Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ποτέ δε θα ξεχάσω τον εαυτό μου μικρό κορίτσι μέσα στη βάρκα του διωγμού.

Τον τρόμο που είχε γίνει ένα με την ανάσα μου και τα δάκρυά μου.

Κοιμόμουνα όταν ήρθε η μάνα μου και με ταρακούνησε δυνατά να ξυπνήσω. «Κόρη μου, πρέπει να φύγουμε.

Κάνε γρήγορα!». Πίσω από τα κλειστά παραθυρόφυλλα ακούγονταν κλάματα και κραυγές.

Ήθελα να ρωτήσω γιατί φεύγουμε και πού θα πάμε, αλλά δεν τόλμησα να πω λέξη.

Είδα πως είχε ετοιμάσει έναν μπόγο με ρούχα.

Τον έριξε βαρύ στον ώμο της και έπιασε τον αδελφό μου από το ένα χέρι.

Εκείνος έκλαιγε κι εγώ έπιασα το άλλο του χεράκι που έτρεμε, για να μη φοβάται.

Είχα νιώσει πολύ γενναία εκείνη τη στιγμή, όπως γενναία φαινόταν η μάνα μου στα μάτια μου. «Ο μπαμπάς;» ψιθύρισα. «Θα έρθει να μας βρει όταν μπορέσει» μου απάντησε κι ένιωσα το βλέμμα της να μου χαϊδεύει τα μαλλιά.

Βγήκαμε στον ντουσεμέ μας και γίναμε ένα με τον κόσμο που πέρναγε μπουλούκια. «Γρήγορα, μη μας προλάβουν οι τσέτες», ακούστηκε μια αντρική φωνή.

Η καρδιά μου φτερούγισε σαν είδα τη θάλασσα και τις βάρκες.

Θα πρέπει να φτερούγισε και των αλλονών.

Γύρισα και κοίταξα τη μάνα μου.

Φαινόταν πολύ κουρασμένη και τα μάτια της ήταν κόκκινα, λες και έκλαιγε όλη νύχτα μες στο σκοτάδι.

Έγινα πρόσφυγας.

Όλοι μας γίναμε πρόσφυγες.

Ξεριζωμένοι, πεινασμένοι και βρώμικοι.

Αφήσαμε πίσω τη ζωή μας, τα σπίτια μας, τη χαρά μας, αλλά και την αγάπη.

Δεν είδα ποτέ ξανά τον πατέρα μου.

Η μάνα μου μας έκρυψε κάτω από τα τεράστια φτερά της και μας οδήγησε στη σωτηρία.

Μέσα σ’ εκείνη τη βάρκα που μας έπαιρνε μακριά, την είδα να αποχαιρετά με το βλέμμα της τον πατέρα μου.

Ήξερε πως δε θα τον έβλεπε ποτέ ξανά.

Μας αγκάλιασε και μας γέμισε με φιλιά. «Όλα θα πάνε καλά» αυτός ήταν ο λόγος της.

Έγινε η ηρωίδα μου.

Το σύμβολο της προσφυγιάς, το πρότυπό μου σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής μου.

Ήταν αξιοπρεπής και περήφανη.

Παρά τη φτώχια που γνωρίσαμε, στα δικά μου μάτια ήταν αρχόντισσα.

Και ήμουν σίγουρη πως αρχόντισσα θα ήταν και στα μάτια του πατέρα μου. Η Λέσβος έγινε πια ο τόπος μας.

Ήταν σκληρός και αφιλόξενος στην αρχή, αλλά μας κράτησε κοντά του. Στη Μυτιλήνη είναι στημένο το άγαλμα της Μικρασιάτισσας μάνας.

Εκεί, στο ίδιο σημείο που άφησε την πρώτη της προσφυγική ανάσα όταν πάτησε στεριά.

Το βλέμμα της είναι στραμμένο στα χώματα απ’ όπου την ξερίζωσαν και φύλαξαν στον κόρφο τους εκείνους που χάθηκαν στον αδίστακτο διωγμό.

Με ένα μωρό στη αγκαλιά και δυο μεγαλύτερα κολλημένα στα πλευρά της.

Πηγαίνω καμιά φορά στο σημείο που βρίσκεται και χαϊδεύω τις δίπλες στο φουστάνι της και είναι λες και χαϊδεύω τη μάνα μου.

Την ηρωίδα μάνα μου, την πρόσφυγα μάνα μου.

Τη γυναίκα που μου έμαθε πως η ανθρωπιά και η καλοσύνη δεν τη φοβούνται τη φωτιά. Τις κουβαλάς μέσα σου και γίνονται η πατρίδα σου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους