Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΝΟΤΙΟ-ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΑΙΓΑΙΟ ΠΕΛΑΓΟΣ (ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ): ΚΑΛΥΜΝΟΣ - Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ -- SOUTHEAST AEGEAN SEA (DODECANISE): KALYMNOS - ITS HISTORY Η Κάλυμνος είναι από τα πιο άγονα νησιά της Δωδεκανήσου.

Παράλληλα όμως, είναι και ένα νησί, του οποίου οι κάτοικοι έχουν βαθύτατο το αίσθημα της δημοκρατίας, της πίστης στα ανθρώπινα δικαιώματα και δεν έχουν μάθει να ζουν κάτω από οποιασδήποτε μορφής τυραννία.

Ανήκει στο Βόρειο συγκρότημα της Δωδεκανήσου και μέχρι την ενσωμάτωσή της στην Ελλάδα το 1947, έπεσε στην κυριαρχία πολλών και διαφόρων κατακτητών.Δωριείς την καταγωγή οι Καλύμνιοι, αναφέρονται στον Τρωικό πόλεμο από τον Όμηρο, διότι έστειλαν ενίσχυση στην εκστρατεία, 20 πλοία.

Από τότε, πολύ νερό κύλησε στον μύλο της Ιστορίας και πάτησαν τα άγονα βουνά της Πέρσες, Ρωμαίοι, Ενετοί, οι Ιππότες του Αγίου Ιωάννη, Τούρκοι και Ιταλοί.

Εναντίον όλων αυτών, οι Καλύμνιοι έκαναν αντίσταση και γι’ αυτό ήταν από τα ελάχιστα μέρη της Ελλάδος, που είχε πετύχει σημαντικά προνόμια ανεξαρτησίας από αυτούς. Η Τουρκία, όταν κατέλαβε τα Δωδεκάνησα το 1523, δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για να αλλάξει το καθεστώς που είχε η Κάλυμνος.

Είχε αρκεστεί στο να εισπράττει τους φόρους, που η Κάλυμνος πλήρωνε στους Βυζαντινούς και τους Ενετούς.

Κατά τα άλλα άφησε τους Καλύμνιους ελεύθερους να κυβερνώνται μόνοι τους.

Η πολιτική, διοικητική, οικονομική, εκπαιδευτική και δικαστική διαχείριση ήταν στα χέρια των Καλύμνιων.

Η ελευθερία αυτή που κατοχυρώθηκε με τα «Σουλτανικά Φιρμάνια» έγινε αφορμή το νησί να προοδεύσει στα γράμματα, το εμπόριο και τη ναυτιλία.

Όσο πέρναγαν τα χρόνια, και ειδικά από τις αρχές του 19ου αιώνα, η Κάλυμνος με τους μικρούς φόρους τους οποίους πλήρωνε, προόδευε συνεχώς.

Αυτό έκανε μερικούς από τους προύχοντες του νησιού να ενοχλούνται, επειδή ήθελαν τον λαό αγράμματο για να τον εκμεταλλεύονται.

Το περίεργο είναι, ότι και ο Μητροπολίτης της εποχής εκείνης (1838-1841) που ήταν όργανο των προυχόντων, έλεγε στον Καλυμνιακό λαό «Τι θέλουμε τα γράμματα! Αυτά μας βλάπτουν, μ’ αυτά χανόμαστε! Ας πολιτευόμαστε με το σφουγγάρι, όπως οι πρόγονοι μας…». Όμως οι νησιώτες και σ’ αυτόν αντιστάθηκαν και τον έδιωξαν από το νησί.

Προηγουμένως όμως κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, οι Καλύμνιοι μάζεψαν χρήματα για την ενίσχυση του αγώνα, εξοπλίστηκαν και ύψωσαν τη σημαία του αγώνα, χωρίς αιματοχυσία, διότι οι ελάχιστοι Τούρκοι που ζούσαν στο νησί κλείστηκαν στο κάστρο της Χώρας.

Γνωστή είναι και η παρακολούθηση από το βουνό του Προφήτη Ηλία της Ναυμαχίας του Γέροντα και το παραλήρημα της χαράς από τη νίκη των ηρώων του 1824.

Επίσης, ιστορική θα μείνει και η υποδοχή των νικηφόρων πληρωμάτων υπό την αρχηγία του ναυάρχου Μιαούλη, που ξεκουράστηκαν στο νησί μετά τον θρίαμβο τους επί του Τουρκοαιγυπτιακού στόλου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους