Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο κ. ΤΣΙΠΡΑΣ ΖΗΤΑΕΙ "ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΕΙΣΦΟΡΑ" ΑΠΟ ΤΑ "ΚΟΡΑΚΙΑ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ" ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΤΟΥ... Στην ελληνική πολιτική δεν συναντάμε συχνά τη μεταμέλεια.

Πολύ περισσότερο την αυτοκριτική – αυτό θα ήταν υπερβολική απαίτηση για τα εγχώρια δεδομένα.

Συναντάμε όμως περισσότερο την ικανότητα λαϊκιστών να επιστρέφουν στον τόπο του πολιτικού εγκλήματος ως τιμητές των συνεπειών του.

Με ύφος σχεδόν αγανακτισμένου κήνσορα, που βρέθηκε τυχαία στο σημείο.

Κάπως έτσι, ο Αλέξης Τσίπρας επανέρχεται σήμερα στο αγαπημένο του σκηνικό: τις τράπεζες, τα funds, την αισχροκέρδεια, τις ελίτ και την κοινωνική αδικία.

Το ενδιαφέρον δεν είναι ότι χρησιμοποιεί ξανά μια γνώριμη αντισυστημική ρητορική του.

Οι πολιτικοί άλλωστε σπάνια εγκαταλείπουν τις παλιές τους συνήθειες.

Το πραγματικά αξιοσημείωτο είναι ότι εμφανίζεται ως κατήγορος ενός τραπεζικού μοντέλου που διαμορφώθηκε οριστικά επί των ημερών του.

Η μεγάλη ειρωνία της κρίσης Η ελληνική κρίση είχε πολλές ειρωνείες.

Αλλά ίσως η μεγαλύτερη ήταν ότι η πιο επιθετική αντιμνημονιακή κυβέρνηση κατέληξε να υλοποιήσει τη βαθύτερη και πιο βίαιη αναδιάρθρωση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος.

Με capital controls, με κατάρρευση αποτιμήσεων, με τρίτη ανακεφαλαιοποίηση υπό ξένη εποπτεία και τελικά με τη μεταβίβαση του ελέγχου των τραπεζών σε διεθνή funds. Opening Season Offers έως -15% Καλωσορίζουμε τη σεζόν 2026 στο Olympia Golden Beach Resort & Spa στην Κυλλήνη με early -bird προσφορές έως -15%. Olympia Golden Beach Η ίδια η «πρώτη φορά Αριστερά» του κ. Τσίπρα που μιλούσε για «κοράκια των αγορών», κατέληξε να δημιουργήσει το ιδανικό περιβάλλον για να αγοράσουν αυτά τα «κοράκια» ελληνικά περιουσιακά στοιχεία σε ιστορικά χαμηλές τιμές.

Είναι από εκείνες τις στιγμές όπου η Ιστορία αποκτά «μαύρο χιούμορ». Η νέα γραμμή του «rebranding» Σήμερα, η νέα γραμμή είναι η «πατριωτική εισφορά» τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων από τα υπερκέρδη τους.

Η διατύπωση έχει μια σχεδόν ποιητική αφήγηση.

Υπονοεί ότι τα διεθνή funds που απέκτησαν τις ελληνικές τράπεζες μέσα στην περίοδο της μεγάλης αποσταθεροποίησης θα πρέπει τώρα να επιδείξουν εθνική ευαισθησία απέναντι στην ελληνική κοινωνία.

Είναι μια ενδιαφέρουσα θεωρία διεθνών αγορών.

Συνήθως τα funds λειτουργούν με βάση τις αποδόσεις, το ρίσκο και τα επιτόκια.

Προφανώς στην Ελλάδα η Αριστερά του κ. Τσίπρα ανακαλύπτει μια νέα κατηγορία επενδυτικής συμπεριφοράς: τον γεωπολιτικό πατριωτισμό κεφαλαίων.

Οι τράπεζες και η πολιτική αξιοπιστία Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι η κριτική στις τράπεζες.

Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα πράγματι εμφανίζει μια βαθιά αντίφαση: υψηλή κερδοφορία, περιορισμένη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας, ακριβό χρήμα για νοικοκυριά και επιχειρήσεις, ενώ η κοινωνία εξακολουθεί να κουβαλά το κόστος της αναχρηματοδότησής του.

Η συζήτηση για τις στρεβλώσεις του τραπεζικού συστήματος είναι απολύτως θεμιτή.

Αλλά η πολιτική αξιοπιστία δεν είναι αφηρημένη έννοια.

Δεν μπορείς να καταγγέλλεις το αποτέλεσμα χωρίς να συνομιλείς με την αιτία.

Και κυρίως δεν μπορείς να εμφανίζεσαι ως διώκτης ενός συστήματος που εσύ ο ίδιος, έστω υπό την πίεση των περιστάσεων, επέτρεψες να παγιωθεί.

Η αλήθεια είναι πιο σύνθετη και λιγότερο βολική για όλους.

Οι προηγούμενες κυβερνήσεις διέσωσαν τις τράπεζες με τεράστιο πολιτικό και δημοσιονομικό κόστος γιατί η κατάρρευσή τους θα παρέσυρε καταθέσεις και οικονομία.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μετά τη «δημιουργική ασάφεια» και το bank run, βρέθηκε μπροστά σε ένα ακόμη σκληρότερο δίλημμα: ή ξένα κεφάλαια ή κούρεμα καταθέσεων.

Επέλεξε το πρώτο.

Και ίσως τότε να μην υπήρχε πραγματικά άλλη επιλογή.

Αυτό όμως δεν αναιρεί το πολιτικό παράδοξο της σημερινής συγκυρίας: όσοι μιλούσαν για εθνικό έλεγχο του τραπεζικού συστήματος, κατέληξαν να επιβλέπουν την πιο εκτεταμένη μεταφορά του σε ξένους επενδυτές.

Και τώρα επιστρέφουν για να καταγγείλουν τις συνέπειες της ίδιας διαδικασίας που φέρει την υπογραφή τους.

Στην πολιτική, ασφαλώς, η μνήμη είναι συχνά βραχεία. Αλλά όχι πάντα τόσο βραχεία όσο ελπίζει ο κ. Τσίπρας. ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΑΛΟΥΔΗΣ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους