Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα, το 1884, τα κομμάτια της Νίκης της Σαμοθράκης φτάνουν στο Παρίσι. Η Σαμοθράκη βρισκόταν ακόμα υπό την κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας… Μια Γαλλική αρχαιολογική αποστολή με επικεφαλής τον Γάλλο υποπρόξενο Σαμπουαζό έκανε ανασκαφές στα Βόρεια της Σαμοθράκης ήταν 15 Απριλίου του 1865.Τότε ένας ‘Ελληνας που τον είχαν προσλάβει οι Γάλλοι για να σκάβει αναφώνησε δυνατά «Κύριοι εύραμεν μια γυναίκα» είχε βρει τα πόδια και τον κορμό της Νίκης της Σαμοθράκης! Ο Γάλλος διπλωμάτης ζήτησε την άδεια της Υψηλής Πύλης του Σουλτάνου να μεταφέρει το γλυπτό στη Γαλλία.

Το αριστούργημα έφτασε στο Λούβρο σε κομμάτια στις 11 Μαίου του 1864.

Το όνομα του γλύπτη παραμένει άγνωστο, η φήμη όμως του αριστουργηματικού γλυπτού έχει φτάσει στην άκρη του κόσμου.

Είχε βρεθεί σε πολλά κομμάτια, γιατί οι καλλιτέχνες της ελληνιστικής περιόδου συνήθιζαν να φτιάχνουν το γλυπτά σε τμήματα και να τα ενώνουν μετά.

Όταν ο Σαμπουαζό πήρε τη Νίκη από τη Σαμοθράκη, είχε αφήσει πίσω την πλώρη στην οποία πατούσε το άγαλμα, γιατί πίστευε ότι ανήκε σε άλλο γλυπτό.

Χωρίς την πλώρη όμως, το άγαλμα δεν μπορούσε να σταθεί όρθιο.

Ήταν έτσι δημιουργημένο απ' τον γλύπτη, που χρειαζόταν να στέκεται στην πλώρη για να υπάρχει η απαραίτητη ισορροπία.

Το πρόβλημα έλυσαν Αυστριακοί αρχαιολόγοι το 1875, όταν συνειδητοποίησαν ότι τελικά η πλώρη ήταν μέρος της σύνθεσης της Νίκης. Ο Σαμπουαζό κατάφερε να πάρει και αυτό το κομμάτι στη Γαλλία... Υπολογίζεται ότι δημιουργήθηκε τον 2ο αιώνα π.Χ. και κοσμούσε το Ιερό των Μεγάλων Θεών στη Σαμοθράκη.

Πολλοί λένε ότι ήταν αφιέρωμα του Δημήτριου του Πολιορκητή, που νίκησε τον στόλο του Πτολεμαίου το 290 π.Χ. Μια άλλη εκδοχή λέει ότι το αφιέρωσαν οι Ρόδιοι, όταν νίκησαν τον Αντίοχο Γ' της Συρίας σε ναυμαχία.

Η θεά Νίκη παρουσιάζεται με τη μορφή μιας φτερωτής γυναίκας η οποία κατέβηκε από τον ουρανό, για ν' αναγγείλει τη νίκη στον στόλο που κέρδισε τη μάχη.

Αναπαριστάνεται η στιγμή ακριβώς της προσγείωσης της θεάς, λίγο πριν αυτή σταθεί τελικά στην πλώρη του πλοίου, ενάντια στον δυνατό άνεμο που κάνει τα ενδύματά της να κυματίζουν.

Το άγαλμα σμιλεύτηκε σε παριανό μάρμαρο, σε μέγεθος μεγαλύτερο από το φυσικό.

Στο δεξί χέρι της κρατούσε μάλλον μια σάλπιγγα, που θα την έφερε κοντά στα χείλη, ενώ στο αριστερό κρατούσε ίσως κάποιο λάφυρο ή τρόπαιο από τη μάχη.

Το πτυχωτό ένδυμα κολλά πάνω στο σώμα της σαν να είναι βρεγμένο.

Το ένδυμα, που γλιστρά από τους ώμους της, κυματίζει πίσω της και τυλίγεται γύρω από τα πόδια της.

Τα δυνατά φτερά της θεάς μοιάζουν έτοιμα να την απογειώσουν ξανά.

Παρά τους δεκάδες αιώνες που μεσολάβησαν, τα φτερά αυτά διατηρούν ακόμη και σήμερα μια αξιοθαύμαστη αναπαραστατική ακρίβεια.

Η κίνηση του έργου είναι σπειροειδής και η σύνθεσή του δίνει την εντύπωση ότι ανοίγεται οπτικά προς διάφορες κατευθύνσεις.

Αυτό το πετυχαίνει ο καλλιτέχνης με τις οξείες γωνίες των φτερών, την προβολή του αριστερού ποδιού και την έμφαση που δίνει στο ένδυμα το οποίο κυματίζει ανάμεσα στα πόδια της θεότητας.

Ο γλύπτης, από τον τρόπο με τον οποίο σκαλίζει το μάρμαρο, αποκαλύπτει το γυναικείο σώμα με μεγάλη δεξιοτεχνία και δίνει με έξοχο τρόπο την εντύπωση του λεπτού και βρεγμένου υφάσματος, που άλλοτε κολλάει στο σώμα και άλλοτε κυματίζει στον άνεμο.

Για την φτερωτή Θεά, το άγαλμα - σταρ του Λούβρου και την αβάσταχτη «πέτρα» που, ίσως, δεν θέλουμε να σηκώσουμε, διαβάστε εδώ: Πηγή: https://www.voria.gr/article/i-niki-tis-samothrakis-mia-thrakiotissa-kalloni-star-sto-louvro

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους