Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Ναός του Edfu έχει μπίφ με όλους τους άλλους Ναούς Και θα εξηγηθώ.

Μας τσάκισαν με τα πολύ πρωινά ξυπνήματα για τις ξεναγήσεις.

Ζέστη γλυτώναμε ναι, κόσμο όχι.

Περνώντας δε από πλοίο σε πλοίο για να βγούμε στην αποβάθρα, έμαθα ότι έπρεπε να μπούμε σε παϊτόνι για να πάμε στο Ναό. Υποχρεωτικά.

Δυό πράγματα σιχαίνομαι στο μαζικό τουρισμό.

Το ένα είναι τα λεωφορεία που κάνουν seightseeing.

Το άλλο τα παϊτόνια. ‘Ετσι έγινε το χατίρι της Σακίρα-Λίτσας που αγαπάει τα όμορφα αμάξια με δυο άλογα.

Εγώ στραβωμένη που δε χόρτασα τον ύπνο μου, ξύνιζα τα μούτρα μου στη σκέψη της τουριστίλας που δεν θα απέφευγα.

Ο βήχας-μαζί και η λαλιά μου κόπηκαν όταν μας φόρτωσαν στα παϊτόνια και διασχίσαμε όλη την ιστορική πόλη του Εντφού με προορισμό το Ναό του ‘Ωρου.

Τι τρελή παλιατσαρία, τι αυθεντικότητα, τι χάζι! Μόνο στην Κούβα έχω νιώσει να γυρνάει ο χρόνος πίσω 70 χρόνια σε ένα λεπτό.

Γούρλωσα τα μάτια μου από το απρόσμενο δωράκι.

Ψοφάω για παλιατζούρες και παρακμή, είναι το στοιχείο μου.

Εν τω μεταξύ σας το είπα; Γιόρταζα εκείνη τη μέρα, 25η Μαρτίου.

Και η Αίγυπτος μου έκλεινε το μάτι και μου ευχόταν όπως μου ταίριαζε.

Οι φωτογραφίες το αποδεικνύουν Ενθουσιάστηκα δε με το χρέπι και μαγαζί της google στο ισόγειο.

Δείτε στις φωτό.

Αδιάβαστη για το Εντφού, είχα μηδενικές προσδοκίες.

Ο ενθουσιασμός μου φούντωσε από τις ξαφνικές εικόνες, ενώ στη θέα του μεγαλοπρεπούς Ναού, ένιωσα την υπερβολή στο πετσί μου.

Τι μπορεί να είχα κάνει τόσο καλό, για να αξίζω τόσα; Με συνεπήρε από την πρώτη στιγμή.

Λίγο ο όγκος του μνημείου, λίγο η αρχιτεκτονική και η αύρα του μέρους, είχα ξετρελαθεί.

Μετά το Ναό του Καρνάκ είχα σκεφτεί: «ποιος μπορεί να συγκριθεί μαζί σου» και νόμιζα ότι το θέμα είχε κλειδώσει. ‘Ελα που ο Ναός του Ώρου περνούσε μπροστά με ανατροπή.

Και τελικά ξεπέρασε όλους τους άλλους τους Ναούς.

Και τους πρώην και τους επόμενους. Η Βικιπαίδια μας λέει: Είναι ένα από τα καλύτερα διατηρημένα λατρευτικά ιερά στην Αίγυπτο.

Ο ναός χτίστηκε κατά την περίοδο του Πτολεμαϊκού Βασιλείου, από το 237 ως το 57 π.χ. οι επιγραφές στους τοίχους δίνουν σημαντικές πληροφορίες για τη γλώσσα, μύθους, και θρησκεία κατά την Ελληνιστική περίοδο της Αιγύπτου.

Τις οποίες περιγραφές φυσικά μας ανέλυσε διεξοδικά ο Μο. Θέλαμε δε θέλαμε.

Ούτε αυτός όμως μπορούσε να με νευριάσει σήμερα.

Απλά αφουγκραζόμουν το δέος που ένιωθα.

Οι φωτογραφίες δείχνουν το μνημείο.

Την ενέργεια του χώρου δεν μπορώ να την περιγράψω, απλά την κρατάω μέσα μου.

Πίσω στο πλοίο, απλώσαμε τις μπάκες μας, στο κατάστρωμα να γιορτάσουμε με ηλιοθεραπεία και μπόνους τις τροπικές πια εικόνες του Νείλου όσο κατηφορίζαμε στο νότο.

Μοναδική παραφωνία του σκηνικού ένας σπαστικός επίμονος κάμεραμαν.

Ερχόταν με την κάμερα, μας χαλούσε την ησυχία, να δείξουμε με το ζόρι ενθουσιασμό, να πούμε πως περνάμε και να κάνουμε καρδούλες α-λα Κουτσούμπα.

Το δολοφονικό μου βλέμμα δεν έπιασε, γύρισα την πλάτη για να φύγει και δεν έχει ιδέα πόσο τυχερός είναι που δεν τον έστειλε ο Τάσος να ψάνει την κάμερά του στον πάτο του Νείλου- του έχωνε στη μούρη την κάμερα την ώρα που πήγαινε να κλείσει το βλέφαρο, ύστερα φταίει ο δολοφόνος! Κατεβήκαμε για φαγητό και ήμουν χαρούμενη που έλειπα ταξίδι και θα γλύτωνα το μπακαλιάρο σκορδαλιά που τρώνε οι πάντες στην Ελλάδα στην Εθνική Επέτειο.

Δεν τον συμπαθώ, ευκαιρία έψαχνα να γλυτώσω.

Και τι μυρίζω μπαίνοντας: ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΟ! Δεν είναι αλήθεια, δεν το ζω αυτό! Ξαφνικά έπιασε μπουρίνι.

Είχαμε ακούσει ότι από τη μέρα που φύγαμε από Κάιρο είχε ξεσπάσει φοβερή κακοκαιρία.

Με καταρρακτώδεις βροχές, χαλάζι, έκλεισαν σχολεία και μαγαζιά.

Μέχρι και το Μουσείο πλημμύρισε και έβγαζαν τα νερά έξω με τις σκούπες.

Ούτε το ΕΣΥ τέτοιο χάλι. Στο Εντφού ευτυχώς δεν μας έβρεξε, αλλά έπιασε τρελός αέρας, μας κατέβασαν από το κατάστρωμα, έδεσαν τα πάντα και στο κατόπι βγήκε απαγορευτικό απόπλου.

Ο αέρας σε έπαιρνε και σε σήκωνε.

Η ατμόσφαιρα θολή από τη σκόνη της ερήμου.

Οι μισοί αποφασίσαμε να την πέσουμε στον ύπνο, οι υπόλοιποι περίμεναν πότε θα τελειώσουν τα διαδικαστικά του δεσίματος για να πάνε στο επόμενο αξιοθέατο, το Ναό του Kom Ombo.

Από ναούς ήμουν πλήρης.

Την πέσαμε στην καμπίνα να ισιώσουμε, αλλά δεν ήταν γραφτό να κλείσει το ματάκι.

Ο αέρας ξεχαρβάλωσε το παράθυρο, μου έμεινε στα χέρια και φωνάξαμε μαστόρια. 'Ηρθαν δύο Αχμέτηδες.

Νο πρόμπλεμ, είπε. 5 μίνιτς.

Και μας έδειξε τη μούτζα του για να καταλάβουμε το πέντε.

Το 5 όμως έγινε 10 και το 10-15, μισή ώρα μετά, ακόμη μια βίδα βίδωναν και ξεβίδωναν.

Εγώ με τη Σακίρα-Λίτσα είχαμε κουκουλωθεί με τα σεντόνια, μην τυχόν και περισσέψει κανένας αστράγαλος απέξω και σκανδαλιστούν.

Αλλά το ξανθό έφτανε.

Και να τα γελάκια, να τα χαμπίμπι, το αγγλικό δεν το είχαν, αλλά το πάλευαν.

Δείχνει με το δάχτυλο ο Μπομπ ο Μάστορας, "μπράδερς;" ρωτάει; "Μπράδερς, ναι", σου χαλάμε χατήρι; 'Εκανε νόημα ότι μοιάζουμε.

Αφού είμαστε...μπράδερς, να μη μοιάζουμε;. Εντάξει, χαριτωμένο ήταν.

Εκείνο το βράδι θεωρητικά θα φτάναμε στο Ασσουάν Θα ανέβαιναν το πλοίο δερβίσηδες και χορεύτριες της κοιλιάς στο πλοίο, θα παρτάραμε.

Λόγω του ανέμου όμως αναβλήθηκαν όλα και επινόησαν ένα κελεμπία πάρτι.

Δηλαδή βάλτε την κελεμπία σας κι ελάτε.

Εγώ κελεμπία δεν είχα, θεώρησα πρέπον να εμφανιστώ με το μπλουζάκι μου Metallica, που μόλις είχα προμηθευτεί ενόψει της πολυπόθητης συναυλίας.

Δεν μου έδωσε κανείς σημασία και το ενδιαφέρον στράφηκε στα κορίτσια μας που το έριξαν στο τσιφτετέλι.

Λόγω του ανέμου δεν μπορούσαμε να καθίσουμε έξω ως συνήθως, έτσι εγκλωβιστήκαμε με τον ξεναγό και τις ατέρμονες συζητήσεις.

Εκείνο το βράδι μας εξομολογήθηκε ότι τον ζηλεύουν όλοι οι άλλοι ξεναγοί του πλοίου, επειδή έχει το γκρουπ με τις ωραιότερες γυναίκες. Γυμνοσάλιαγκας.

Χαμογελάσαμε αμήχανα, δίχως διάθεση να ανταποδώσουμε το κομπλιμέντο.

Αργότερα θυμήθηκε ότι προτιμάει τις γυναίκες ντυμένες πατόκορφα με μπούργκα, γιατί είναι πιο ελκυστικό στο μυαλό ενός άντρα να φαντάζεται τι υπάρχει κάτω από το χιτζάμπ.

Επειδή ο μόνος λόγος που η ύπαρξη των γυναικών αποκτά νόημα, είναι να ικανοποιεί τις αντρικές φαντασιώσεις.

Ντυμένες μας θέλουν; Ντυνόμαστε. Γδυτές; Τα πετάμε όλα.

Πόση τοξική αρρενωπότητα αντέχετε; Ω μοντιέ, πως κρατιέμαι και δεν τον πνίγω.

Λίγο πριν αποσυρθούμε για ύπνο, οι μηχανές πήραν μπρος.

Ο αέρας έπεσε, θα κάναμε νυχτερινή πλεύση προς το Ασσουάν.

Το πρόγραμμα του Ασσουάν έδειχνε διαφορετικό από αυτό των προηγούμενων ημερών.

Ο καιρός, λογικά δεν θα μας δημιουργούσε άλλα προβλήματα.

Μετά από όλα όσα μαγικά είχαμε όμως ήδη ζήσει, υπήρχε κάτι άλλο που θα μπορούσε να ξεπεράσει τα προηγούμενα; Ή θα είχαμε μια απλή επανάληψη από παρόμοια πράγματα; Όχι πως μας απασχολούσε ιδιαίτερα.

Είχαμε νιώσει καλά στο πετσί μας ότι η Αίγυπτος δεν κρατάει τους θησαυρούς της για τον εαυτό της μονάχα. Ο ταξιδιώτης που θα αφεθεί, ανταμείβεται απλόχερα. Υπήρχε κανένας λόγος να αλλάξει αυτό τώρα; Ούτε ένας!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους