«Τα καταφέρατε, το κερδίσατε, το αξίζετε», τους είπε. Την περασμένη Δευτέρα, στην αίθουσα συνεδριάσεων της Παλαιάς Βουλής, η Βελγίδα ελληνίστρια Γκόντα φαν Στιν μίλησε στην τελετή ορκωμοσίας 111...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επαίνεσε τους κόπους τους, τον μακρύ και δύσβατο δρόμο που έπρεπε να διανύσουν για να βγουν από «μια σχετική αορατότητα» και να περάσουν «στην τελική θεσμική αναγνώριση». Τόνισε ότι πλέον έχουν «κάθε δικαίωμα του ανήκειν». «Δεν σημαίνει ότι ξεχνάτε τις ρίζες σας», επισήμανε. «Τις θυμόσαστε κι ας είναι πολύ μακριά, αλλά έχετε βάλει ρίζες και σε αυτή τη χώρα». Μισή ώρα νωρίτερα, είχε προηγηθεί η δική της –τιμητική– πολιτογράφηση.

Δεν περίμενε ότι θα ερχόταν αυτή η στιγμή, παρότι έχει αφιερώσει την ακαδημαϊκή πορεία της και το επιστημονικό έργο της στις ελληνικές σπουδές.

Ούτε ήταν αυτός ο στόχος της όταν ξεκινούσε προ ετών τη σχολαστική έρευνά της για τα περίπου 4.000 παιδιά που στάλθηκαν την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου από την Ελλάδα σε άτεκνα ζευγάρια των ΗΠΑ, σε ένα μαζικό πρόγραμμα υιοθεσιών, συχνά με αδιαφανείς και ανεπαρκείς διαδικασίες.

Τα τελευταία χρόνια, μαζί με άλλους συνοδοιπόρους πίεσαν συστηματικά ώστε να ξεπεραστούν γραφειοκρατικά εμπόδια και να εκλογικευθεί η διαδικασία ανάκτησης της ιθαγένειας για τα αποκαλούμενα και ως «χαμένα παιδιά». «Πάντα αισθανόμουν Ελληνίδα, αλλά δεν ήταν ποτέ επίσημο», λέει στην «Κ». «Ηθελα πραγματικά να προσφέρω, να μιλάω τη γλώσσα, να διδάσκω, όπως έχω κάνει μια ζωή.

Αισθάνομαι περήφανη που είμαι τώρα ένα κομμάτι της Ελλάδας.

Δέχομαι την ιθαγένεια με ταπεινότητα.

Γιατί υπάρχουν και άλλοι τόσοι που την αξίζουν.

Εχουν δουλέψει, έχουν ζήσει, έχουν γεννήσει και μεγαλώσει τα παιδιά τους εδώ». - - - Η ομιλία της Φαν Στιν στην Παλαιά Βουλή ενώπιον των 111 νέων Ελλήνων πολιτών δεν κράτησε πάνω από έξι λεπτά.

Στο ακροατήριο βρίσκονταν άνθρωποι με καταγωγή από την Αίγυπτο, την Αλβανία, το Πακιστάν και άλλες χώρες. «Αισθάνθηκα λίγο περίεργα γιατί εκείνοι είχαν αποκτήσει την ιθαγένεια με εξετάσεις, με πολύ κόπο, ενώ σε εμένα δόθηκε τιμητικά, παρότι έβαλα κι εγώ το λιθαράκι μου.

Είπα ότι τους αξίζουν πολλά συγχαρητήρια που επιμένουν, που βρήκαν λύση, που έχουν φτιάξει τη ζωή τους εδώ», λέει. «Η πιο συγκινητική στιγμή ήταν όταν μια κυρία πήρε το χαρτί της πολιτογράφησης και ένα παιδάκι από το κοινό φώναξε “μπράβο σου, μαμά”. Ηταν τόσο ωραίο να βλέπεις τις αγκαλιές, την ανακούφιση, την περηφάνια».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους