Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Δισεκατομμυριούχος και ο Ιεράρχης: Το «μάθημα» του Καλαβρύτων στον Τζον Κατσιματίδη Tovima.com ➡️ https://www.tovima.com/opinions/the-bishop-of-kalavryta-had-a-word-for-john-catsimatidis/ Ο Τζον Κατσιματίδης ανέβηκε στη σκηνή στο γκαλά για τον εορτασμό της παρέλασης της Ελληνικής Ανεξαρτησίας στη Νέα Υόρκη και είπε στην αίθουσα τι, κατά τη γνώμη του, χρειάζεται η Ελλάδα.

Λιγότερη εισβολή και λιγότερους μετανάστες.

Ευχαρίστησε τον πρωθυπουργό Μητσοτάκη που, όπως είπε, κρατά ασφαλή τα σύνορα, ενώ αποκάλεσε τους Γερμανούς και τους Γάλλους ανόητους που χάνουν τις χώρες τους.

Τότε ένας επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος ανέβηκε στο ίδιο βήμα και, χωρίς να υψώσει τη φωνή του, είπε κάτι εντελώς διαφορετικό. Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Ιερώνυμος δεν κατονόμασε τον Κατσιματίδη.

Μιλώντας ελληνικά, υπενθύμισε στους συγκεντρωμένους Ελληνοαμερικανούς κάτι που ίσως να είχαν ακούσει από τις ίδιες τις οικογένειες τους: «Οι Έλληνες δεν αποστράφηκαν ποτέ τους μετανάστες. Οι Έλληνες δεν στάθηκαν ποτέ ενάντια στους μετανάστες». Μιλούσε σε μια αίθουσα γεμάτη ανθρώπους των οποίων οι παππούδες πέρασαν τον Ατλαντικό με μόνο εφόδιο ένα όνομα που κανείς δεν μπορούσε να προφέρει σωστά.

Ο ίδιος ο Κατσιματίδης είναι γιος μεταναστών από το νησί της Νισύρου.

Ο πατέρας του ήρθε εδώ με τον ίδιο τρόπο.

Υπάρχει ένα είδος εθνικισμού στις διάφορες κοινότητες της ομογένειας που φαίνεται ότι σκληραίνει με την απόσταση.

Ένας εθνικισμός που περνά τη νοσταλγία για ταυτότητα και το συναίσθημα για πολιτική.

Είναι εύκολο να έχεις γνώμη για μια χώρα που την βλέπεις από μακριά με τα κιάλια.

Το έθνος μετατρέπεται σε μουσείο που το επισκέπτεσαι μια φορά τη δεκαετία και νομίζεις ότι είσαι ο επιμελητής του.

Βεβαίως αυτό δεν σημαίνει ότι το ζήτημα του μεταναστευτικού είναι απλό.

Η μαζική παράτυπη μετανάστευση επιβαρύνει πραγματικά τις τοπικές κοινότητες και τον κρατικό μηχανισμό. Η Ελλάδα έχει βιώσει αυτό το βάρος έντονα.

Το επιχείρημα δεν είναι ότι τα σύνορα πρέπει να είναι ανοιχτά.

Είναι για το τι διδάσκει στην πραγματικότητα μια παράδοση, και αν η ρητορική της εισβολής αποτελεί την ειλικρινή έκφραση ή την προδοσία αυτής της πολιτισμικής παρακαταθήκης που κουβαλούμε ως Ορθόδοξοι Έλληνες.

Σε αυτό ακριβώς απαντούσε ο Μητροπολίτης όταν εξηγούσε ότι στην Ορθόδοξη θεολογία, η συνάντηση με τον ξένο δεν είναι πολιτικό ζήτημα.

Είναι πνευματικό.

Η παράδοση έχει μια λέξη γι’ αυτό: φιλοξενία, την αγάπη προς τον ξένο, η οποία δεν είναι κοινωνική ευγένεια αλλά θεολογική επιταγή, ριζωμένη στην πίστη ότι ο ίδιος ο Χριστός συναντάται στο πρόσωπο του άλλου.

Όταν ο Άγιος Καλαβρύτων είπε ότι όσοι έζησαν την εμπειρία της μετανάστευσης έγιναν «κήρυκες αγάπης προς όλους τους ανθρώπους και προς τον Χριστό», δεν διατύπωνε ένα φιλελεύθερο επιχείρημα περί συμπερίληψης στην εποχή του woke.

Διατύπωνε μια θέση που διατρέχει δύο χιλιάδες χρόνια Ορθόδοξης σκέψης.

Ο τρόπος με τον οποίο μια κοινότητα αντιμετωπίζει τους ευάλωτους είναι το ακριβές μέτρο της πιστότητάς της.

Υπό αυτή την έννοια, οι κοινότητες της ομογένειας δεν είναι απλώς ένα κοινωνιολογικό φαινόμενο.

Είναι μια ζωντανή διδαχή που γεννιέται μέσα από τη συλλογική εμπειρία. Ο Μητροπολίτης δεν θα μπορούσε να μην θυμίσει και την Ιερά Μονή Αγίας Λαύρας στα Καλάβρυτα, περιγράφοντας την μητρόπολη του ως τόπο «θυσίας, ανάστασης και ελπίδας». Αυτή η αναφορά μέσα από την αρχετυπική πορεία του Ορθόδοξου Πάσχα (θυσία, ανάσταση, ελπίδα) δεν ήταν τυχαία.

Ένας επίσκοπος που χαρτογραφεί την εθνική ιστορία πάνω στον Ορθόδοξο κύκλο του θανάτου και της ανάστασης λέει κάτι συγκεκριμένο.

Η ελευθερία για την οποία αιματοκυλίστηκαν οι επαναστάτες δεν ήταν ποτέ αμιγώς πολιτική.

Ήταν πράξη μαρτυρίας.

Και η μαρτυρία, σε αυτή την παράδοση, δεν κληροδοτείται με κριτήριο το αίμα, αλλά μέσα από την πίστη, την παιδεία και την αλληλεγγύη προς εκείνους που έρχονται ως ξένοι.

Δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο σε αυτό που είπε ο Κατσιματίδης.

Η ρητορική του αίματος και των συνόρων έχει βρει ευήκοα ώτα σε τμήματα της ομογένειας εδώ και χρόνια, παρασυρμένη από τα ίδια πολιτικά ρεύματα που σαρώνουν την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το πλαίσιο, όμως, λέει πολλά.

Ένας εορτασμός μιας επανάστασης που την έκαναν άνθρωποι με σχεδόν τίποτα, ενάντια σε μια αυτοκρατορία, με την πλάτη μιας εκκλησίας που κήρυττε τη θυσία αντί για την αυτοσυντήρηση. Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων στάθηκε στο ίδιο βήμα με τον Κατσιματίδη στο γκαλά της παρέλασης στο Μανχάταν. Μίλησε με ηρεμία στα ελληνικά, και άφησε την αίθουσα να βγάλει τα δικά της συμπεράσματα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους