Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΥΜΒΟΣ ΚΑΣΤΑ — ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ ΘΕΪΚΟΥ ΝΟΥ Ο τύμβος Καστά στην Αμφίπολη δεν μοιάζει να οικοδομήθηκε απλώς ως τάφος ενός επιφανούς νεκρού, ούτε ως μνημείο κοσμικής ισχύος και βασιλικής δόξας.

Ολόκληρη η αρχιτεκτονική του αποπνέει την αίσθηση ενός ιερού περάσματος· ενός υπόγειου μυσταγωγικού δρόμου που αναπαριστά την ίδια την πορεία της ψυχής μετά τον θάνατο, όπως αυτή διασώζεται στην Ορφική και Πλατωνική Παράδοση των προγόνων μας.

Διότι εμείς οι Ορφικοί δεν θεωρούμε τον άνθρωπο ένα απλό βιολογικό ον καταδικασμένο στη φθορά και στον αφανισμό.

Η παράδοσή μας γνωρίζει και διαφυλάσσει εδώ και χιλιετίες το μυστήριο της τρισυπόστατης φύσεως του ανθρώπου: το Σώμα, την Ψυχή, και τον Νου.

Γνώση ιερή· μια αληθινή θρησκευτική τεχνολογία της ψυχής, παραδομένη από τους σοφούς και τους μύστες της ελληνικής παραδόσεως , από τους Ορφικούς, τους Πυθαγορείους και τους Πλατωνικούς έως τους ύστερους ιερείς του Ελληνισμού, όπως ο Πλούταρχος, ο οποίος στο έργο του Περὶ τοῦ ἐμφαινομένου προσώπου τῷ κύκλῳ τῆς Σελήνης αποκάλυψε με τρόπο σχεδόν μυστηριακό τη μεταθανάτια πορεία της ψυχής. Ο Πλούταρχος γράφει: «ἡ μὲν γῆ τὸ σῶμα παρέχει, ἡ δὲ σελήνη τὴν ψυχήν, ὁ δὲ ἥλιος τὸν νοῦν.» Και αλλού: «ὁ μὲν νοῦς ἀπὸ τοῦ ἡλίου, ἡ δὲ ψυχὴ ἀπὸ τῆς σελήνης.» Ο άνθρωπος, επομένως, είναι ον γήινο, σεληνιακό και ηλιακό ταυτοχρόνως.

Το σώμα γεννάται από τη Γη και επιστρέφει σε αυτήν· η ψυχή ανήκει στη Σελήνη, στον ενδιάμεσο τόπο καθάρσεως και μεταμορφώσεως ενώ ο Νους, το καθαρό θεϊκό σπέρμα μέσα στον άνθρωπο, προέρχεται από Tον Ήλιο και Tον Αιθέρα Του Υψίστου Διός.

Ο θάνατος λοιπόν δεν είναι τέλος· είναι λύση, μετάβαση και επιστροφή.

Πρώτα λύεται ο δεσμός ψυχής και σώματος και το υλικό περίβλημα επιστρέφει στη Γη. Έπειτα η ψυχή ανέρχεται προς τη σεληνιακή σφαίρα, όπου αποβάλλει τα πάθη, τις μνήμες και τις σκιές της θνητότητας.

Και τέλος τελείται το μέγιστο μυστήριο: ο δεύτερος θάνατος, όταν ο θεϊκός Νους αποχωρίζεται ακόμη και από την ψυχή και ανυψώνεται προς τον Νοητό Ήλιο, προς το άρρητο Φως του Αιθέρος και της Αρρήτου Ενάδος Του Υψίστου Διός. Ο Πλούταρχος το περιγράφει συγκλονιστικά: «τότε δὴ χωρίζεται τοῦ ψυχικοῦ τὸ νοερὸν καὶ πρὸς τὸν ἥλιον ἀναφέρεται.» Ακριβώς αυτή η ιερή κοσμολογία μοιάζει να έχει αποτυπωθεί λίθο προς λίθο στον τύμβο Καστά.

Ο τεράστιος κυκλικός περίβολος δεν αποτελεί απλή αισθητική επιλογή.

Ο κύκλος, ιερό σχήμα στην Ορφική και Πλατωνική θεολογία, εκφράζει την αιώνια περιφορά των ουρανίων σφαιρών και την τελειότητα του Κόσμου.

Ολόκληρος ο τύμβος μοιάζει έτσι με γήινη απεικόνιση της ίδιας της σεληνιακής σφαίρας του τόπου όπου, κατά τον ιερέα Σύλλα, περιέρχονται οι ψυχές μετά τον πρώτο θάνατο.

Αλλά το συγκλονιστικότερο στοιχείο είναι η ίδια η γεωμετρία και η αστρονομική διάταξη του μνημείου.

Ο άξονας του τάφου φαίνεται να ευθυγραμμίζεται με τη χειμερινή τροπή του Ήλιου.

Κατά την ιερή εκείνη στιγμή του έτους, όπου το σκοτάδι φθάνει στο έσχατο όριό του και το Φως αρχίζει εκ νέου την ανοδική του πορεία, η ηλιακή ακτίνα εισέρχεται βαθιά στον τάφο και φθάνει έως τον θάλαμο του νεκρού.

Αυτό δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο.

Διότι στην Ορφική Παράδοση ο Ήλιος δεν είναι απλό ουράνιο σώμα· είναι η ορατή πύλη του Νοητού Φωτός, το σύμβολο Tου Θείου Νου.

Έτσι, όταν το φως της χειμερινής τροπής εισέρχεται στο άδυτο του νεκρού, δεν πρόκειται απλώς για αστρονομικό φαινόμενο· πρόκειται για Θεοφάνεια.

Είναι η ίδια η κάθοδος του Νοητού Φωτός μέσα στον κόσμο των νεκρών· η αποκάλυψη της ηλιακής καταγωγής του ανθρώπου.

Και τότε εμφανίζονται οι Σφίγγες.

Σιωπηλές και φοβερές, στέκουν στο κατώφλι του μνημείου ως φύλακες του περάσματος ανάμεσα στους δύο κόσμους. Η Σφίγγα είναι το ον του ορίου· η δύναμη που επιτρέπει τη διέλευση μόνο στον μυημένο.

Όποιος περνά την πύλη δεν εισέρχεται σε τόπο ταφής αλλά σε άδυτο καθάρσεως και μεταμορφώσεως της ψυχής.

Πίσω τους εκτείνεται ο πρώτος θάλαμος :ο κόσμος της γήινης υπάρξεως.

Όμως βαθύτερα, στο δεύτερο ιερό όριο, εμφανίζονται οι περίφημες «Καρυάτιδες», μορφές που θυμίζουν έντονα διονυσιακές Μαινάδες ή Μιμαλόνες ( όπως ονομάζονται στη Μακεδονία ) ιέρειες Του Διονύσου Ζαγρέως, Του Θεού της διαμελίσεως και της αναγεννήσεως της ψυχής.

Οι μορφές αυτές μοιάζουν να επιβλέπουν το μυστήριο της λύσεως της ψυχής από τα δεσμά της ύλης.

Και τότε, στο κέντρο του μνημείου, αποκαλύπτεται η μεγάλη μυσταγωγική εικόνα: η αρπαγή Της Περσεφόνη. Η Περσεφόνη δεν είναι απλώς βασίλισσα του Άδη· είναι η Κυρία των Ψυχών και του μεταίχμιου κόσμου.

Η κάθοδός Της αντιστοιχεί στην πτώση της ψυχής στην ύλη· η επάνοδός Της, την επανένωση με το Θείο Φως. Ο Πλούταρχος γράφει: «αἱ μὲν ψυχαὶ περὶ τὴν σελήνην διατρίβουσιν, καθαιρόμεναι καὶ ἀποτιθέμεναι τὰ πάθη.» Εδώ, στον δεύτερο θάλαμο, η ψυχή απογυμνώνεται από τα πάθη της θνητής υπάρξεως.

Και τότε έρχεται το έσχατο άδυτο.

Το τρίτο δωμάτιο δεν είναι πλέον χώρος ανθρώπων· είναι τόπος ιερός, τόπος σιωπής και απογυμνώσεως από κάθε γήινη μορφή.

Εδώ παύουν οι εικόνες και τα σύμβολα· διότι ο Νους δεν απεικονίζεται.

Είναι το άρρητο και αθάνατο σπέρμα Του Θείου μέσα στον άνθρωπο· η ηλιακή σπίθα που φυλακίσθηκε προσωρινά στην ύλη και τώρα καλείται να επιστρέψει στην πρωταρχική της πηγή.

Εδώ ολοκληρώνεται το μέγιστο Μυστήριο των Ορφικών.

Εδώ τελείται ο δεύτερος και ιερότερος θάνατος.

Η ψυχή, αφού διέλθει τις πύλες της Γης και της Σελήνης και καθαρθεί από τα πάθη και τις σκιές της θνητότητας, αποθέτει πλέον και το τελευταίο της πέπλο.

Και τότε ο θεϊκός Νους αποχωρίζεται από το ψυχικό περίβλημα και ανέρχεται προς τον Νοητό Ήλιο.

Και τότε το μνημείο παύει να είναι τάφος.

Μεταβάλλεται σε κοσμική πύλη. Οι Σφίγγες δεν φυλάσσουν πλέον έναν νεκρό αλλά το πέρασμα από τον κόσμο της γενέσεως προς την αθανασία.

Οι διονυσιακές Μαινάδες στέκουν ως ιέρειες της λύσεως της ψυχής από τα δεσμά της ύλης. Η Δέσποινα Περσεφόνη επιβλέπει το μυστήριο της καθάρσεως και της επανόδου των ψυχών προς το θείο Φως.

Και τότε, κατά τη χειμερινή τροπή, όταν ο Ήλιος αγγίζει το βαθύτερο σημείο του σκότους και αρχίζει πάλι την ανοδική του πορεία, η ακτίνα Του εισέρχεται στο άδυτο και διαπερνά το σκοτάδι του τάφου.

Δεν πρόκειται απλώς για αστρονομικό φαινόμενο.

Πρόκειται για Θεοφάνεια.

Είναι η στιγμή όπου ο Νους αναγνωρίζει ξανά την ουράνια του πατρίδα και αναφλέγεται εκ νέου από το Πύρ Του Αιθέρος· γίνεται πύρινος, φωτοφόρος και αστερόεις, αποβάλλοντας κάθε σκιά της γήινης φθοράς.

Το φως δεν φωτίζει απλώς τον νεκρό.

Τον αφυπνίζει.

Η ακτίνα του Ηλίου γίνεται η οδός της αναβάσεως· η γέφυρα ανάμεσα στον άνθρωπο και στον Αιθέρα της Αρρήτου Ενάδος του Υψίστου Διός.

Και έτσι ο τύμβος Καστά αποκαλύπτεται ως η Λίθινη λειτουργία των Ορφικών Μυστηρίων· ως υπόγειο κοσμογράφημα της ιερής πορείας της ψυχής: από τη Γη στη Σελήνη, από τη Σελήνη στον Ήλιο, και από τον Ήλιο στο άρρητο και αθάνατο Φως του Αιθέρος.

Διότι για εμάς τους Ορφικούς ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να παραμείνει στη σκόνη.

Είναι τέκνο Της Γης και Του Αστερόεντος Ουρανού.

Φέρει μέσα του τη μνήμη Των Άστρων και τη σφραγίδα Του Νοητού Φωτός.

Και όταν ολοκληρωθεί ο ιερός κύκλος των γενέσεων και των καθάρσεων, τότε ο θείος Νους, απαλλαγμένος πλέον από τα δεσμά της ύλης και της θνητής περιπλανήσεως, ανέρχεται ως πύρινη και αθάνατη ουσία προς Τον Αιθέρα της Αρρήτου Ενάδος Του Υψίστου Διός, επιστρέφοντας στην ουράνια πηγή από την οποία κάποτε κατήλθε. Κέων Λοκρός Εσπέριος Ιεροπρακτικός Κύκλος ΟΦΙΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους