Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ… Πριν κάποια χρόνια, τα τραγούδια τα επέλεγε και τα καταξίωνε ο κόσμος και οι Δισκογραφικές Εταιρίες, συναγωνίζονταν ποια θα επιλέξει το καλύτερο.

Μάλιστα οι Διευθυντές των Εταιριών, επισκεπτόντουσαν χώρους (ακόμα και γιαπιά), για να ανακαλύψουν τα ταλέντα! Έτσι επικράτησαν δισκογραφικά μεγάλοι συνθέτες, στιχουργοί και τραγουδιστές.

Τα πράγματα στις μέρες μας άλλαξαν.

Τώρα οι Εταιρείες, έγιναν «βιομηχανίες» και δεν προτείνουν, αλλά επιβάλλουν τι θα ακούσουμε και απαιτούν να μας αρέσει κιόλας! Η διαφήμιση, και η αναζήτηση του εύκολου κέρδους, αντικατέστησε την ουσία της Τέχνης, την μετέτρεψε σε προϊόν με ημερομηνία λήξης και εμάς σε αποδέκτες τέτοιων προϊόντων και φτάσαμε με την πλύση εγκεφάλου, εμείς που κάποτε ως λαός, επιλέγαμε αυτούς που μιλούσαν στο νου και την καρδιά μας, να προσαρμοζόμαστε στην ευτέλεια και να την θεωρούμε μουσική, ποίηση, τραγούδι (τον τρόπο αυτό ακολουθούνε και στις επιλογές των τραγουδιών για την Eurovision και χρίζουν τις αποστολές Ελληνικές, ενώ το όλο εγχείρημα έγινε ερήμην μας, μέσω προτάσεων των δισκογραφικών Εταιριών). Αν αυτό ίσχυε χρόνια πριν, τότε δεν θα γνωρίζαμε όλους αυτούς τους μεγάλους (Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Τσιτσάνης, Γούναρης, Βέμπο, Μαρούδας, Σουγιούλ, Δανάη, Χαιρόπουλος, Σακελλάριος, Τραϊφόρος, Αττίκ, Ξαρχάκος, Πλέσσας, Κουγιουμτζής και ένα σωρό άλλοι), που ο κόσμος τους έχρισε σπουδαίους, γιατί κατάφεραν και μίλησαν στην ψυχή μας, γιατί ήταν κομμάτι του εαυτού μας, δάδες των ονείρων μας, μπροστάρηδες των αγώνων μας, συμβατοί με το κύτταρό μας, φυλακάτορες της ιστορικής και πολιτιστικής μας ταυτότητας (γι΄αυτό άλλωστε, παρά την εμπορευματοποίηση της μουσικής, τον άκρατο μιμητισμό-μαϊμουδισμό ξένων προτύπων, οι νέοι εξακολουθούν να βρίσκουν συναισθηματικό λιμάνι, στα τραγούδια αυτά, γιατί το κύτταρό τους, που διένυσε χιλιετηρίδες, αυτά αναγνωρίζει!) ΄Ένα τέτοιο τραγούδι, σας προτείνω να ακούσετε.

Ένα τραγούδι οι δισκογραφικές Εταιρίες το περιφρόνησαν, ένα τραγούδι γραμμένο και τραγουδισμένο από έναν πραγματικά μεγάλο καλλιτέχνη, που δεν φρόντισαν οι υπεύθυνοι των εταιριών να τον ανακαλύψουν (καίτοι ο ρόλος τους ήταν αυτός), ένα τραγούδι που το κοινό, είχε δικαίωμα να το ακούσει (αφέθηκε όμως, να το καταπιεί η λήθη, όπως άλλωστε τόσα και τόσα άλλα στη ζωή μας, για να μπορούν να επικρατούν οι μετριότητες και οι τιποτολάγνοι). Ίσως πάλι και να το γνωρίζαμε, αν ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης, ακολουθούσε άλλο δρόμο, εμπλεκόμενος με παρέες, κλίκες, καταφεύγοντας σε γνωριμίες, που φέρνουν …αποτέλεσμα, γενόμενος θαμώνας διαφόρων γκαλά, περιφερόμενος ως γυρολόγος σε χώρους σελέμπριτις! Αλλά τότε, δεν θα ήταν καλλιτέχνης και δεν θα χρειαζόταν να τον ακούσουμε, ούτε αυτόν, ούτε τα τραγούδια του! Αφορμή γι΄αυτό το άρθρο, είναι αυτό το τραγούδι και ο δημιουργός του, ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΗΣ! Ένας γνήσιος τροβαδούρος, που παρά τη μεγάλη του θητεία στο χώρο του τραγουδιού και την τεχνική της εμπειρίας του, παραμένει αφοπλιστικά ταπεινός, σεμνός, γνήσιος και ειλικρινής σ’ αυτό που κάνει, προσεγγίζοντας με τον μουσικό του λόγο, με δέος την ψυχή μας, κάτι που μπορεί καθένας να το αντιληφθεί.

Ας κάνουμε λοιπόν την ανατροπή.

Ας επανέλθουμε, μέσω του φβ, στην παλαιά τακτική, που ο κόσμος αποφάσιζε χωρίς τη μεσιτεία των Εταιριών, και των «ημετέρων», ποιος καλλιτέχνης του αρέσει και τον εκφράζει, ακούγοντας αυτό το τραγούδι, που ποτέ δεν ακούσαμε! Και ας αποφασίσουμε εμείς για τον εαυτό μας και για όσα ταιριάζουν με την δική μας ψυχή, κουλτούρα και ιστορία!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους