Μαρέλ Ζαχαρέλου: Αθήνα: Το δικαίωμα της ποιότητας ζωής στις γειτονιές μας Στις αρχές του 2026, η διαχείριση του δήμου της Αθήνας μετατράπηκε σε πεδίο μετωπικής σύγκρουσης μεταξύ της κεντρικής...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η κόντρα πυροδοτήθηκε από τις δηλώσεις του δημάρχου Αθηναίων, Χάρη Δούκα, ο οποίος υποστήριξε ότι η πόλη δεν μπορεί να απορροφήσει απεριόριστες τουριστικές ροές χωρίς να καταρρεύσουν οι υποδομές της και να αλλοιωθεί ο κοινωνικός της ιστός.

Ο κ. Δούκας πρότεινε την απόδοση μέρους του «τέλους ανθεκτικότητας» απευθείας στα ταμεία του δήμου για παρεμβάσεις στις επιβαρυμένες γειτονιές, προειδοποιώντας παράλληλα για τον κίνδυνο μετατροπής του κέντρου σε μια «νεκρή πόλη» λόγω της ανεξέλεγκτης εξάπλωσης της βραχυχρόνιας μίσθωσης.

Η απάντηση από το υπουργείο Τουρισμού υπήρξε άμεση και σε υψηλούς τόνους.

Η υπουργός Όλγα Κεφαλογιάννη χαρακτήρισε τη στάση του δημάρχου σαν στρουθοκαμηλισμό, υποστηρίζοντας ότι η Αθήνα δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα υπερτουρισμού, αλλά πρόβλημα διαχείρισης των καθημερινών της λειτουργιών.

Σύμφωνα με την υπουργό, η ρητορική περί κορεσμού υπονομεύει τη διεθνή εικόνα της πόλης και την οικονομική της ανάπτυξη.

Εκτοπισμός κατοίκων από την τουριστικοποίηση Είναι έκδηλη η προσπάθεια της κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει την τουριστική ανάπτυξη ως αντιπερισπασμό, επιχειρώντας να αποσυνδέσει την τρέχουσα πολιτική από τα σκάνδαλα, τα κοινωνικά αδιέξοδα και την ακρίβεια που πλήττουν τη κοινωνία.

Η σύγκρουση αυτή κλιμακώνεται σε μια περίοδο που τα ενοίκια στο κέντρο σημειώνουν νέα ιστορικά υψηλά, τροφοδοτώντας τη συζήτηση για τον βίαιο εκτοπισμό των μόνιμων κατοίκων, την ώρα που η κυβερνητική πλευρά ιεραρχεί το πρόβλημα ως δευτερεύον μπροστά στους δείκτες της τουριστικής ανάπτυξης.

Η ραγδαία τουριστικοποίηση της Αθήνας έχει μετατρέψει τη στέγη από κοινωνικό δικαίωμα σε απρόσιτο καταναλωτικό προϊόν, οδηγώντας σε μια βίαιη αποστείρωση των γειτονιών.

Η ανεξέλεγκτη επέκταση της βραχυχρόνιας μίσθωσης λειτουργεί ως μηχανισμός εκτοπισμού των μόνιμων κατοίκων, των φοιτητών και των εργαζομένων, οι οποίοι αδυνατούν πλέον να ανταπεξέλθουν στα εξωπραγματικά ενοίκια που διαμορφώνει η αγορά.

Ιστορικές περιοχές του κέντρου χάνουν την ταυτότητά τους και μεταβάλλονται σε μια τουριστική καρικατούρα χωρίς κοινωνική ζωή.

Αυτή η διαδικασία δεν υποβαθμίζει μόνο την ποιότητα ζωής, αλλά διαρρηγνύει τον κοινωνικό ιστό, μετατρέποντας την πόλη σε ένα αποστειρωμένο εμπόρευμα, αποκομμένο από την ιστορική και κοινωνική της συνέχεια.

Η στεγαστική κρίση δεν αποτελεί πλέον ένα πρόβλημα περιορισμένο στα μεγάλα αστικά κέντρα, αλλά μια γενικευμένη κοινωνική απειλή που πλήττει αποκλειστικά τα λαϊκά στρώματα.

Η κατοικία από θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα και προϋπόθεση αξιοπρεπούς διαβίωσης, έχει μετατραπεί σε ένα πεδίο ακραίας κερδοσκοπίας.

Στα νησιά, η κατάσταση έχει φτάσει σε οριακό σημείο: η απόλυτη κυριαρχία του Airbnb και της τουριστικής αξιοποίησης και αφαίμαξης κάθε διαθέσιμου τετραγωνικού μέτρου καθιστά την εύρεση στέγης αδύνατη ακόμη και για δασκάλους και γιατρούς, οι οποίοι συχνά αναγκάζονται να παραιτηθούν ή να ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης.

Όταν η αγορά κατοικίας αφήνεται εντελώς ανεξέλεγκτη, το αποτέλεσμα είναι ο εκτοπισμός των τοπικών κοινοτήτων και η δημιουργία περιοχών «φαντασμάτων» κατά τους χειμερινούς μήνες.

Αναγκαία η ανάσχεση Η σύγκρουση Δούκα – Κεφαλογιάννη ξεγύμνωσε την επιτακτική ανάγκη για προστασία του δικαιώματος στην κατοικία και την ανάσχεση της τουριστικοποίησης που αποστειρώνει τις γειτονιές.

Ο δήμαρχος Αθηναίων ορθώς ιεραρχεί το ζήτημα της φέρουσας ικανότητας, αναδεικνύοντας πώς η ανεξέλεγκτη εξάπλωση του Airbnb και η μετατροπή του κέντρου σε τουριστική βιτρίνα εκτοπίζουν τους μόνιμους κατοίκους.

Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα αυτής της ρητορικής υπονομεύεται από την ίδια την πολιτική πρακτική της δημοτικής αρχής.

Παρά τη σχετικά σωστή τοποθέτηση για τη στέγη, ο Χάρης Δούκας φαίνεται να αναλώνεται υπερβολικά στις εσωκομματικές ισορροπίες και τις εκλογικές συμμαχίες του ΠΑΣΟΚ.

Όταν η ενέργεια του δημάρχου διοχετεύεται στην αναζήτηση συσχετισμών για την κεντρική πολιτική σκηνή, δίνεται το πάτημα στην κυβέρνηση να εργαλειοποιεί την καθημερινότητα και να παρουσιάζει τη δίκαιη κριτική του δήμου ως επικοινωνιακό αντιπερισπασμό.

Για να μπορέσει η Αριστερά και οι προοδευτικές δυνάμεις να υπερασπιστούν το δικαίωμα στην πόλη, η διεκδίκηση πρέπει να συνοδεύεται από ορατό έργο στις γειτονιές.

Η μάχη ενάντια στην αποστείρωση της Αθήνας και την τουριστική ασυδοσία κερδίζεται στις πλατείες και τους δρόμους της καθημερινότητας, και όχι στα κομματικά γραφεία.

Για την Αριστερά, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι η ριζική επαναφορά της στέγης στη σφαίρα των δημόσιων αγαθών.

Απαιτείται ένα αυστηρό ρυθμιστικό πλαίσιο που θα βάζει φρένο στην ασυδοσία της βραχυχρόνιας μίσθωσης, θα ελέγχει τις τιμές των ενοικίων και θα προκρίνει μια συγκροτημένη πολιτική κοινωνικής κατοικίας, διασφαλίζοντας ότι το δικαίωμα στην πόλη και στον τόπο διαμονής θα υπερέχει των δεικτών της τουριστικής κερδοφορίας. Η ΕΠΟΧΗ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους