Original Post

Πλήρες Κείμενο:

● Eurovision: Η ποπ βιτρίνα της ισραηλινής προπαγάνδας | -Πίσω από τα φώτα και το θέαμα της Eurovision αποκαλύπτεται μια καλά οργανωμένη μάχη επιρροής, εικόνας και γεωπολιτικής ισχύος // (Πρέπει η χώρα μας να αποχωρήσει αμέσως από αυτή την ούτως ή άλλως σαχλαμάρα που ουδεμία σχέση έχει με τέχνη και πολιτισμό και επιπλέον δαπανώνται και ένα κάρο λεφτά την ώρα που οι κοινωνικές δαπάνες στην Ελλάδα συρρικνώνονται και χιλιάδες νοικοκυριά δεν τα βγάζουν πέρα! Πρέπει η χώρα μας να αποχωρήσει αμέσως και να καταγγείλει ηχηρά την ισραηλινή προπαγάνδα όμως ο Μητσοτάκης φυσικά δεν θα το κάνει, αυτός σφιχταγκαλιάζεται ολοένα και πιο δυνατά με τους σιωνιστές, σιωναζί και φασίστες του κόσμου.

Μια γελοιότητα είναι η Eurovision και η μοναδική φορά που νιώσαμε περηφάνεια από τη συμμετοχή μας ήταν 41 χρόνια πριν, το έτος 1976 που η Μαρίζα Κωχ πήγε και ερμήνευσε το τραγούδι “Παναγιά μου, Παναγιά μου”, δυό χρόνια μετά την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, το τραγούδι ήταν κατακραυγή ενάντια στην τουρκική εξωτερική πολιτική.

Τώρα δεν έχουμε κανένα λόγο να κάνουμε το απορρυπαντικό στο πλυντήριο που λέγεται Eurovision. –Δ.Τζ.) -| Γράφει ο Πέτρος Kατσάκος // Στο”rosa.gr” |- Η Eurovision υπήρξε για δεκαετίες το πιο λαμπερό σύμβολο μιας επιφανειακής ψευδαίσθησης που ήθελε την μουσική να μπορεί να σταθεί πάνω από την πολιτική, έξω από συγκρούσεις, πολέμους και γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις.

Η πρόσφατη έρευνα των New York Times, ήρθε να διαλύσει οριστικά αυτή την εικόνα.

Η υπόθεση της ισραηλινής συμμετοχής αποκαλύπτει ότι ο διαγωνισμός έχει μετατραπεί σε πεδίο άσκησης «ήπιας ισχύος», σε έναν χώρο όπου τα κράτη επιχειρούν να επηρεάσουν συνειδήσεις μέσα από το θέαμα, τη συγκίνηση και την ποπ κουλτούρα. Το Ισραήλ αξιοποίησε τη Eurovision ως εργαλείο δημόσιας διπλωματίας, επενδύοντας σε διαφημιστικές καμπάνιες, ψηφιακή κινητοποίηση και διεθνή προβολή, επιδιώκοντας να ενισχύσει την εικόνα του στη δυτική κοινή γνώμη την ώρα που ο πόλεμος και η γενοκτονία στη Γάζα προκαλεί παγκόσμια κατακραυγή.

Η στρατηγική αυτή φωτίζει μια νέα πραγματικότητα που μας αποκαλύπτει πως η σύγχρονη γεωπολιτική κρίνεται πλέον και στα timelines, στις ψηφοφορίες κοινού, στα πολιτιστικά events με εκατοντάδες εκατομμύρια θεατές.

Η μάχη των αφηγημάτων αποκτά σχεδόν την ίδια βαρύτητα με τη μάχη των όπλων.

Η μεγαλύτερη ζημιά, ωστόσο, αφορά την ίδια τη Eurovision.

Ένας θεσμός που χτίστηκε πάνω στην ιδέα της πολιτιστικής ενότητας μοιάζει σήμερα να χάνει την αξιοπιστία του κάτω από το βάρος των γεωπολιτικών αντιθέσεων.

Οι αντιδράσεις ευρωπαϊκών κοινωνιών, οι κατηγορίες περί δύο μέτρων και δύο σταθμών και η αίσθηση οργανωμένης πολιτικής επιρροής μετατρέπουν τον διαγωνισμό από γιορτή μουσικής σε αρένα διεθνούς αντιπαράθεσης.

Και ίσως αυτό να αποτελεί τη βαθύτερη αλήθεια της εποχής αφού η ποπ κουλτούρα έχει πάψει να λειτουργεί ως καταφύγιο από την πολιτική, επειδή πλέον αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα όπλα της. … https://www.rosa.gr/author/pkatsakos/

|||||

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους