Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λένε πως κάποτε υπήρχε ένας πολεμιστής που είχε τραυματιστεί με τρόπο πολύ άδικο σε μια μάχη.

Και επειδή κανείς δεν τον προστάτευσε όταν πονούσε, ορκίστηκε πως δεν θα ξαναείναι ποτέ ευάλωτος.

Ήταν στ' αλήθεια μεγάλη αδικία αυτό που είχε υποστεί.

Έτσι φόρεσε μια βαριά πανοπλία και δεν την έβγαλε ποτέ ξανά.

Στην αρχή η πανοπλία τον έσωσε.

Τον προστάτευσε.

Τον βοήθησε να επιβιώσει.

Μόνο που περνούσαν τα χρόνια και ο πολεμιστής άρχισε να βλέπει παντού αχάριστους ανθρώπους που σκόπευαν να τον αδικήσουν-παρά την προσφορά του.

Κάθε βλέμμα το ένιωθε απειλή.

Κάθε διαφωνία επίθεση.

Κάθε απόσταση απόρριψη.

Και τότε άρχισε να πιστεύει πως όλος ο κόσμος θέλει να τον αδικήσει ξανά και ξανά.

Μέχρι που κάποτε ένας σοφός άνθρωπος τού είπε: “Δεν αμφιβάλλω ότι κάποτε τραυματίστηκες πραγματικά.

Αλλά φοβάμαι πως τώρα πια η πανοπλία δεν σε προστατεύει μόνο από όσους θέλουν να σε αδικήσουν.

Σε χωρίζει και από όσους θέλουν να σε αγαπήσουν.” Και τότε ο πολεμιστής κατάλαβε κάτι τρομερό: ότι η πανοπλία που κάποτε τον έσωσε είχε αρχίσει σιγά σιγά να γίνεται το ίδιο του το κλουβί.

Η αδικία είχε γίνει ο τόπος του.

Τα γυαλιά απ' τα οποία έβλεπε τον κόσμο όλο.

Κι αναρωτήθηκε: "Τι μένει από μένα έξω από αυτή την ιστορία; Τι άλλο είμαι εκτός την αδικία που έχω υποστεί;" Κι ήταν στ' αλήθεια κάτι πολύ πολύ περισσότερο...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους