Αλέξης Τσίπρας, Ιθάκη Εκδ. Gutenberg Το βιβλίο του πρώην πρωθυπουργού, Αλέξη Τσιπρα, είναι καλογραμμένο, ρέει σα νερό, με εύγλωττα ελληνικά, φροντισμένο κείμενο, εναλλαγές ύφους και έντονο το...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ξεκινά ως σοβιετικός ρεαλισμός με την αλληγορία του παγιδευμένου περιστεριού, που ωθεί τον συγγραφέα να πάρει αποφάσεις.

Εν συνεχεία αναφέρεται σύντομα αλλά επαρκώς στη ζωή του ως τις εκλογές του 2012 με χιούμορ και ειλικρίνεια, που ακολουθείται απο μια σχετικά σύντομη περιγραφή της περιόδου ως την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, με το ύφος να γίνεται λιγότερο προσωπικό αλλα κατάτι πιο φορτισμένο.

Απο την ανάληψη της εξουσίας, το ύφος τείνει στο ευριπίδειο δράμα.

Είναι ανθρώπινο και τραγικό.

Για παράδειγμα, η συγκυβέρνηση με τον Καμμένο είναι αποτέλεσμα μιας σειράς ατυχών γεγονότων.

Αναγνωρίζει οτι μάλλον δικαίως οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές ενοχλήθηκαν, αλλά ο πρωτοπρόσωπος αφηγητής θεώρησε αυτή τη σύμπραξη ως μια προσπάθειας ίασης του τραύματος του Εμφυλίου και εθνικής ομοψυχίας.

Φτάνοντας στον Ιούλιο του 2015 η γραφή γίνεται πιο αρχαϊκή, με αισχύλεια χαρακτηριστικά: ο αγώνας είναι τιτάνιος αφού τον πολεμούν για τις ιδέες του, μολονότι έχει συμφωνήσει σχεδόν σε όλα όσα απαιτούνται.

Είναι το καίριο σημειο στο οποιο αναδύεται μέσα του ο αιώνιος Οδυσσέας (όχι του Τζόις). Είναι πολυμήχανος κι αδέσμευτος και αποφασίζει να βγάλει το βέλος απ' τη φαρέτρα του: φέρνει τη συμφωνία στην κρίση του λαού του με στόχο να αλλάξουν οι όροι του τρόπου διαπραγμάτευσης.

Από τούδε και στο εξής η πρωτοπρόσωπη αφήγηση είναι αγωνιώδης.

Αυτό αντανακλά, απ τη μια την τραγική κατάσταση στην οποία ειχε βρεθεί η χώρα και ο ίδιος, αλλά συνάμα και την προσπάθεια να πείσει τον αναγνώστη να ταυτισθεί μαζί του.

Όχι με το δίκιο του αλλά με τον ίδιο προσωπικά.

Δεν είναι πλέον ο αθώος ονειροπόλος, αλλά εκείνος που προσπάθησε να γυρίσει τον κοσμο ανάποδα για το καλό σου (αναγνώστρια). Εξάλλου κι ο τίτλος της ενότητας: δεκαπέντε μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο (όχι του Ριντ), σε αυτό ακριβώς στοχεύει.

Κι ειναι τόσο έξοχη η αφήγηση που κάθε καλοπροαίρετος αναγνώστης θα ταυτισθεί.

Με τον αφηγητή.

Μετα τα γεγονότα του 2015, ακολουθεί μια επαρκής καταγραφή των πεπραγμένων, που διακατέχεται, όμως, απο ενα ασφυκτικό σύνδρομο καταδίωξης: ειναι μόνος απέναντι στις ελίτ, τα συμφέροντα, τα ΜΜΕ, τους ευρωπαϊκούς θεσμούς κλπ, αλλα ενίοτε κι απέναντι στους συντρόφους και υπουργούς του.

Σιγα σιγά, όμως αποκτά μια έντονη σντιπολιτευτική ρητορική στη σημερινή κυβέρνηση.

Η καταγραφή της συμφωνίας των Πρεσπών είναι πολύ ενδιαφέρουσα, όπως και τα έντονα συναισθήματα για την τραγωδία στο Μάτι, όπου και αναλαμβάνει ο ίδιος την ευθύνη.

Στον επίλογο, όμως, το ύφος αλλάζει δραστικά.

Δεν ειναι πια μια προσπάθεια να εξηγησει (ή να απολογηθει) για τα πεπραγμένα του, αλλά ενα κατεξοχήν πολιτικό κείμενο με το βλέμμα (του συγγραφέα) στο μέλλον της χώρας, της αριστεράς, και προφανώς και του ίδιου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους