Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μέρες ή μάλλον νύχτες ραδιοφώνου. Στα βραχέα, έπιανε το Grundig –κι αυτό κατασκευής- συναρμολόγησης του πατέρα– στις εννέα ακριβώς το δελτίο ειδήσεων στα ελληνικά του BBC.

Αμέσως μετά στις δέκα παρά είκοσι το βράδυ ερχόταν η εγκυρότερη ελληνική εκπομπή της γερμανικής ραδιοφωνίας, της Deutsche Welle.

Με την βαθειά, καμπανιστή φωνή του Κώστα Νικολάου και κυρίως του Αλέξανδρου Σχινά.

Μας φώναζε η μάνα να το βάλουμε σιγανότερα γιατί «δεν ξέρω τι ρόλο παίζει η κυρία Κατίνα» –έλεγε, για τη γειτόνισά μας πίσω απ’ την αυλή μας.

Κι όταν αργότερα γυρίζαμε τη βελόνα στη «Φωνή της Αλήθειας», μας φώναζε επιτακτικά πια να το κλείσουμε.

Απέναντι απ’ το σπίτι ήταν ο κινηματογράφος «Αμίρ» που σημαίνει εμίρης, πρίγκηπας στα αραβικά.

Ιδιοκτήτης του, ομογενής εξ Αιγύπτου.

Ανεβαίναμε η πιτσιρικαρία στην πλίνθινη πλαϊνή μάντρα και βλέπαμε.

Όταν είχε έργο με τον Ξανθόπουλο, έβγαινε όλος ο «συνοικισμός» –των προσφύγων ο οικισμός– με δάκρυα στα μάτια, κλαμένος.

Θρηνούσαν τις χαμένες των γονιών τους πατρίδες, κάποιον εξόριστο, φυλακισμένο δικό τους, πρόσφατους ερωτικούς καημούς; Ποιος να ήξερε.

Τις μέρες ραδιοφώνου ήρθε δειλά-δειλά ν’ αντικαταστήσει το «κουτί» με τις εικόνες της τηλοψίας.

Την πρώτη τηλεόρασή μας, την έστειλε από τη Γαλλία ο κουμπάρος μας, ο Χατζηγιαννάκης.

Όμως χρήματα για τον εκτελωνισμό δεν υπήρχαν.

Την αφήσαμε να γυρίσει πίσω.

Απέναντι απ’ το σπίτι, διαγώνια υπήρχε ο «Ιζόλα», κατάστημα ηλεκτρικών ειδών.

Έπαιζε η τηλεόραση τα βράδια κι όταν είχε ποδόσφαιρο –Παναθηναϊκός, Γουέμπλεϋ– μαζευόταν ένα μελίσσι μπροστά στη βιτρίνα.

Ξεχνιόταν έτσι, όπως συνήθως ο κόσμος «ποιος είναι και πού πάει», αποκοιμόνταν.

Κι η τρομοκρατία καλά κρατούσε.

Πήρανε απ’ την πλατεία, στην Aσφάλεια τον αδερφό και τους φίλους του.

Είχαν μακριά μαλλιά, φορούσαν καμπάνα παντελόνι; Αφορμές βρίσκει κανείς. «Φούσκωσέ τους επί τεντιμποϊσμώ», διέταξε ο «κύριος» ενωμοτάρχης.

Σε μια εφηβεία ανάπτυξης, μέσα στην χούντα, να μην αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη.

Μετά το Πολυτεχνείο, γυρίσαμε στο σχολείο αμίλητοι, με βλέμμα σκοτεινό.

Ο φιλόλογός μας ο Γιώργης Γ., μας δίδαξε εκείνη την ημέρα ένα απόσπασμα από τον λόγο «Περί της Ροδίων Ελευθερίας» του Δημοσθένη.

Πήραμε μια ανάσα, σηκώσαμε τα κεφάλια.

Στον τελευταίο «εορτασμό» της επετείου, την εικοστή πρώτη Απριλίου, μιλά στο βήμα ο ίδιος.

Θέλησαν να τον στριμώξουν; Ή το πιθανότερο, ο τότε Γυμνασιάρχης, ο συμπαθής γείτονάς μας κ. Παπαγεωργίου –ο γνωστός με το παρατσούκλι «Τζάγκο»– που χουντικός δεν ήταν, ήθελε κάποιον να βγάλει τα κάστανα από την φωτιά.

Και πράγματι ο Γ. έβγαλε έναν τόσο μπερδεμένο για μας τότε λόγο, με τόσες υπεκφυγές και περικοκλάδες που κατέληξε, για τους νοούντες, σε χλεύη του καθεστώτος. ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΟΣΚΑΣ https://neoplanodion.gr/2026/05/11/hemeres-analogikes/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους