Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εξ αφορμής για την: « ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ»! Αυτή τη μέρα η κάθε Mητέρα νοιώθει υπερήφανη για τα παιδιά της που την έκαναν Μητέρα, όπως συμβαίνει το ίδιο και στα παιδιά για την Μητέρα τους που γιορτάζει.

Και όλοι μαζί νοιώθουν ευτυχισμένοι που συναπαντώνται και εύχονται στην Μάνα που τα γέννησε και θυσιάστηκε να τα αναθρέψει.

Αυτό που νοιώθω εγώ όμως την μέρα αυτή, καμία Μάνα σε καμιά γωνιά της γης δεν θα έπρεπε να νοιώθει και να βιώνει.

Η πικρή αλήθεια που κουβαλώ μέσα μου για 21 χρόνια μαζί με τον σταυρό που με αγκάρευσαν να κουβαλώ στους ώμους και μια πέτρα καρφωμένη στο στήθος μου και στην ψυχή μου για την πικρή Αλήθεια που μάς έκρυψαν για να μάς εξαπατήσουν, είναι απαράδεχτα και καταδικαστέα.

Και εξαιτίας της εξαπάτησης, ξεκινήσαμε τον ψυχοφθόρο αγώνα για να τους αποδείξουμε τα αυτονόητα, την Αλήθεια που έλαμπε από την πρώτη στιγμή στην σκηνή! Ουδέποτε δεχτήκαμε τα ψέματα και την απάτη, που αφορά την δολοφονία του παιδιού μας την οποία στοιχειοθέτησαν με αυτοχειρία για να γλυτώσουν τους γνωστούς/άγνωστους δολοφόνους.

Δυστυχώς, τα τευταία 21 χρόνια η δική μου μητρότητα σημαδεύτηκε από την μεγάλη απώλεια και θα με συνοδεύει μέχρι τον θάνατο.

Ένα μεγάλο κακό και μια μεγάλη αδικία που δεν έπρεπε να συμβεί ποτέ μα ποτέ σε καμία Μάνα από ανθρώπινα λερωμένα χέρια.

Είμαι η Μάνα του μακαριστού †Θανάση, του άτυχου στρατιώτη που βρέθηκε νεκρός ενώ υπηρετούσε την 6μηνη θητεία του στο ΚΕΝ Λεμεσού.

Είμαι η κύπρια Μάνα που επέστρεψα στην Κύπρο με τον σύζυγο μου και τα 4 παιδιά μας, μετά από 33 χρόνια παραμονής μας στην Αυστραλία.

Είμαι η Μάνα που στις 12 Ιουλίου 2005 έστειλε το δευτερότοκο παιδί της, τον †Θανάση, 26 χρονών παλληκάρι, με 4 διπλώματα αρχιτεκτονικής, για να πάει να υπηρετήσει την πατρίδα των γονιών του.

Αντί να τον δεχτούν με αγάπη που ήρθε από τόπο μακρινό για να συν στρατευτεί μαζί τους, στους 3 μήνες μού τον παρέδωσαν νεκρό, εν καιρώ ειρήνης! Είμαι η Μάνα που αντίκρυσε το παιδί της τοποθετημένο ανάσκελα νεκρό κάτω από γέφυρα ύψος 30 μέτρων, με το στόμα γεμάτο άμμο, και με μώλωπες δακτύλων στα χέρια του, χωρίς εμφανή εξωτερικές κακώσεις που να συνάδουν με πτώση από ύψος! Είμαι η Μάνα που όταν αντίκρυσε το παιδί της νεκρό χάθηκε η γη κάτω από τα πόδια της και ούρλιαζε: «Μού το σκότωσαν το παιδί μου.

Μού το σκότωσαν και το έφεραν εδώ!» Δυστυχώς, για τους παρόντες, «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Αντί να με ρωτήσουν ποιους υποψιάζομαι, όταν ανέφερα ότι μού τον έφαγε ο Στρατός, απομακρύνθηκαν από κοντά μου και έκαμαν κύκλο, αστυνομία και ιατροδικαστής, και διαβουλεύονταν πως να το καλύψουν! Είμαι η Μάνα που άκουσε τα μεγάλα ψέματα και έφριξε.

Που είδε την μαζική συγκάλυψη και αναγκάστηκε να παλέψει με νύχια και με δόντια με τα θηρία, τους υπαλλήλους των αρμοδίων αρχών για να αποδείξει την Αλήθεια.

Το παιδί μου ήταν η ζωή μου, το κτύπος της καρδιάς μου και η ψυχή μου.

Δεν υπάρχει πολυτιμότερο στον κόσμο για την Μάνα από το παιδί της! Είμαι η Μάνα του στρατιώτη, που αντί να με στηρίξουν στέκονταν απέναντι μου και με πολεμούσαν επειδή δεν δέχτηκα την εξαπάτηση για να βολευτούν, και στήριζαν με πάθος και μανία τους θύτες και τους απατεώνες που κουκούλωσαν το εξόφθαλμο έγκλημα για να καλύψουν δολοφόνους.

Είμαι η Μάνα που μερόνυχτα κρυφοκλαίω και θρηνώ το παιδί μου.

Όχι επειδή πέθανε, αλλά επειδή το σκότωσαν με βίαιο θάνατο για να του κλείσουν το στόμα! Σκέφτομαι συνεχώς το μαρτύριο που πέρασε στα βρώμικα χέρια των δολοφόνων μέχρι να βγει η ψυχή του.

Είμαι η μάνα που παλεύει ασταμάτητα με το διεφθαρμένο σύστημα και περιμένει να μάθει, ποιοι και γιατί σκότωσαν το παιδί της! Είμαι η μάνα που απαιτεί και περιμένει να αποκαλύψουν τους δολοφόνους του παιδιού της και να τιμωρήσουν τους ένοχους και τους υπαίτιους του μαρτυρικού της αγώνα.

Είμαι η Μάνα που επέλεξε να φωνάζει το άδικο που την βρήκε και όχι να το ανέχεται και να το δέχεται με την σιωπή.

Είμαι η Μάνα που μπορεί να αντέξει τον πόνο και να σταθεί όρθια μέσα σε φωτιές και καταιγίδες, αλλά δεν ανέχεται το ψέμα και την απάτη.

Είμαι η Μάνα που δεν πάλεψε μόνο για τα αυτονόητα, αλλά με τον μαρτυρικό Αγώνα της απέδειξε πόσο επεκτάθηκε η συγκάλυψη της δολοφονίας του παιδιού της από το διεφθαρμένο σύστημα.

Είμαι η Μάνα που την γέρασαν χωρίς να ζήσει! Που την εξανάγκασαν να ξεθάψει το παιδί της και μαζί ξέθαψε και την Αλήθεια που βιάστηκαν να θάψουν βαθιά στο χώμα πριν τις 24 ώρες.

Προτού αρχίσουν να εμφανίζονται τα σημάδια από τα κτυπήματα που δέχθηκε το άτυχο παιδί της με θλώντα όργανα από τους δράστες που του δημιούργησαν τις εσωτερικές κακώσεις και τα κατάγματα.

Είμαι η Μάνα που αντιμετώπισε απειλές, συκοφαντίες, ειρωνείες διασυρμούς, βρισιές, ψέματα και χλευασμούς από τους εμπλεκόμενους της συγκάλυψης.

Ξέρουν όμως ότι έχω δίκαιο και το κάνουν επίτηδες για να με γονατίσουν, μα δεν θα τα καταφέρουν.

Μετά από 16 χρόνια, ως οικογένεια, πήραμε την μακάβρια απόφαση, και ξεθάψαμε το παιδί μας και μίλησε ο ίδιος από τον τάφο.

Μίλησε την αλήθεια που φωνάζαμε από την πρώτη στιγμή ότι το σκότωσαν και το μετέφεραν εκεί.

Ο νεκρός μίλησε, οι επιστήμονες μίλησαν.

Τα δικαστήρια αποφάσισαν.

Η αιτία θανάτου αποδείχθηκε περίτρανα και τελεσίδικα με τις Αποφάσεις των Δικαστηρίων! Και όμως, παλεύουμε ακόμα! Παλεύουμε, διότι, ο Γ. Εισαγγελέας αρνήθηκε να ασκήσει τις ποινικές διώξεις για τα άτομα που κατονόμασαν οι ποινικοί ανακριτές που ο ίδιος διόρισε! Και αναγκαστήκαμε να τις κάνουμε εμείς, ενώ ήταν καθήκον δικό του . Η άρνηση του είναι ένα δεύτερο έγκλημα, μια δεύτερη αδικία, μια δεύτερη απώλεια, και δολοφονούν το παιδί μας ξανά και ξανά.

Ως εισαγγελείς, αντί να υπηρετούν την δικαιοσύνη με διαφάνεια κάνουν το παν και αφήνουν τα διάφορα εγκλήματα και τις εξόφθαλμες δολοφονίες ανεξιχνίαστες για να αναγκάζονται να σηκώνουν τα βάρη οι οικογένειες των θυμάτων.

Αυτό δεν είναι απλώς άδικο.

Είναι προσβολή και βάρος ασήκωτο που κανένας γονιός δεν πρέπει να σηκώνει.

Είναι αδιανόητο, μια Μάνα να θάβει το παιδί της και αντί να το θρηνεί θα πρέπει να σταθεί δυνατή και να γίνεται, ντετέκτιβ, αστυνομικός, ερευνητής, ιατροδικαστής, δικηγόρος, κ.α.. Να γίνεται γραμματέας, να γράφει και να στέλνει επιστολές, να ταξινομεί έγγραφα, να βρίσκει και να συντονίζει δικηγόρους και να τρέχει στα δικαστήρια για να δικαιώσει το παιδί της.

Και αφού ήταν στρατιώτης και υπηρετούσε το Κράτος, αντί οι αρμόδιες υπηρεσίες του Κράτους να διερευνήσουν σωστά την υπόθεση και να είναι δίπλα της, χωρίς ντροπή και συνείδηση είναι απέναντι της! Είναι απαράδεχτο και είναι ανεπίτρεπτο όταν ένας γονιός που χάνει το παιδί του, να πληρώνει και από πάνω και να τρέχει στα δικαστήρια επειδή κάποιοι για τους δικούς τους λόγους δεν ερεύνησαν σωστά από την αρχή! Δεν μπορεί το Κράτος και οι θεσμοί του να ζητούν από τους πολίτες να κάνουν μόνοι τους αυτά που για κάποιους λόγους αρνήθηκαν εκείνοι να κάμουν.

Τα τελευταία χρόνια, λόγω αλλαγής της κυβέρνησης υπήρξε κάποια εξέληξη.

Η εγκληματική συγκάλυψη όμως, ξεκίνησε από την πρώτη στιγμή που βρέθηκε το παιδί μας νεκρό, το 2005, πριν από 21 χρόνια! Εκείνο τον καιρό δεν είχαμε την ευκαιρία να δημοσιοποιούμε τα προβλήματα μας, όπως κάνουμε τώρα.

Είχα όμως μακράν αλληλογραφία με όλους.

Οι επιστολές που έχω γράψει και έστειλα όλα αυτά τα χρόνια στους διάφορους, είναι εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες.

Θα ήθελα να αναφερθώ σε μία μόνο απαντητική επιστολή από τον τότε Γ. Εισαγγελέα, στις 19 Μαΐου 2010, όταν μού έγραψε: «ο θάνατος του γιού σας δεν μπορεί να αποδοθεί, ούτε σε αυτοκτονία, αλλά ούτε και σε εγκληματική ενέργεια!» και έβαλε τελεία και παύλα! Ούτε ο πιο άσχετος, ούτε ο πιο βλάκας, εκτός από τους εμπλεκόμενους, δεν θα πίστευε και ότι μπορεί να πέσει άνθρωπος από 30 μέτρα ύψος γέφυρα και να μην έχει εξωτερικές κακώσεις! Είναι στην απλή λογική ότι: Εκτός που δεν είχε κανένα μα κανένα λόγο να βρεθεί στην γέφυρα από μόνος του…… Τα εσωτερικά κατάγματα έγιναν με θλώντα όργανα, σύμφωνα με τους επιστήμονες, για να μην αφήσουν εξωτερικές κακώσεις τις πρώτες 24 ώρες…… Συνεπώς, εάν έπεφτε από εκείνο το ύψος, τα εσωτερικά κατάγματα θα έβγαιναν έξω από το σώμα και θα κολυμπούσε μέσα στα αίματα, και όχι να βρεθεί ξαπλωμένος ανάσκελα με το στόμα γεμάτο άμμο! Όταν έστειλα την απαντητική επίστολή στον δικηγόρο μου, στο εξωτερικό, μου είπε: «Αυτός ο άνθρωπος δεν έχει θέση εκεί που είναι!» Επειδή δεν είναι το δικό τους παιδί, δεν γνωρίζουν τον πόνο και ότι η αγάπη και η αυτοθυσία της Μάνας για το παιδί της δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο στον κόσμο.

ΔΕΝ γνωρίζει κανέναν ανθρώπινο νόμο, κανένα οίκτο, τολμά και συντρίβει ό,τι κακό βρίσκεται στον δρόμο του και πέφτει και στην φωτιά ακόμα για να το γλυτώσει! Και επειδή δεν μπόρεσα να γλυτώσω το παιδί μου από τους έμπορους και διακινητές των ναρκωτικών στο στρατόπεδο που υπηρετούσε, αφιέρωσα την ζωή μου για την Αλήθεια και την δικαίωση του! Δεν μπορεί μια Μάνα να δεχτεί το ψέμα και να σιωπά εκεί που πρέπει να υπάρχει δικαιοσύνη.

Η απώλεια του παιδιού μου είναι μια συνεχόμενη παρουσία στην απουσία του.

Όσο η παρουσία του με έκανε να νοιώθω ευτυχισμένη, άλλο τόσο η απουσία του με έκανε δυστυχισμένη! Εν όσο έχω φωνή και αναπνέω, θα στέκομαι όρθια, και θα διεκδικώ δικαιοσύνη για τον †Θανάση μου, και για τον κάθε αδικημένο †Θανάση που του χρωστούν δικαιοσύνη.

Δυστυχώς δεν είμαι η μόνη! Έχει πολλές Μάνες που έχασαν παιδιά και βρέθηκαν αντιμέτωπες με την εισαγγελία στα δικαστήρια διότι το σύστημα τις άφησε να παλεύουν μόνες.

Κανένα δικαστήριο και κανένας δικαστής δεν μπορεί να μου φέρει το παιδί μου πίσω.

Μπορούν όμως να αποδώσουν δικαιοσύνη με την σύλληψη και την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων.

Αυτών πού στέρησαν άδικα την ζωή του, αλλά και των υπαίτιων του μαρτυρικού αγώνα μου, και κατάστρεψαν την ζωή μου και όλης της οικογένειας μου.

Η μάνα δεν ζητά προνόμια.

Ζητά αυτό που δικαιούται, την αλήθεια και δικαιοσύνη.

Ζητά να αποκατασταθεί η αξιοπρέπεια του παιδιού της.

Θέλει να αποκαλυφθεί η αλήθεια, να ξεσκεπάσουν τούς δολοφόνους, όποιοι και να είναι, και ότι ο μαρτυρικός θάνατος του παιδιού της δεν ήταν το σενάριο που στοιχειοθέτησαν οι εμπλεκόμενοι για να καλύψουν τους δολοφόνους που προφανώς τούς γνωρίζουν.

Εν όσο η καρδιά μου κτυπά και έχω την στήριξη και την αγάπη του κόσμου, που κατάλαβαν πολύ καλά τί έγινε, δεν πρόκειται να σταματήσω, ούτε θα σιωπήσω, ούτε και θα κουραστώ. Η Σιωπή είναι Συνενοχή! Είχα 2 δρόμους να διαβώ μετά την δολοφονία τού †Θανάση μου.

Και είπα: ή που θα καταρεύσω και να πεθάνω πίσω του, ή που θα αγωνιζόμουν για την Αλήθεια και Δικαίωση μέχρι τέλους.

Επέλεξα τον δρόμο της αλήθειας και θα τον περπατήσω μέχρι τέλους, διότι ήθελα να ζήσω και για την υπόλυπη οικογένεια μου.

Και αγωνίστηκα 21 χρόνια και θυσιάστηκα για τον †Θανάση και για κάθε †Θανάση που αδικήθηκε.

Για κάθε Μάνα που δεν έπαψε να ελπίζει ότι, ο επιμένων νικά! Που ένιωσε ότι το σύστημα δεν την άκουσε, ούτε την προστάτεψε, και ούτε την σεβάστηκε! Ανδριάνα Νικολάου 10.05.2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους