Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Βλέπω, απρόθυμα, το ντοκυμαντέρ της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτωριας Δενδρινού, στον ΣΚΑΙ.

Απρόθυμα, γιατί είναι μια επώδυνη εμπειρία.

Σαν θύμα βιασμού που αναγκάζεται να παραστεί στην δίκη των βιαστών του.

Απρόθυμα, γιατί δεν θέλω να επηρεαστώ στην κρίση μου, τώρα που ο Τσίπρας έχει αναγεννηθεί (rebranding), κατά την γνώμη του και ετοιμάζεται να μας «ξανασωσει». Ιδίως όταν βλέπω όταν έχει μαζί του τον Γαβρογλου, εκείνον τον καθηγητή που οραματιζόταν ένα «ρωμαλέο» φοιτητικό κίνημα (και ουχι «ψωραλέο»). Απρόθυμα ακόμα καθώς η εικόνα που βγαίνει από τις διηγήσεις των ξένων που ενεπλάκησαν τότε στις διαπραγματεύσεις με τους τότε δικούς μας είναι η εικόνα ενηλίκων (adults in the room…) που αντιμετωπίζουν αδαή κακομαθημένα παιδιά.

Μια συγκαταβατική συμπεριφορά, απόλυτα μειωτική για την εθνική μας υπερηφάνεια.

Τι ντροπή.

Ένα κακό όνειρο, η περίοδος 2007 - 2019. (Ναι, ο εφιάλτης μας ξεκινάει από παλιά) Ίσως είναι χρήσιμη η αποτύπωση μιας κακής εμπειρίας, για να αποφύγουμε τα παλιά μας λάθη και τον κακό μας εαυτό, για να μην τα επαναλάβουμε.

Ίσως όμως ο κακός μας εαυτός είναι τόσο ισχυρός, που δεν χαμπαριάζει από τέτοια, από ντοκυμαντέρ και κακές αναμνήσεις. Θα δούμε, σύντομα. (Ξαναθυμίζω στον εαυτό μου, ότι η αισιοδοξία είναι ιερή ηθική υποχρέωση)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους