Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Μέγας Αλέξανδρος κάποτε ρώτησε έναν γυμνοσοφιστή: «Τι πρέπει να κάνει ένας άνθρωπος για να τον αγαπούν όλοι;» Και ο σοφός απάντησε: «Να μην περιφρονεί κανέναν.» Μέσα σε λίγες μόνο λέξεις κρύβεται ίσως μία από τις μεγαλύτερες ψυχολογικές και πνευματικές αλήθειες της ανθρώπινης ιστορίας.

Ζούμε σε μια εποχή όπου τα social media μάς δίνουν καθημερινά την ψευδαίσθηση της ανωτερότητας.

Κρίνουμε πρόσωπα μέσα σε δευτερόλεπτα.

Αυτό ονομάζεται "γνωστική τσιγγουνιά" δηλαδή δεν αφιερώνουμε ούτε ελάχιστο από το χρόνο μας για να συναισθανθούμε το συνάνθρωπο Μετράμε ανθρώπους με followers, εμφάνιση, κοινωνική επιρροή, οικονομική δύναμη ή δημόσια αποδοχή.

Και χωρίς να το καταλάβουμε, εκπαιδεύουμε τον εαυτό μας στην περιφρόνηση.

Η περιφρόνηση όμως είναι ίσως η πιο επικίνδυνη μορφή ψυχικής αποξένωσης, αλλά κυρίως εγωισμού.

Γιατί όταν περιφρονώ κάποιον, παύω να τον βλέπω ως άνθρωπο ίσο με εμένα.

Δεν βλέπω πλέον την ψυχή του, τον πόνο του, την ιστορία του, τις πληγές και τις μάχες του.

Βλέπω απλώς μια «κατώτερη ύπαρξη». Κι όμως, κάθε άνθρωπος κουβαλά έναν αόρατο σταυρό.

Ο ψυχολογικά κουρασμένος άνθρωπος.

Ο φτωχός.

Ο αποτυχημένος.

Ο ηλικιωμένος.

Ο μοναχικός.

Ο κοινωνικά αδύναμος.

Ο άνθρωπος που δεν έχει «φωνή». Ακριβώς εκεί κρίνεται η ποιότητα της καρδιάς μας.

Γιατί είναι εύκολο να αγαπάς τον ισχυρό.

Είναι εύκολο να είσαι ευγενικός με εκείνον που έχει κύρος ή επιρροή.

Το δύσκολο είναι να μην περιφρονήσεις ποτέ τον άνθρωπο που ο κόσμος θεωρεί «ασήμαντο». Και εδώ συναντώνται με έναν συγκλονιστικό τρόπο η αρχαία φιλοσοφία και ο χριστιανισμός.

Στην αρχαία ελληνική σκέψη υπάρχει η ιδέα του «έτερος εγώ» — ο άλλος είναι ένας άλλος εαυτός μου.

Όταν λοιπόν ρωτούσαν πώς πρέπει να φερόμαστε στους άλλους, η βαθύτερη απάντηση ήταν: «Ποιους άλλους;» Ο πόνος του άλλου αφορά και εμένα.

Η αξιοπρέπεια του άλλου αντανακλά και τη δική μου ανθρώπινη αξία.

Αλλά και στον χριστιανισμό, ο άνθρωπος δεν καλείται απλώς να είναι «καλός». Καλείται να γίνει τα χέρια του Θεού πάνω στη γη. Κάθε πράξη αποδοχής, κάθε βλέμμα χωρίς αλαζονεία, κάθε στάση χωρίς εγωισμό είναι μια μορφή θείας παρουσίας μέσα στον κόσμο.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για αγάπη προς τον Θεό και ταυτόχρονα να εξευτελίζουμε ανθρώπους με ειρωνεία, χλευασμό ή υπεροψία πίσω από μια οθόνη.

Τα social media σήμερα δεν αποκαλύπτουν απλώς τις απόψεις μας.

Αποκαλύπτουν τον εσωτερικό μας κόσμο.

Αποκαλύπτουν πόσο εγωισμό κουβαλάμε.

Πόση ανάγκη έχουμε να νιώσουμε ανώτεροι.

Πόσο εύκολα ξεχνάμε ότι όλοι οι άνθρωποι διψούν για αποδοχή, σεβασμό και αγάπη.

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη μορφή ψυχικής ωριμότητας να μην είναι η επιτυχία, η προβολή ή η επιβεβαίωση.

Ίσως να είναι κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο δύσκολο: Να μπορείς να κοιτάς κάθε άνθρωπο χωρίς να τον μειώνεις μέσα σου. Γιατί ο άνθρωπος που δεν περιφρονεί κανέναν, αρχίζει πραγματικά να μοιάζει στον Θεό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους