Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έγραψε λοιπόν ο Αγγελος Κωβαίος στο Protagon: “Το πρώτο μνημόνιο θα όφειλε να έχει ψηφιστεί, στις 6 Μαΐου 2010, με πλειοψηφία 180 βουλευτών, όπως εισηγούνταν ο τότε υπουργός Εθνικής Αμυνας Ευαγγελος Βενιζέλος.Με αφορμή την αναγόρευσή του σε επίτιμο διδάκτορα της Νομικής και Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ, την ίδια ημέρα 16 χρόνια αργότερα, αναλογίζεται κανείς πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να έχουν εξελιχθεί τα πράγματα.

Επειδή όμως η ιστορία δεν ξαναγράφεται όπως θέλει ο καθένας με ανακρίβειες και τιποτολογίες απαντάμε στον κύριο Κωβαίο για να μάθει τα πραγματικά γεγονότα και να μην αναλώνεται σε φανταστικές ιστορίες που ουδεμία σχέση έχουν με την αλήθεια και την πραγματικότητα της εποχής εκείνης . Δυστυχώς συνεχίζεται η παραφιλολογία ότι ο Παπανδρέου το 2010 δεν ζήτησε να ψηφιστεί το μνημόνιο με 180 εκθέτοντας τον Σαμαρά.

Θα ήταν πολιτικά πολύ βολικό για την τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και τον πρωθυπουργό Παπανδρέου προσωπικά η ψήφιση του πρώτου Μνημονίου με 180 ψήφους.

Το ρίσκο όμως ήταν εθνικά απαγορευτικό και κανείς δεν δικαιούται να παίζει τις τύχες της χώρας στα ζάρια, όπως το έπραξε ανεύθυνα και τυχοδιωκτικά ο Τσίπρας με τον Βαρουφάκη και παραλίγο να οδηγήσουν τη χώρα στα βράχια.

Ας θυμηθούμε μόνο με πόση ευκολία μπήκαμε στα κάπιταλ κοντρόλς με τις «δημιουργικές ασάφειες» τους και μάλιστα με τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης έτοιμο να συνδράμει.

Αποδείχτηκε εμπράκτως ότι το καπιταλιστικό σύστημα δεν παίζει.

Ας πούμε όμως ότι έπρεπε να το τολμήσει.

Για να ψηφιστεί με 180, θα χρειαζόταν υπεύθυνη αντιπολίτευση που αποδεδειγμένα δεν υπήρχε και συνεπώς, κανείς, απολύτως κανείς, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΓΓΥΗΘΕΙ ότι θα υπήρχαν αρκετοί βουλευτές της αντιπολίτευσης που θα στήριζαν το πρώτο Μνημόνιο.

Και αν δεν ψηφιζόταν αντιλαμβάνεται κανείς σε τι κατάσταση θα είχε περιέλθει η χώρα.

Δυο βουλευτές της Δεξιάς τόλμησαν να ψηφίσουν το μνημόνιο, η Ντόρα και η Έλσα Παπαδημητρίου και ο Σαμαράς τις διέγραψε αμέσως.

Άλλωστε, οι στενότεροι συνεργάτες του τότε αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, όπως ο Χρήστος Λαζαρίδης έχουν αποκαλύψει ότι ο Σαμαράς είχε αποφασίσει να μην το ψηφίσει αρκετές μέρες πριν τη ψηφοφορία.

Συγκεκριμένα είχε πει στον ΣΚΑΙ: «Μας το ανακοίνωσε 3 μέρες πριν, μας είπε να το κρατήσουμε για να μην βγει στον τύπο και αρχίσει να γίνεται αυτή η σπέκουλα». Ο ίδιος ο Παπανδρέου σε συνέντευξη του είπε την αλήθεια στην Σια Κοσιώνη: «Είχα πάρει το 2010 τον Σαμαρά και του είπα θέλω την στήριξή σου.

Ο κ. Σαμαράς μου είχε πει ξεκάθαρα ότι δεν θα το ψηφίσει.

Άρα εγώ ή θα πετούσα την ευθύνη στον Σαμαρά ή θα είχα τον κίνδυνο να μην περνούσε και ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΙΡΝΑΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΔΟΣΗ.

Έπρεπε εγώ να αναλάβω την ευθύνη μου.

Δεν την ανέλαβε ο κ. Σαμαράς.

Πολιτικά μπορεί να με βόλευε.

Δεν βόλευε όμως τη χώρα». Αποδεικνύεται λοιπόν, ότι ο Παπανδρέου επιδίωκε διακαώς την συναίνεση του πολιτικού κόσμου, την συναίνεση όλων και του Σαμαρά και του Τσίπρα, τους οποίους είχε επανειλημμένα ενημερώσει επαρκώς για τον κίνδυνο να χρεοκοπήσει η χώρα.

Οι μικροπολιτικές όμως σκοπιμότητες δεν επέτρεψαν τότε στην αντιπολίτευση, μείζονα και ελάσσονα, να στηρίξει την εθνική προσπάθεια να μην καταρρεύσει η χώρα.

Και η χώρα θα χρεοκοπούσε διότι σε περίπτωση που δεν ψηφιζόταν με 180 το μνημόνιο και μέχρι να αναληφθούν καινούργιες πρωτοβουλίες από την κυβέρνηση για το δέον γενέσθαι, αν βεβαίως προλάβαινε, θα χανόταν πολύτιμος χρόνος που δεν υπήρχε.

Θα αναρωτιέστε όμως γιατί ήταν πολύτιμος ο χρόνος. Πρόσεξτε.

Διότι μετά από όλες τις απαραίτητες διαδικασίες έγκρισης (Ε.Ε. και ΔΝΤ) και τεχνική προεργασίας και χωρίς να έχει χαθεί καθόλου χρόνος, η εκταμίευση της ΠΡΩΤΗΣ ΔΟΣΗΣ ΤΟΥ ΔΑΝΕΙΟΥ των 110 εκατ. ευρώ έγινε στις 18 ΜΑΙΟΥ ΤΟΥ 2010 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ, ΛΙΓΕΣ ΜΟΝΟ ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ ΣΚΑΣΕΙ ΟΜΟΛΟΓΟ 8.5 ΔΙΣ.

ΕΥΡΩ, στα χέρια των Αγορών ( Ιδιωτών και τραπεζών και όχι κρατών, όπως συνέβη με τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης) που έληγε τα μεσάνυχτα προς 19 Μαΐου.

Τι σήμαινε αυτό; Μια μέρα να είχαμε καθυστερήσει ακόμα, η χώρα θα είχε βουλιάξει, διότι δεν υπήρχε τότε κανείς απολύτως κανείς διατεθειμένος να βοηθήσει. Ούτε Ρώσοι, ούτε Κινέζοι, ούτε Άραβες, ούτε Πέρσες, ούτε Σώρρας!!!!!!. με τα 600 δις.

Κανείς δεν ήθελε να βοήθησε και οι κανόνες στην ελεύθερη αγορά Κεφαλαίου είναι αμείλικτοι, χωρίς έλεος.

Δεν πλήρωσες στην ώρα σου. Ξόφλησες.

Άτακτη χρεοκοπία και παύση πληρωμών.

Το παράδειγμα της Αργεντινής που χρεοκόπησε για πολύ λιγότερα χρέη, δείχνει τον εφιάλτη που θα αντιμετώπιζε η χώρα μας.

Στην περίπτωση μάλιστα της Αργεντινής με το που δήλωσε ότι αδυνατεί να ανταποκριθεί στις δανειακές της υποχρεώσεις χρεοκόπησε την ιδία στιγμή.

Έγινε παύση πληρωμών και όπως είναι φυσικό, οι ξένοι δανειστές που έχασαν τα λεφτά τους επέβαλαν μέσω των διεθνών οργανισμών επαχθή μέτρα ανασυγκρότησης της οικονομίας, κάτι που η Κυβέρνηση μιας πτωχευμένης χώρας ήταν φυσικά υποχρεωμένη να δεχτεί.

Τότε ξέσπασαν βίαιες ταραχές και τα τραύματα της οικονομίας δεν επουλώθηκαν ποτέ.

Με βάση αυτά τα δεδομένα των χρονικών περιορισμών μπορούσε ποτέ ο Παπανδρέου να παίξει μικροπολιτικά παιχνίδια σε βάρος της τύχης της χώρας; Η απάντηση είναι ΟΧΙ.

Διαφορετικά θα ήταν τυχοδιώκτης.

Δεν έπαιξε τη χώρα στα ζάρια, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες του.

Η απόφαση του λοιπόν να μην ακολουθήσει την ιστορική πεπατημένη στη χώρα της αποφυγής του πολιτικού κόστους αποτέλεσε πολύτιμο εθνικό κεφάλαιο που βοήθησε την Ελλάδα στην πιο κρίσιμη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας της.

Ο μόνος που το ισχυρίστηκε αυτό αργοπορημένα βεβαίως είναι ο Βενιζέλος.

Κρίνοντας πάντα εξ ίδιων τα αλλότρια, ότι δεν έγινε αυτό που πρότεινε εκείνος, διότι τάχα ο Παπανδρέου ήθελε ιδιοτελώς και σκοπίμως όταν ολοκληρωνόταν το πρόγραμμα σε κανένα χρόνο και βγει η χώρα στις αγορές, να μην μοιραστεί το θετικό αποτέλεσμα μαζί με άλλον.

Εν ολίγοις, καταλήγει συνειδητά και με σκόπιμη διαστροφή των πραγματικών δεδομένων και του κινδύνου που διέτρεχε η χώρα, στο αυθαίρετο συμπέρασμα ότι το πολιτικό σύστημα τότε και προφανώς και ο Παπανδρέου δεν είχαν αίσθηση του μεγέθους και βάθους της κατάστασης.

Ο μόνος που είχε πλήρη και σαφή γνώση ήταν ο ίδιος.

Τι να πεις και τι να ομολογήσεις; Η εγωπάθεια στο μεγαλείο της.

Καταλαβαίνω την ανάγκη του Βενιζέλου να αναζητήσει πράγματα για τα οποία μετά το τέλος της πολιτικής του καριέρας θα μπορούσαν να τον κάνουν να νιώθει «ιστορικά υπερήφανος» αλλά δυστυχώς για αυτόν τα ιστορικά γεγονότα δεν αλλάζουν.

Μπορεί λοιπόν πράγματι το 2010 να είχε προτείνει να ψηφιστεί το 1ο Μνημόνιο από 180 βουλευτές, αλλά ουδέποτε το έκανε όσο πειστικά και δημόσια ο ίδιος θυμήθηκε εκ των υστέρων, γι' αυτό και δεν έθιξε καν το θέμα ξανά τις ημέρες της ψηφοφορίας.

Επίσης, ενδεχομένως ο ίδιος να θυμάται, εκτός κι αν δεν το γνωρίζει, ότι η πανικόβλητη τότε Ευρώπη ήταν ιδιαίτερα εχθρική απέναντι στην ανάληψη οποιουδήποτε πολιτικού ρίσκου από την κυβέρνηση Παπανδρέου και πιθανότατα δεν θα ενθουσιαζόταν από την προοπτική ενός τέτοιου ελιγμού.

Τέλος, ως νέος υπουργός Οικονομικών τον Ιούνιο του 2011, ο Ευάγγελος Βενιζέλος είχε δηλώσει δημόσια ότι επιθυμεί το Μεσοπρόθεσμο να ψηφιστεί από 180 βουλευτές.

Μπορεί να μας πει γιατί ούτε τότε, που αυτός ήταν στα πράγματα, δεν έγινε αυτό; Αφού ήταν τόσο βέβαιος για το αποτέλεσμα, γιατί δεν επέμενε να ψηφιστεί με αυξημένη πλειοψηφία 180, και μπορούσε εκ της θέσεως του να πιέσει προς αυτήν την κατεύθυνση;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους