Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιορτάζω σχεδόν καθημερινά την γιορτή της μητέρας. Πίσω από κλάμματα και ενοχές.

Πίσω από χαρές και ενθουσιασμό.

Πίσω από δεύτερες σκέψεις.

Πίσω από θυμό και οργή.

Πίσω από συναισθηματική πλήρωση.

Αυτό που έχω καταλάβει είναι πως γύρω από το Kidnest έρχονται μητέρες που νοιάζονται.

Μητέρες που προσπαθούν καθημερινά να σπάσουν τον κύκλο, να δώσουν στον εαυτό τους λίγο χρόνο να αντέξουν, να δώσουν στα παιδιά τους, τους γονείς που πάντα ήθελαν.

Τα λόγια είναι ωραία.

Η καθημερινότητα όχι πάντα.

Ο δρόμος για να κάνεις όσα ονειρεύεσαι είναι ένας δρόμος με λάθη, πάθη, δύσκολες στιγμές και αυτοκριτική.

Είναι ο δρόμος που η ευθύνη γίνεται φορτίο και κάποιες φορές απύθμενη χαρά.

Το χάος βρίσκει την τάξη, η τάξη γίνεται χάος σε δευτερόλεπτα.

Άλλες φορές δεν θέλεις να σε βλέπεις κανείς και κάποιες άλλες θέλεις κάποιον να σε ακούσει χωρίς να σου δώσει λύσεις.

Αυτή είναι η μητρότητα σήμερα.

Έτσι την έχω δει από τα μάτια της μητέρας που έρχεται στο kidnest.

Γιατί η φωλιά θα φτιαχτεί, εσύ θα μεγαλώσεις.

Κοίτα αυτό που θα μείνει να είναι ένας νέος άνθρωπος και δυο χέρια να σε αγκαλιάζουν.

Κάνεις αρκετά μαμά.

Δεν χρειάζεται μια μέρα με χρόνια πολλά. Θέλεις απλά κάπου να τα πεις και να σε καταλάβουν. Δυο χέρια να σε αγκαλιάζουν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους