Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΠΟΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΛΗ; Πολλοί προεξοφλούν τα πολιτικό τέλος του Κυριάκου Μητσοτάκη στις επόμενες εκλογές καθώς όλα τα πράγματα, ακόμη και τα πιο άσχημα, κάποτε τελειώνουν.

Συνεπώς γεννιέται το ερώτημα: Ποια θα είναι τα τελευταία του λόγια πριν μας κουνήσει το μαντήλι, γιατί εμείς να του το κουνήσουμε για «καλό κατευόδιο» αποκλείεται.

Θα επαναλάβει τα τελευταία λόγια μεγάλων ανδρών, αυτούσια ή ελαφρώς παραλλαγμένα ή θα σκεφτεί κάτι δικό του τύπου: «Βαρέθηκα να ιδρώνω τη φανέλα και να βάζει πλυντήριο η Μαρέβα κάθε μέρα;» Θα απαγγείλει σαν τις Σουλιώτισσες στο Ζάλογγο το «Έχε γεια καημένε κόσμε, έχε γεια γλυκιά ζωή», δίστιχο το οποίο ταιριάζει και στην περίπτωση, γιατί και ο κόσμος καημένος – τι καημένος, κατακαημένος σαν τη Ρούμελη- κατάντησε στα χρόνια της επταετούς θητείας του και γλυκιά ζωή περνούσαν αυτός και οι παρατρεχάμενοι του στο Μέγαρο Μαξίμου, στα υπουργεία, στους Οργανισμούς; Θα πει κάτι τραγικό σαν το «Τετέλεσται» στο Σταυρό του Μαρτυρίου ή θα αναγγείλει στο ΤΙΚ–ΤΟΚ την αποχώρηση του μεσ’ την καλή χαρά δίνοντας όπως πάντα και μία κωμική νότα; Το ποια ακριβώς θα είναι αυτά τα τελευταία λόγια θα εξαρτηθεί από τον τρόπο που θα τελευτήσει τον πολιτικό του βίο.

Θα παραιτηθεί απηυδισμένος να κρυφακούει ολημερίς και ολονυκτίς συνομιλίες πολιτικών αντιπάλων και κυρίως ημετέρων μέσω predator; Ε, τότε ως άλλος Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ίσως κραυγάσει απελπισμένος: «Ουκ έστι τις των Χριστιανών του λαβείν τα ακουστικά από την κεφαλήν μου;» Σίγουρα, όμως, δε θα κραυγάσει «Φως, περισσότερο φως», σαν τον ετοιμοθάνατο Γκαίτε, γιατί πόσο περισσότερο φως να ρίξει στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ εκείνη η Ρουμάνα εισαγγελέας, όταν οι δικογραφίες πάνε κι έρχονται η μια μετά την άλλη σαν τις πιατέλες που παραγγέλναμε αφειδώς στις χασαποταβέρνες πριν την εποχή των Μνημονίων; Αν πάλι το τέλος του είναι βίαιο, αυτό δεν θα προέλθει από ασφυξία λόγω των αναθυμιάσεων των σκανδάλων, ούτε από πνιγμό στο βούρκο της διαπλοκής, αλλά από την πιο δοκιμασμένη μέθοδο, ήτοι το εσωκομματικό μαχαίρωμα.

Σ’ αυτή την περίπτωση θα αναφωνήσει έκπληκτος σαν τον Ιούλιο Καίσαρα «Και συ τέκνον Βρούτε;» Ποιος, όμως, μπορεί να είναι ο Βρούτος εν προκειμένω; Ο Δένδιας; Μπα, αυτός είναι απασχολημένος μαθαίνοντας γεωγραφία για να διαπιστώσει αν η Λευκάδα είναι εντός ή εκτός της ελληνικής επικράτειας. Ο Χατζηδάκης; Αυτός είναι τόσο κουρασμένος από τη σκληρή εργασία που κάνει τόσα χρόνια που το ούτε το μαχαίρι- πεταλούδα δε θα έχει τη δύναμη να σηκώσει. Ο Άδωνις, ίσως, είναι το καταλληλότερο πρόσωπο, γιατί ως υπουργός υγείας γνωρίζει ότι εκεί που έχει καταντήσει εξαιτίας του το ΕΣΥ ακόμη κι αν είναι τραυματισμένος ο Κούλης ούτε ασθενοφόρο θα φτάσει, ούτε ράντζο θα βρεθεί, ούτε και γιατρός που να μπορεί να σταθεί στα πόδια του από τις πολυήμερες εφημερίες για να τον περιθάλψει.

Είναι δυνατόν, όμως, ο Κούλης που παρακολουθεί τους πάντες και τα πάντα να συλληφθεί εξ απίνης και να μην υποψιαστεί ότι εξυφαίνεται η πολιτική του δολοφονία; Είναι δυνατόν να είναι τόσο αφοσιωμένος στο έργο του σαν τον Αρχιμήδη που ούτε καν αντιλήφθηκε ότι ο Ρωμαίος στρατιώτης που τον πλησίαζε θα τον σκότωνε με το ξίφος του κι αντί να την κοπανήσει με ελαφρά πηδηματάκια του πέταξε ένα «Μη μου τους κύκλους τάραττε»; Το πιο πιθανό είναι ο Κούλης να αποχωρήσει οικειοθελώς, ορίζοντας μάλιστα το διάδοχό του χωρίς αμφιβολίες, σε αντίθεση με τον Μέγα Αλέξανδρο που πνέοντας τα λοίσθια είπε στους εταίρους ότι αφήνει το βασίλειο του «τω κρατίστω» και αυτοί αντί να αναζητήσουν τον κράτιστο παίζοντας «λίθον, ψαλίδαν, περγαμηνήν» ή έστω κύβους (πεσσούς) αναλώθηκαν σε εμφύλιους πολέμους.

Ποιος είναι αυτός που θα πάρει το δαχτυλίδι της διαδοχής δε χρειάζεται να ρωτήσετε.

Είναι ο γιος του, καθώς είθισται σ’ αυτή τη χώρα ο κληρονομούμενος πρωθυπουργός να παραχωρεί την πρωθυπουργία με γονική παροχή, δωρεά ή όποιον άλλον τρόπο ορίζει το Κληρονομικό Δίκαιο.

Σίγουρο, επίσης, είναι ότι ο με ημερομηνία λήξης πρωθυπουργός δεν διακατέχεται από τύψεις σαν τον μακαρίτη τον Μένιο Κουτσόγιωργα, που άφησε την τελευταία του πνοή στην αίθουσα του Ειδικού Δικαστηρίου ψελλίζοντας «Κύριε πρόεδρε, δεν δύναμαι να συνεχίσω». Σε κανένα Ειδικό Δικαστήριο δεν θα οδηγηθεί ποτέ ο Κούλης και οι συν αυτώ, γιατί ούτε «Δικασταί υπάρχουν εις τας Αθήνας» ουδ’ «έστιν Δίκης οφθαλμός ος τα πανθ’ ορά». Κάτι τυφλοί δικαστές υπάρχουν μόνο, ειδικά στον Άρειο Πάγο, που δεν έβγαλαν τα μάτια τους από τύψεις σαν τον Οιδίποδα αλλά τυφλώθηκαν από το πάθος τους να διατηρήσουν θέσεις και αξιώματα.

Το πιο πιθανό, βέβαια, είναι ο Κούλης να φύγει πικραμένος επαναλαμβάνοντας τα τελευταία λόγια του Περικλή: «Ουδείς γαρ δι’ εμέ των πολιτών μέλαν ιμάτιον περιεβάλετο» (Κανένας δε μαυροφόρεσε για μένα). Ενδεχομένως να εκφωνήσει κι’ ένα αποχαιρετιστήριο λογύδριο μέσα στη Βουλή, με τους βουλευτές της συμπολίτευσης να τον αποθεώνουν όρθιοι σαν τους δημοπίθηκους του Αριστοφάνη και την Αντιπολίτευση σύσσωμη να αναλύεται σε τρανταχτά γέλια.

Και ίσως τότε ο Κούλης επαναλάβει το μνημειώδες ερώτημα «Γιατί γελάτε κύριοι; Γιατί γελάτε;», ερώτημα που απεύθυνε στους εθνοπατέρες παλαιότερα όταν ισχυρίστηκε με κάθε σοβαρότητα ότι ήταν ο μικρότερος πολιτικός κρατούμενος στην ηλικία των έξι μηνών.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους