Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το άρθρο της Anne Applebaum στο The Atlantic, με τίτλο «Putin’s War Comes Home to Moscow», υποστηρίζει ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία παύει πλέον να είναι μια μακρινή, ελεγχόμενη εικόνα για τη ρωσική κοινωνία και επιστρέφει συμβολικά και πρακτικά στο ίδιο το κέντρο της ρωσικής εξουσίας: τη Μόσχα.

Η βασική ιδέα είναι ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν είχε προσφέρει επί της ουσίας ένα άτυπο συμβόλαιο στη Μόσχα και στις ελίτ της: στηρίξτε ή ανεχθείτε τον πόλεμο, και σε αντάλλαγμα δεν θα χρειαστεί να τον ζήσετε στην καθημερινότητά σας.

Σύμφωνα με την Applebaum, αυτό το συμβόλαιο πλέον σπάει. Η Μόσχα δεν ήταν ποτέ απολύτως απρόσβλητη από τον πόλεμο.

Ήδη από τον Μάιο του 2023 ουκρανικά drones είχαν φτάσει πάνω από το Κρεμλίνο, δείχνοντας ότι η ρωσική πρωτεύουσα δεν ήταν τόσο ασφαλής όσο παρουσίαζε η προπαγάνδα.

Στη συνέχεια, οι ουκρανικές επιχειρήσεις με drones άρχισαν να προκαλούν προβλήματα και στα αεροδρόμια της Μόσχας, δημιουργώντας καθυστερήσεις, αναστάτωση και οικονομικό κόστος.

Το νέο στοιχείο, όμως, είναι ότι η απειλή δεν εμφανίζεται πια ως μεμονωμένο περιστατικό, αλλά ως επαναλαμβανόμενη πραγματικότητα που επηρεάζει την καθημερινή λειτουργία της πρωτεύουσας.

Η χρονική συγκυρία έχει ιδιαίτερη σημασία.

Λίγο πριν από την παρέλαση της 9ης Μαΐου, τη σημαντικότερη τελετουργική στιγμή του πουτινικού αφηγήματος γύρω από τη νίκη της Σοβιετικής Ένωσης στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Μόσχα βρέθηκε σε κατάσταση συναγερμού.

Σύμφωνα με το άρθρο, Ρώσοι αξιωματούχοι εμφανίστηκαν εμφανώς ανήσυχοι για το ενδεχόμενο ουκρανικής επίθεσης με drones, ενώ στην πόλη υπήρχαν αυξημένα μέτρα ασφαλείας, ελεύθεροι σκοπευτές και στρατιώτες με αντι-drone συστήματα.

Η εικόνα αυτή υπονόμευσε ακριβώς εκείνο που ο Πούτιν ήθελε να προβάλει: σταθερότητα, έλεγχο, ισχύ και ιστορική συνέχεια.

Η φετινή παρέλαση, όπως την περιγράφει η Applebaum, δεν είχε την εικόνα αυτοκρατορικής βεβαιότητας που επιδιώκει το Κρεμλίνο.

Ήταν σύντομη, περιορισμένη, χωρίς τη συνήθη επίδειξη βαρέων όπλων, αρμάτων και πυραυλικών συστημάτων.

Η παρουσία Βορειοκορεατών στρατιωτών δίπλα στους Ρώσους δεν λειτούργησε ως ένδειξη δύναμης, αλλά ως υπενθύμιση της στενής πλέον εξάρτησης της Μόσχας από περιορισμένους και προβληματικούς συμμάχους.

Για μια χώρα που θέλει να εμφανίζεται ως μεγάλη δύναμη, η εικόνα αυτή είναι πολιτικά βαριά.

Το άρθρο δίνει επίσης έμφαση στην καθημερινή φθορά στο εσωτερικό της Ρωσίας.

Η ασταθής πρόσβαση στο διαδίκτυο, οι περιορισμοί σε εφαρμογές, τα προβλήματα σε υπηρεσίες όπως ΑΤΜ και εφαρμογές μετακίνησης, αλλά και η πίεση από τον πληθωρισμό και τα υψηλά επιτόκια, δείχνουν ότι ο πόλεμος δεν περιορίζεται πλέον στο μέτωπο.

Διαχέεται στην κοινωνία, στην οικονομία και στην καθημερινότητα των πολιτών.

Η ρωσική ηγεσία μπορεί να ελέγχει την τηλεόραση και το δημόσιο αφήγημα, αλλά δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να κρύψει τις πρακτικές συνέπειες του πολέμου.

Η βαθύτερη πολιτική σημασία είναι ότι ο Πούτιν βρίσκεται αντιμέτωπος με το ίδιο το μύθευμα που οικοδόμησε.

Επένδυσε για χρόνια στη λατρεία της 9ης Μαΐου, στη μνήμη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και στην εικόνα της Ρωσίας ως ακατανίκητης δύναμης.

Όμως ο πόλεμος στην Ουκρανία, που παρουσιάστηκε αρχικά ως σύντομη «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», έχει μετατραπεί σε παρατεταμένη σύγκρουση με τεράστιο κόστος και χωρίς καθαρή νίκη.

Η αντίθεση ανάμεσα στην προπαγάνδα και την πραγματικότητα γίνεται πλέον ορατή ακόμη και στη Μόσχα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πόλεμος τελειώνει ή ότι το καθεστώς Πούτιν καταρρέει άμεσα.

Το άρθρο είναι πιο προσεκτικό: επισημαίνει ότι έχει ανοίξει ένα κενό ανάμεσα σε όσα υπόσχεται το Κρεμλίνο και σε όσα βιώνουν οι πολίτες.

Και τέτοια κενά, αργά ή γρήγορα, ζητούν να καλυφθούν — είτε από νέο αφήγημα, είτε από φόβο, είτε από πολιτικές εξελίξεις που σήμερα δεν είναι ακόμη ορατές.

Το συμπέρασμα είναι ότι ο πόλεμος του Πούτιν δεν είναι πια μόνο πόλεμος στην Ουκρανία.

Είναι και πόλεμος μέσα στη ρωσική κοινωνία: πόλεμος ανάμεσα στον μύθο και την πραγματικότητα, ανάμεσα στην εικόνα της πανίσχυρης Ρωσίας και στην καθημερινή αίσθηση ανασφάλειας, ανάμεσα στην κρατική τελετουργία της νίκης και στην αδυναμία του Κρεμλίνου να κρατήσει τις συνέπειες μακριά από την πρωτεύουσα.

Με λίγα λόγια: η Μόσχα αρχίζει να αισθάνεται αυτό που ο Πούτιν προσπάθησε να κρατήσει μακριά της.

Και αυτό, πολιτικά, μπορεί να αποδειχθεί πιο επικίνδυνο για το Κρεμλίνο από μια στρατιωτική αποτυχία στο μέτωπο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους