Κυριακή μεσημέρι σε παραλιακή ψαροταβέρνα. Κοσμοσυρροή. Και μέσα στον γενικό χαμό, οικογένειες που ήρθαν να βρουν τραπέζι, χωρίς να έχουν κάνει κράτηση. Μέχρι κάποιο σημείο καταλαβαίνουμε την...
Κυριακή μεσημέρι σε παραλιακή ψαροταβέρνα. Κοσμοσυρροή. Και μέσα στον γενικό χαμό, οικογένειες που ήρθαν να βρουν τραπέζι, χωρίς να έχουν κάνει κράτηση.
Μέχρι κάποιο σημείο καταλαβαίνουμε την αντιπάθεια ορισμένων για τα slots γιατί θα νοιώσουν αγχωμένοι αν πρέπει να ολοκληρώσουν το φαγητό τους μέσα σε δύο ώρες.
Αλλά την απέχθεια για την κράτηση και τον προγραμματισμό, ειδικά όταν έχεις και οικογένεια και μικρά παιδιά, δεν θα την καταλάβουμε ποτέ.
Πόσο δύσκολο είναι να πάρεις ένα τηλέφωνο; Πόσο δύσκολο είναι να ξέρεις από μια μέρα πριν (για να μην πούμε 2-3), πως την επόμενη θα πρέπει να γευματίσετε κάπου έξω; Το αποφασίσατε ενώ περπατούσατε αμέριμνοι και πεινάσατε ενώ δεν είχατε σκοπό να φάτε; Καταλαβαίνουμε, είμαστε πολίτες ενός ανυπότακτου χωριού στη μεθοριακή Ευρώπη που δεν σηκώνουμε στον τράχηλό μας το ζυγό των κανόνων.
Και θυμώνουμε τόσο, που αφήνουμε οργισμένα σχόλια και κριτικές κατά της επιχείρησης που τολμάει να θέλει να προγραμματίσει τις πρώτες ύλες ανάλογα με το πόσο κόσμο περιμένει, που θέλει να διαθέσει τα τραπέζια ανάλογα με το μέγεθος της παρέας.
Αλλά για τους τόσο ανυπότακτους, υπάρχουν και εστιατόρια που δεν κάνουν κρατήσεις αν δεν σας ενοχλεί να περιμένετε για καμιά ώρα κάτω από τον ήλιο με μικρά παιδιά και αν δεν σας ενοχλεί το να σας διώξουν με τον τρόπο τους αμέσως μόλις φάτε την τελευταία μπουκιά ακόμα και σε μικρότερο χρόνο από τις 2 ώρες επειδή περιμένουν κι άλλοι στην ουρά.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους