήστηκε από το ΓΕΜΗ, τα ισοζύγια εξαφανίστηκαν, και το όνομα του τότε προέδρου εμφανίζεται πλέον στο μητρώο ως «No firstname/No lastname». Εδώ δεν έχουμε απλώς διαφθορά, αλλά τη μεταφυσική της διαγραφής: η εξουσία δεν χρειάζεται να αποδείξει αθωότητα, αρκεί να διαγράψει το ίχνος της ενοχής.

Η υπόθεση IVEN μας φέρνει μπροστά στο ερώτημα: Τι είναι σήμερα η πολιτική ευθύνη; Είναι η παραδοχή ενός λάθους ή η ικανότητα να διαγράφεις την ίδια την έννοια του λάθους; Στην εποχή μας, όπου η διαφάνεια γίνεται εργαλείο απόκρυψης και η λογοδοσία υποκαθίσταται από την «καλή εικόνα», το όνομα ενός πολιτικού μπορεί να σβηστεί από μια βάση δεδομένων χωρίς να διαγραφεί από την εξουσία· αντιθέτως, να ενισχυθεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους