Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μητέρα Γη Δεν έχεις ανάγκη από στέμματα, ούτε από αυτοκρατορίες χτισμένες πάνω σε χρυσό και αίμα.

Η βασιλεία σου είναι αρχαιότερη από τους θρόνους των ανθρώπων.

Είναι η σιωπή που κοιμάται μέσα στα δάση.

Ο ψίθυρος της βροχής πάνω στα φύλλα.

Ο παλμός της θάλασσας που επιστρέφει αιώνια στην ακτή χωρίς να ζητά αντάλλαγμα. Μητέρα Γη, με τα πέλματα πληγωμένα από την ιστορία μας, κρατάς ακόμη την υπόσχεση της άνοιξης μέσα σε μια χούφτα υγρό χώμα.

Κάθε αυγή που ανοίγει σαν ρόδο στον ορίζοντα, κάθε ηλιοβασίλεμα που πυρπολεί με πορφυρό φως τις θάλασσες, είναι ένα γράμμα αγάπης που στέλνεις αδιάκοπα στον άνθρωπο, ακόμη κι όταν εκείνος σε προδίδει.

Κι όμως… Πώς τολμήσαμε να κοστολογήσουμε την ανάσα του ανέμου; Πώς φυλακίσαμε το ποτάμι μέσα σε αριθμούς; Πώς βάλαμε τιμή στο τραγούδι του νερού, στη σκιά του πλατάνου, στο άρωμα του γιασεμιού μετά τη βροχή, στο πέταγμα ενός γλάρου πάνω από το Αιγαίο; Νομίσαμε πως γίναμε ιδιοκτήτες του Απείρου.

Μα το χώμα δεν αναγνωρίζει συμβόλαια και σύνορα.

Αναγνωρίζει μόνο ρίζες.

Ρίζες που κρατούν όρθιο τον κόσμο.

Ρίζες που ενώνουν αθόρυβα τον άνθρωπο με το αστέρι, το παιδί με το ποτάμι, το πουλί με τον ουρανό, τον νεκρό σπόρο με το θαύμα της άνοιξης.

Μας χάρισες το πράσινο για να ξεκουράζουμε τα μάτια και την ψυχή.

Το γαλάζιο για να ταξιδεύουν τα όνειρα πέρα από τον φόβο.

Τις λίμνες για να καθρεφτίζεται μέσα τους η γαλήνη.

Τους ωκεανούς για να θυμόμαστε πόσο μικροί είμαστε μπροστά στο Άπειρο.

Μας έδωσες νύχτες γεμάτες αστέρια, λεβάντα που ευωδιάζει στο δειλινό, κύματα που τραγουδούν στις ακτές, χιόνια που φωτίζουν αθόρυβα τα βουνά, και το χρυσό φως του ήλιου να στάζει πάνω στους ώμους των ανθρώπων σαν ευλογία.

Κι εμείς… Χαράξαμε το σώμα σου με σίδερο και φωτιά.

Κόψαμε δάση σαν να ξεριζώναμε κάτι ξένο, ξεχνώντας πως ο χυμός που ανεβαίνει στον κορμό της αιωνόβιας δρυός είναι το ίδιο αίμα που χτυπά στους δικούς μας κροτάφους.

Δηλητηριάσαμε ποτάμια και ύστερα απορήσαμε που πίκρανε η ψυχή μας.

Κάναμε τον ουρανό καπνό και ύστερα αναρωτηθήκαμε γιατί σκοτείνιασαν τα όνειρα των παιδιών.

Σκοτώσαμε πουλιά και δεν καταλάβαμε πως μαζί τους σωπαίνει σιγά σιγά και η μουσική μέσα μας.

Γιατί ο άνθρωπος χωρίς δέντρα, χωρίς ποτάμια, χωρίς βροχή, χωρίς θάλασσα, χωρίς ουρανό γεμάτο αστέρια, δεν θα είναι πια άνθρωπος.

Θα είναι μια σκιά που περιφέρεται μέσα σε πόλεις χωρίς ψυχή, κρατώντας στα χέρια της οθόνες φωτισμένες και μέσα της ένα σύμπαν νεκρό.

Κι όμως εσύ επιμένεις.

Ανασαίνεις μέσα από το μαύρο χώμα, εκεί όπου η φθορά μεταμορφώνεται σε άνθος και ο θάνατος γίνεται σπόρος νέας ζωής.

Μέσα από τις ρίζες, τις βροχές, τις θάλασσες, μας διδάσκεις ακόμη πως τίποτα στο Σύμπαν δεν σώζεται μόνο του.

Ο αέρας που εισπνέουμε πέρασε πριν από λίγο από τα φτερά ενός αετού, από τα πνευμόνια ενός παιδιού, από τα φύλλα μιας λεύκας που τρέμει στο φως, από την τελευταία ανάσα κάποιου που αγάπησε τη ζωή.

Όλα ενώνονται.

Όλα επιστρέφουν.

Όλα θυμούνται.

Άκου λοιπόν τον ήχο κάτω από το τσιμέντο.

Δεν είναι οι μηχανές.

Είναι ο σπόρος που επιμένει να σηκωθεί προς τον ήλιο.

Είναι η ρίζα που σπρώχνει το σκοτάδι για να γεννήσει πράσινο.

Είναι η ίδια η ζωή που αρνείται να παραδοθεί.

Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη αλήθεια του κόσμου: Ότι η ζωή, ακόμα πληγωμένη, ακόμα προδομένη, συνεχίζει να ανθίζει. Μητέρα Γη… Αν κάνουμε τους κήπους ερήμους και τις θάλασσες νεκροταφεία λήθης, θα χαθεί πρώτα η ομορφιά από την καρδιά μας και ύστερα το μέλλον από τα μάτια των παιδιών.

Γιατί τα παιδιά δεν κληρονομούν μόνο σπίτια και ονόματα.

Κληρονομούν τον ουρανό που τους αφήνουμε.

Τον αέρα.

Το νερό.

Το τραγούδι των πουλιών το πρωί.

Το δικαίωμα να βλέπουν ακόμη άνοιξη.

Είμαστε φιλοξενούμενοι στην αγκαλιά σου.

Περαστικοί με ημερομηνία λήξης.

Ας περπατήσουμε λοιπόν με ταπεινότητα πάνω στο σώμα που μας θρέφει.

Ας μάθουμε ξανά να κοιτάζουμε μια ανατολή χωρίς βιασύνη, να σωπαίνουμε μπροστά σε ένα ηλιοβασίλεμα, να ακούμε τη βροχή σαν προσευχή, να αγγίζουμε ένα λουλούδι σαν να αγγίζουμε το ίδιο το θαύμα της ύπαρξης. Γιατί Γη μου, δεν είσαι αντικείμενο.

Δεν είσαι εμπόρευμα.

Δεν είσαι αριθμός σε λογιστικά βιβλία.

Είσαι η μεγάλη Μητέρα που κουβαλά στις φλέβες της όλες τις αναμνήσεις του φωτός.

Και η ανθρωπότητα θα σωθεί όχι όταν κατακτήσει άλλους κόσμους, ούτε όταν χτίσει ψηλότερους πύργους από ατσάλι και αλαζονεία.

Θα σωθεί όταν γονατίσει ξανά μπροστά σε ένα δέντρο.

Όταν μάθει να ακούει ένα ποτάμι χωρίς να θέλει να το φυλακίσει.

Όταν περπατήσει ξυπόλυτη πάνω στο χώμα και νιώσει πως κάτω από τα πόδια της χτυπά ακόμη η καρδιά της αιωνιότητας. Γιατί Γη μου, δεν είσαι κληρονομιά από τους προγόνους μας.

Είσαι δάνειο από τα παιδιά που ακόμη περιμένουν να γεννηθούν.

Κι ο άνθρωπος δεν σε κατέκτησε ποτέ.

Απλώς του επέτρεψες, για μια στιγμή μέσα στην αιωνιότητα, να σταθεί όρθιος πάνω σου, να κοιτάξει τον ουρανό, να ακούσει το κύμα, να αγαπήσει, να κλάψει, να ονειρευτεί, και να θαυμάσει το αδιανόητο θαύμα ότι μέσα σε ένα αχανές και παγωμένο Σύμπαν, υπήρξες εσύ ένας κόσμος που άνθισε. ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους