Σήμερα ακούγοντας αυτό το τραγούδι ο στίχος «remember when we used to play” άγγιξε μέσα κάτι που ήταν θαμμένο για καιρό.. Υπάρχουν φάσεις στη ζωή που κοιτάς πίσω σου βλέπεις τη διαδρομή.. που ήσουν...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και αυτό δεν αφορά μόνο μια επιχείρηση.

Αφορά σχέσεις, φιλίες, συνεργασίες, οικογένειες, όνειρα, ανθρώπους, ζωές που χτίστηκαν σιγά σιγά μέσα στα χρόνια.

Πράγματα που κάποτε ξεκίνησαν με ενθουσιασμό και πίστη και μετά ήρθε η πραγματικότητα να τα δοκιμάσει.

Τα τελευταία χρόνια ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής μου είναι η GREAT ESCAPE.

Όχι σαν “δουλειά”. Σαν χώρος δημιουργίας, πίεσης, ευθύνης, ιδεών, ιστοριών, ανθρώπων και συναισθημάτων.

Ένας κόσμος που χτίστηκε μέσα από ατελείωτες ώρες δουλειάς, άγχος, ρίσκο, δημιουργικότητα, λάθη, επιτυχίες και μια ομάδα ανθρώπων που έδωσε ψυχή για να γίνει αυτό που είναι σήμερα.

Και ναι… υπάρχουν στιγμές που κουράζεσαι.

Που απογοητεύεσαι.

Που νιώθεις ότι κρατάς κάτι πολύ πιο βαρύ από όσο φαίνεται απ’ έξω.

Στιγμές που φοβάσαι.. Αλλά μετά θυμάσαι κάτι σημαντικό.

Τίποτα από όσα άξιζαν δεν χτίστηκε εύκολα.

Κανένα όνειρο που είχε πραγματική ψυχή δεν προχώρησε χωρίς πίεση, αμφιβολία ή στιγμές που λύγισες.

Και ίσως τελικά η δύναμη να μην είναι στο να μη φοβάσαι.

Ίσως δύναμη είναι να φοβάσαι και παρ’ όλα αυτά να συνεχίζεις.. Να συνεχίζεις να νοιάζεσαι.

Να συνεχίζεις να παλεύεις για κάτι που αγαπάς αληθινά, ακόμα κι όταν έχεις κουραστεί.

Γιατί πριν υπάρξει το αποτέλεσμα, υπήρξε το όραμα.

Και το όραμα δεν εξαφανίζεται σε μια δύσκολη περίοδο.

Απλά κάποιες φορές χάνεται κάτω από την πίεση, την κούραση και τον φόβο.

Και τότε χρειάζεται να θυμηθείς ποιος είσαι.

Να θυμηθείς γιατί ξεκίνησες.

Να θυμηθείς ότι έφτασες μέχρι εδώ επειδή κάποτε πίστεψες σε κάτι όταν κανείς δεν ήξερε αν θα πετύχει.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο badass πράγμα από όλα. Να συνεχίζεις. Όταν φοβάσαι.. ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙΣ!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους