Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα πολιτικά του πιστεύω είναι εξίσου μπερδεμένα και χαώδη με την υπόλοιπη ζωή του.

Ο ίδιος δεν είχε εκφράσει ποτέ επίσημη θέση σε σχέση με τις πολιτικές του πεποιθήσεις, ενώ χρησιμοποιούσε το στοιχείο του σκανδάλου σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, τόσο στο δημόσιο λόγο όσο και μέσα από τα έργα του.

Όπως στο παρακάτω απόσπασμα συνέντευξής του: Συνέντευξη στο Περιοδικό Εξπρές, 7/3/1971 Εξπρές: Σαλβαντόρ, για πολλούς είστε ένας από τους πιο μεγάλους σημερινούς ζωγράφους, ένας θαυμάσιος χαράκτης, μία εξαίρετη διάνοια, αλλά μία σημαντική μερίδα του κοινού σας θεωρεί σαν ένα δαιμονισμένο αμπλαούμπλα, που με πάθος αναζητά την προβολή του.

Εσείς τί ορισμό δίνετε για τον εαυτό σας; Νταλί: Είμαι από τους σπάνιους καλλιτέχνες που πάντα αρνήθηκαν να ενταχθούν σε κόμμα ή σε πολιτική κίνηση, όποια και να ‘ναι.

Η ιστορία είναι το πάθος μου, διότι είναι το κατ’ εξοχήν κατηγόρημα, ενώ η πολιτική δεν είναι παρά το εφήμερο ανέκδοτο της ιστορίας. Νταλί: Είμαι ο μοναδικός σουρεαλιστής που ξέφυγε από το ρομαντισμό.

Οι άλλοι με το ρομαντισμό τους προξένησαν όλες τις καταστροφές.

Η εισβολή του Χίτλερ είναι προϊόν του σουρεαλισμού, η επανάσταση του Μαΐου του 68’ επίσης. Εξπρές: Μα σεις ο ίδιος δεν είχατε εχθρικές διαθέσεις για τον Χίτλερ; Νταλί: Συκοφαντία! Εκείνη την εποχή ονειρευόμουν τον Χίτλερ.

Είχα ένα πάθος για την πλάτη του.

Όμοια άλλοτε είχα ένα πάθος για τον Λένιν Μου φαινότανε ότι η πλάτη του Χίτλερ ήταν πολύ φαγώσιμη.

Αν μπορούσα θα είχα κόψει ένα κομμάτι, όπως μια φέτα τυρί.

Φυσικά, αυτή ήταν μία εντελώς σουρεαλιστική αντίδραση.

Προείδα χρόνια πριν το τέλος του Χίτλερ.

Το ανήγγειλα σ’ ένα ρομάντζο μου.

Ήταν αναπόδραστο.

Γιατί ήταν ένας καθαρός μαζοχιστής.

Είχε επιχειρήσει όλη αυτή τη Βαγκνερική περιπέτεια με τον υποσυνείδητο σκοπό να χάσει και να πεθάνει. Εξπρές: Για τον Στάλιν τι σκέπτεστε; Νταλί:Όλα τα άτομα που είχαν μεγάλη ισχύ, ο Μάο, ο Λένιν με εντυπωσίασαν πολύ. Ο Στάλιν πάνω απ’ όλα γιατί ήταν ο πιο σκληρός, ο πιο αυταρχικός, αυτός που στη σύγχρονη ιστορία υπήρξε ο στ’ αλήθεια ο Ήφαιστος που σφυρηλατεί την ασπίδα του Αχιλλέα ( … ) Εξπρές: Μα σεις ο ίδιος δεν είχατε εχθρικές διαθέσεις για τον Χίτλερ; Νταλί: Συκοφαντία! Εκείνη την εποχή ονειρευόμουν τον Χίτλερ.

Είχα ένα πάθος για την πλάτη του.

Όμοια άλλοτε είχα ένα πάθος για τον Λένιν.

Μου φαινότανε ότι η πλάτη του Χίτλερ ήταν πολύ φαγώσιμη.

Αν μπορούσα θα είχα κόψει ένα κομμάτι, όπως μια φέτα τυρί.

Φυσικά, αυτή ήταν μία εντελώς σουρεαλιστική αντίδραση.

Προείδα χρόνια πριν το τέλος του Χίτλερ.

Το ανήγγειλα σ’ ένα ρομάντζο μου.

Ήταν αναπόδραστο.

Γιατί ήταν ένας καθαρός μαζοχιστής.

Είχε επιχειρήσει όλη αυτή τη Βαγκνερική περιπέτεια με τον υποσυνείδητο σκοπό να χάσει και να πεθάνει. Ο Τζορτζ Όργουελ προσπαθώντας να ανιχνεύσει αυτό το ζήτημα έγραφε σε δοκίμιο του το 1944 για τον Σαλβαδόρ Νταλί ότι είναι ένα «εξαιρετικό ταλέντο, αλλά ταυτόχρονα ένα αηδιαστικό ανθρώπινο ον». Ο Όργουελ δεν απορρίπτει σε καμία περίπτωση την αξία των έργων του Νταλί και αποστασιοποιείται πλήρως από τις κρίσεις ανθρώπων που θα το αφόριζαν για ηθικούς λόγους. "Κάποιοι άνθρωποι δεν παραδέχονται ότι αυτό που είναι ηθικά υποβαθμισμένο, μπορεί στην πραγματικότητα να είναι αισθητικά ορθό.

Μία επικίνδυνη θέση που υιοθετείται από συντηρητικούς και θρησκευτικούς κύκλους, από αυταρχικούς φασίστες που καίνε βιβλία στην πυρά και εκφυλίζουν την τέχνη.

Μάρτυρας η κατακραυγή εναντίον του Τζέιμς Τζόις και του Μάρσελ Προυστ στην Αμερική". Την ίδια στιγμή όμως, υποστηρίζει ότι δεν μπορεί κανένας να αγνοήσει την ηθική στάση του Νταλί απέναντι σε καίρια ζητήματα, ούτε να αφαιρέσει και αυτή τη διάσταση από το καλλιτεχνικό έργο. Ο Όργουελ με αυτή την τοποθέτηση αναζητά τελικά μια "μέση λύση" ανάμεσα στην ηθική καταδίκη και την αισθητική ασυλία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους