Για τον Παράσχο της Ισπανίας σας προειδοποίησα νωρίς, οπότε τώρα θα σας προειδοποιήσω για το τι θα γίνει στις εκλογές, όποτε γίνουν αυτές. Η Ελλάδα, παραδόξως, για πρώτη φορά εδώ και 2.500 χρόνια...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ενώ όλες οι οργανωμένες δυτικές κοινωνίες ζουν τώρα την παράνοια, εμείς είμαστε ήδη 15 χρόνια σε αυτό το στάδιο.

Οπότε έχουμε περάσει στο επόμενο επίπεδο.

Η δική μας παράνοια δεν παράγει Trump, Farage, AfD ή Λεπέν, γιατί το στάδιο «σιγά μωρέ, οι άλλοι καλύτεροι ήταν;» το περάσαμε το ’15, με εξαιρετικά, όπως αποδείχθηκε, αποτελέσματα.

Έτσι λοιπόν είμαστε στο στάδιο της μεταπαράνοιας.

Έχουμε έναν σοβαρό κεντροδεξιό συστημικό παίκτη να ορίζει το παιχνίδι και γύρω του το χάος.

Γιατί συμβαίνει αυτό σε εμάς, κατ’ αυτόν τον τρόπο, και πού θα οδηγήσει; Βάλε καφέ.

Έχει σεντόνι.

Ο φίλος μου ο Γιώργος, που έχει PhD στην εκλογική συμπεριφορά, κυριολεκτικά και μεταφορικά, λέει πάντα: «Πες μου το εκλογικό σου σύστημα να σου πω πώς θα κερδίσεις τις εκλογές». Σε αυτό δίνουμε τον πόντο στον Αλέξη μας, γιατί κάποια στιγμή το κατάλαβε και πήγε να αλλάξει το εκλογικό σύστημα.

Δεν τα κατάφερε.

Το εκλογικό μας σύστημα λοιπόν, η Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία με ενισχυμένη αναλογική, ορίζει στην πράξη και την εκλογική συμπεριφορά.

Σε βάζει από τη φύση του σε μία λογική «την Κική ή την Κοκό». Άρα, γατόνι follower, ευνοεί τον δικομματισμό.

Συνήθως, σε όσες χώρες εφαρμόζεται αυτό το σύστημα, έχεις έναν κεντροδεξιό και έναν κεντροαριστερό παίκτη που εναλλάσσονται στην εξουσία.

Οπότε η στρατηγική σου, αν είσαι ένα από τα δύο κόμματα, είναι να στήνεις διλήμματα που καταγράφονται στο μυαλό του ψηφοφόρου με εσένα νικητή.

Κλειδώνεις τους αριστερούς ή τους δεξιούς με την προοπτική της καταστροφής που θα δημιουργήσουν οι απέναντι.

Αν είσαι μεγάλος λαοπλάνος, όπως ήταν ο Παπανδρέου, τα διλήμματα αυτά είναι οι Πολλοί απέναντι στους Λίγους.

Ο λαός απέναντι στους μεγαλογιατρούς.

Οι μη προνομιούχοι απέναντι στους προνομιούχους.

Τα ξέρετε.

Παραδόξως, το ίδιο κάνει με εξαιρετικό τρόπο εδώ και χρόνια η Νέα Δημοκρατία. Τον Κυριάκο Μητσοτάκη πολλά μπορείς να τον πεις, αλλά λαϊκιστή και λαοπλάνο δεν τον λες.

Παρ’ όλα αυτά, έχει στήσει με επιτυχία το δικό του δίλημμα.

Εδώ βέβαια θα μου πεις, δικαίως.

Παπαριές μας λες μάστορα.

Ποιος δικομματισμός; Εδώ είμαστε στο «η ΝΔ και τα minions». Και έχεις τα δίκια σου.

Όμως είπαμε.

Είμαστε στη μεταπαράνοια εποχή.

Για όποιον δεν το πρόσεξε, το 2012 το πολιτικό σύστημα κατέρρευσε και επανασυστάθηκε με νέο δικομματισμό.

Μόνο που ο δεύτερος πόλος του νέου δικομματισμού, αντί να προσαρμοστεί στο εκλογικό σύστημα και να γίνει ένα σοβαρό κεντροαριστερό κόμμα, αποφάσισε πως η λύση δεν είναι να προσαρμοστεί αυτός στο σύστημα, αλλά το σύστημα σε αυτόν.

Ξεκίνησε λοιπόν τις πίπες για απλή αναλογική και προοδευτική διακυβέρνηση, ενώ είχε συγκυβερνήτη τον Πανάρα τον Καμμένο, που του πήρε το κόμμα μέσα σε μία νύχτα όταν χρειάστηκε.

Αλλά αυτά τα γράφει, νομίζω, στην Ιθάκη.

Μπορεί και όχι.

Δεν είναι αυτό το θέμα.

Το θέμα είναι πως εδώ, στη μεταπαράνοια, έχουμε ένα εκλογικό σύστημα φτιαγμένο για δύο συστημικά κόμματα και έχουμε μόνο ένα.

Και από εκεί και πέρα, το βασίλειο της παλαβομάρας.

Εκεί είναι και το ζουμί για το τι θα γίνει από εδώ και πέρα.

Στις επόμενες εκλογές θα παιχτεί το έργο «Ο Κυριάκος και όλοι οι Άλλοι». Σαν το «Η Λίζα και όλοι οι Άλλοι» που έπαιζε η Κατερίνα η Μουτσάτσου που στα 90’s που πίναμε ποτάρες στα Περδικιώτικα και τον Κλώνο στην Αίγινα ήταν μια χαρά παιδί και στα χρόνια της παράνοιας έγινε Helene.

Στη μία πλευρά έχουμε τη ΝΔ.Κυβέρνηση, πρόγραμμα, συγκεκριμένα καλά και συγκεκριμένα κακά.

Δεν χρήζουν ανάλυσης όλα αυτά.

Αυτό παράγει ένα εκλογικό ποσοστό 32-35% σήμερα που μιλάμε.

Μην μου αρχίσετε από κάτω για τις δημοσκοπήσεις.

Αυτό είναι το νούμερο.

Στην άλλη πλευρά έχουμε πολλούς και διάφορους, οι οποίοι προσπαθούν να τετραγωνίσουν τον κύκλο.

Γιατί τι είπαμε πιο πάνω;Το εκλογικό μας σύστημα ευνοεί συστημικά κεντροδεξιά και κεντροαριστερά κόμματα.

Τι δεν είναι κανένας εκτός από τη ΝΔ; Συστημικό κεντροδεξιό ή κεντροαριστερό κόμμα. Και ΟΚ, αν είσαι ο Βελόπουλος ή η Λατινοπούλου ή η Νίκη ή ο Kασιδάρης που τον έχετε ξεχάσει αλλά είναι εδώ, δεν μπορείς να ανταγωνιστείς το μεγάλο κεντροδεξιό κόμμα.

Πας πιο πέρα αναγκαστικά για να βρεις κοινό και διαφοροποίηση. Το ΠΑΣΟΚ όμως, το οποίο κάποτε ήταν το συστημικό κεντροαριστερό κόμμα, τι διάολο είναι σήμερα; Γιατί δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμένα δεν μου μοιάζει τέτοιο.

Και μαζί μου συμφωνεί και το εκλογικό σώμα, όπως αποδεικνύεται.

Και εδώ είναι το μυστικό.

Τον ρόλο αυτό θέλει να πάρει και ο Αλέξης.

Ο οποίος δεν κάνει rebranding, όπως γράφουν όλοι οι άσχετοι.

Κάνει repositioning.

Γιατί rebranding θα ήταν να γίνει από Αλέξης Τσίπρας, Κώστας Τσίπρας ή Αλέξης Μπαζιάνας.

Να πείραζε λίγο το λογότυπο, να έβαφε ξέρω εγώ τα μαλλιά του ξανθά ή να τα ξύριζε.

Αυτός όμως κάτι μποτοξάκια έκανε και μάλλον συμπλήρωσε, όπως και ο Άδωνις, κάτι τρίχες που είχαν ξεκινήσει τη διακριτική αναχώρηση από τους κροτάφους του.

Γιατί, λατρεμένη follower, ο Τσίπρας repositioning κάνει όλο αυτό το διάστημα.

Προσπαθεί να τοποθετηθεί ως σοβαρή εναλλακτική διακυβέρνησης, με έμφαση στον κεντροαριστερό χώρο.

Στον χώρο που κάποτε ήταν το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να πάει, γιατί κατάλαβε, έστω και με τον σκληρό τρόπο, πως δεν μπορούσε το σύστημα να προσαρμοστεί σε αυτόν.

Έπρεπε αυτός να προσαρμοστεί στο σύστημα.

Εκεί τριγύρω είναι και διάφοροι άλλοι.

Το παλιό μαγαζί του ΣΥΡΙΖΑ με το παλιό ΑΦΜ.

Το νέο ΑΦΜ ΣΥΡΙΖΑ με λίγο Democrats του Stephanos. Η Ζωή, που δεν τη λες και συστημική.

Και η Καρυστιανού; Αν έχεις διαβάσει τα παραπάνω και με ρωτάς για την Καρυστιανού, μάλλον κάτι έχεις καταλάβει λάθος.

Ναι ρε φίλε, όμως γιατί τη δείχνουν με 15-17-20 στο «θα την ψήφιζα»; Γιατί, όπως σου εξήγησα την προηγούμενη φορά, οι υποθετικές ερωτήσεις για κόμματα που δεν υπάρχουν είναι τζάμπα.

Μπορείς να λες ό,τι παπάρα θες.

Και κυρίως, σε μεγάλο βαθμό, απαντάνε στο ερώτημα που τόση ώρα σου εξηγώ.

Το ερώτημα είναι: «Δεδομένου πως δεν έχουμε Κοκό, πιστεύεις πως αυτός ή αυτή θα ήταν καλή Κοκό;» Το έχουμε; Το έχουμε. Οπότε; Οπότε, στις επόμενες εκλογές, η Νέα Δημοκρατία έχει αποφασίσει να βαφτίσει αντίπαλο το ΠΑΣΟΚ και το πριμοδοτεί διακριτικά βάζοντάς το στην ατζέντα. Γιατί; Γιατί θεωρεί, με βάση τους δικούς της υπολογισμούς, πως στη δεύτερη κάλπη το ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορέσει να συσπειρώσει κόσμο.

Άρα θα φέρει πιο εύκολα το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος» και θα μαζέψει όσους θέλουν σταθερότητα και αυτόν που ξέρουν, με τα καλά του και τα κακά του, αντί για το άγνωστο.

Πως το λέμε στη Ρεντίνα; Α να μπράβο.

The devil you know. «Δηλαδή φοβάται τον Αλέξη;» Και ναι και όχι.

Ναι, γιατί ο Αλέξης, σε αντίθεση με αυτό το ΠΑΣΟΚ, μπορεί σε έναν ενδεχόμενο δεύτερο γύρο να μαζέψει κόσμο εξ αριστερών του και να σκαρφαλώσει πιο ψηλά. Το ΠΑΣΟΚ δύσκολα.

Όχι, γιατί σε έναν ενδεχόμενο δεύτερο γύρο η ΝΔ θα προσπαθήσει να θυμίσει σε όλους τι έκανε.

Γι’ αυτό και ο ίδιος προσπαθεί να το βγάλει από την ατζέντα βάζοντάς το ο ίδιος στο τραπέζι.

Παράλληλα βγάζει και 25 ονόματα στη φόρα, όπου σε όσους προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ το έχει βάλει με κεφαλαία γράμματα, ενώ π.χ. την Ευγενία, που στη σχολή ήταν ΕΑΑΚίτισσα, τη βάφτισε ειδική σε ευρωπαϊκά προγράμματα.

Το έπιασες το υπονοούμενο; Repositioning.

Οπότε και η ΝΔ, επειδή δεν μπορείς να παίζεις το ματσάκι με δέκα αντιπάλους, διάλεξε τον βασικό που θεωρεί πως μπορεί να καθαρίσει πιο εύκολα όταν έρθει η ώρα.

Εκμεταλλεύεται το πλεονέκτημα που της δίνει το γεγονός ότι είναι το λιοντάρι και προσπαθεί να μη φανεί τίγρης.

Άρα, συνοψίζοντας.

Στις επόμενες εκλογές, όποτε γίνουν, η ΝΔ θα πάρει 32-35%. Στόχος της είναι το ΠΑΣΟΚ να είναι δεύτερο.

Αλλά και ο Αλέξης να είναι, δεν θα χολοσκάσει.

Όσο πλησιάζουν οι εκλογές και αρχίσουν να ξεκαθαρίζουν τα πράγματα, η ΝΔ θα προσαρμόζεται ανάλογα.

Και κάτι τελευταίο.

Πιο γενικό και πιο μακροπρόθεσμο. Στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή υπάρχει δεξιά στροφή.

Οι βασικές αιτίες είναι δύο.

Πρώτον, η ζωή είναι πλέον εξαιρετικά πολύπλοκη και δύσκολη.

Οπότε η ιδέα να πάμε πίσω σε έναν κόσμο που ήταν πιο απλός, όπου η οικογένεια, η πατρίδα και η θρησκεία ακούγονταν σαν σταθερές, μοιάζει ελκυστική.

Δεύτερον, από όποια πλευρά και αν το δεις, η μαζική εισροή μεταναστών από μουσουλμανικές χώρες έχει αποτύχει παταγωδώς στον τομέα της ενσωμάτωσης.

Όχι γιατί ξαφνικά τρελάθηκαν όλοι οι Ευρωπαίοι.

Αλλά γιατί η Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία και οι υπόλοιποι δεν ήταν έτοιμοι να ενσωματώσουν τόσους πολλούς ανθρώπους τόσο μαζικά.

Αυτό οδηγεί μοιραία σε συνθήκες τύπου «Let’s take Britain back», Λεπέν και AfD.

Η απόλυτη ενσάρκωση αυτού είναι η γάτα με πέταλα και καλύτερη μαθήτρια του Silvio, η Meloni.

Αυτό το έχει πιάσει η Αφροδίτη Λατινοπούλου και έχει προσαρμόσει ανάλογα το αφήγημα και το λεκτικό της. Στην Ελλάδα έχουμε προς το παρόν κυρίως το πρώτο ως πρόβλημα και όχι τόσο το δεύτερο.

Παράλληλα, η ΝΔ έχει πάει και η ίδια πιο δεξιά, οπότε δεν υπάρχει ακόμη αρκετός χώρος για να μαζέψει πολλές ψήφους το αφήγημα της Λατινοπούλου.

Αυτό δεν σημαίνει πως οι συνθήκες δεν μπορούν να αλλάξουν άμεσα.

Άντε να σας βάλω και το τελευταίο τυράκι.

Αν η ΝΔ πάρει 35-36-37% στις δεύτερες εκλογές και η Αφροδίτη 3% τι πιθανότητες δίνετε να γίνει κυβερνητικός εταίρος, να ενσωματωθεί ξανά στην αγκαλιά του κόμματος και μετά από κάποια χρόνια να κάνει αυτό που δεν κατάφερε ο Μάκης Βορίδης; Αυτά.

Προίκα στη Νικόλ έφτιαξα με τέτοιο σεντόνι. Φιλάκια.

Τα λέμε την επόμενη φορά. Disclaimer.

Η ανάλυση βασίζεται στα τωρινά δεδομένα.

Αν αρχίσουμε ξέρωγω να βάζουμε βενζίνη με δελτίο ή αποκτήσει ο μισός πλανήτης αυτόν τον Χαντανοτέτοιο θα αλλάξουν τα κόζια. Οι προηγούμενες αποδόσεις δεν εγγυούνται μελλοντική επιτυχία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους