Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο εργαζόμενος που παρουσιάζει ρεκόρ απόδοσης, κατά κανόνα, τιμωρείται κατά προτεραιότητα και η αιτία δεν εντοπίζεται αποκλειστικά σε ηγεσία που στερείται ικανοτήτων, αν και το στοιχείο αυτό παίζει τον ρόλο του.

Η ουσία όμως βρίσκεται στο γεγονός πως αναπτύσσουμε συνήθειες οι οποίες, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, μας εγκλωβίζουν στο αρχικό σημείο εκκίνησης για αρκετά χρόνια (ίσως και για πάντα). Τις ονομάζουμε "εργασιακή ηθική" ή "μετριοφροσύνη", ενώ αποτελούν απλώς μηχανισμούς για την αποφυγή μιας αλήθειας που μας φέρνει σε δύσκολη θέση και φυσικά αναφέρομαι στο γεγονός ότι δεν μάθαμε να λέμε "όχι", να προχωράμε σε διεκδικήσεις και να κινούμαστε με βάση τη στρατηγική.

Ας τις δούμε μια-μια, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα την ύπαρξη τους ή μη στην επαγγελματική μας καθημερινότητα: Η συνήθεια νούμερο ένα αφορά την υπέρβαση των ορίων στην επικοινωνία και την τάση που έχουμε να συζητάμε με συναδέλφους σαν να πρόκειται για στενούς μας φίλους.

Έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ αποδεικνύει πως η αποκάλυψη των αδυναμιών δεν λειτουργεί υπέρ μας ,γιατί σε περιβάλλοντα ιεραρχίας η έκθεση χωρίς όρια μας κοστίζει ακριβά, δεδομένου οτι δεν έχουν όλα τα άτομα γύρω μας συμφέρον να μας δουν να ανεβαίνουμε βαθμίδες.

Η συνήθεια νούμερο δύο έγκειται στην πεποίθηση πως η εργασία μέχρι εξαντλήσεως θα οδηγήσει από μόνη της στην εξέλιξη.

Στην αγορά όμως συναντάμε τον όρο performance punishment ο οποίος περιγράφει το γεγονός οτι σε οργανισμούς που λειτουργούν χωρίς δικαιοσύνη στην κατανομή του φόρτου εργασίας, το άτομο που ξεχωρίζει σε απόδοση επιβαρύνεται με περισσότερο όγκο εργασίας χωρίς την αντίστοιχη αύξηση αποδοχών και χωρίς προαγωγή.

Σε εταιρείες που διέρχονται κρίση το φαινόμενο αυτό ίσως βγάζει νόημα προσωρινά αλλά το πρόβλημα είναι πως η κατάσταση αυτή σπάνια λύνεται από μόνη της γιατί για να λυθεί πρέπει κάποιος να θέσει τα όρια με σαφήνεια.

Η συνήθεια νούμερο τρία σχετίζεται με την αδιαφορία απέναντι στην εικόνα μας προς τα έξω.

Όταν δεν χτίζουμε με σκοπό το αφήγημα για τα επιτεύγματά μας, θα το κάνει κάποιος άλλος και εμείς θα μείνουμε στην αφάνεια.

Εδώ ωστόσο προκύπτει η ανάγκη να διευκρινίσουμε ότι η προβολή χωρίς έργο ουσίας οδηγεί σε αδιέξοδο.

Το στέλεχος που διαθέτει ικανότητες μόνο στο να προβάλλει τον εαυτό του χωρίς να παράγει αποτελέσματα, καταλήγει στην πορεία να μην έχει απολύτως τίποτα να προβάλει οπότε η αναγνωρισιμότητα οφείλει να πηγάζει από το έργο και όχι να λειτουργεί ως υποκατάστατο της.

Η συνήθεια νούμερο τέσσερα, σε σύνδεση με το προηγούμενο, συνιστά η στρατηγική της αφάνειας.

Η προσέγγιση "κάνω τη δουλειά μου και δεν ανακατεύομαι" ακούγεται σαν στάση ωριμότητας, και σε ορισμένα περιβάλλοντα αποτελεί επιλογή επιβίωσης με βάση τη λογική.

Έρευνα από το Harvard Business School επιβεβαιώνει πως τα στελέχη της διοίκησης σαμποτάρουν υφισταμένους με ταλέντο αποσκοπώντας στην προστασία της θέσης τους,οπότε σε αυτή την περίπτωση , το ερώτημα που τίθεται, δεν εστιάζει στην ανάγκη για αναγνωρισιμότητα, αλλά στο κατά πόσο η εταιρεία αξίζει αυτή την προσπάθεια, και αν δεν την αξίζει, γιατί παραμένουμε εκεί; Η συνήθεια νούμερο πέντε εντοπίζεται στην αποφυγή των office politics.

Δεν συζητάμε για ραδιουργίες, μιλάμε για την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις στο εσωτερικό του οργανισμού.

Η αφέλεια πως "το έργο μου θα μιλήσει από μόνο του" αποτελεί τη δικαιολογία που ακούμε συχνότερα από όσους αρνούνται να αναλάβουν την ευθύνη για τη θέση τους μέσα στο σύστημα το οποίο εργάζονται.

Η συνήθεια νούμερο έξι αφορά την ανοχή σε συμπεριφορές τοξικότητας, στα σχόλια που περνούν χωρίς απάντηση και τα όρια που δεν τίθενται από τον φόβο μιας πιθανής αντιπαράθεσης.

Το περιβάλλον τοξικότητας δεν εμφανίζεται από το πουθενά αλλά δημιουργείται εκεί ακριβώς που επιλέγουμε να μην προβάλουμε αντίσταση, κάθε φορά που θεωρούμε πως η σύγκρουση δεν αξίζει τον κόπο.

Η συνήθεια νούμερο επτά κρύβει την παγίδα την ταύτισης με την εργασία σε τέτοιο βαθμό που χάνουμε την ταυτότητά μας χωρίς αυτήν.

Η αξία του επαγγελματία και η αξία του ανθρώπου δεν ταυτίζονται.

Όταν η αδικία στον χώρο του γραφείου φέρνει άγχος και αϋπνία, όταν η κριτική σε ένα έργο φέρνει ψυχική κατάρρευση ή όταν νιώθουμε εγκλωβισμένοι επειδή νομίζουμε πως "δεν είμαστε τίποτα χωρίς αυτή τη δουλειά", τότε έχουμε χάσει τη βάση της ουσίας για διαπραγμάτευση και την ανεξαρτησία στην ψυχολογία μας.

Αυτές οι “προβληματικές” συνήθειες εντοπίζονται με δυσκολία διότι συνήθως “φοράνε” τη μάσκα της αρετής όπως: η εργασία με αυταπάρνηση, η μετριοφροσύνη, η αποφυγή της σύγκρουσης, το πάθος κ.ά. Το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στις αξίες αλλά αναδύεται όταν οι έννοιες αυτές χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για την αποφυγή αυτού που μας προκαλεί τρόμο, όπως η ανάγκη να προχωρήσουμε σε διεκδικήσεις, να προβάλουμε αντίσταση ή να πάρουμε αποφάσεις για το αν η παραμονή μας στον χώρο αξίζει τον κόπο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους