Σήμερα στην Αυγή της Κυριακής Υπάρχει λόγος του Κώστα Καναβούρη Ο λόγος είναι πράξη «Ο καλύτερος τρόπος να πεις κάτι είναι να το κάνεις» είχε πει ο Χοσέ Μαρτί (1853- 1895), εθνικός ποιητής και...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ωστόσο έρχονται φορές που τα ίδια τα λόγια είναι πράξη και μάλιστα πράξη τεράστιου βάρους.

Τέτοια είναι τα λόγια της Φραντσέσκας Αλμπανέζε, ανεξάρτητης αξιωματούχου του ΟΗΕ και Ειδικής Εισηγήτριας για τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, που μίλησε ανοιχτά για γενοκτονία και υπέστη βαρύτατες κυρώσεις από τη συνένοχη στο έγκλημα του κράτους του Ισραήλ, κυβέρνηση των ΗΠΑ, επειδή απέτυχαν οι πιέσεις της προς τον διεθνή οργανισμό να απομακρυνθεί από τη θέση της.

Όλο αυτό βέβαια, με τη χαρακτηριστική γλώσσα διαστρέβλωσης που αναποδογυρίζει τα νοήματα, νομιμοποιημένη από την «αλήθεια» της ισχύος.

Για «ανερυθρίαστο αντισημιτισμό» την κατηγόρησε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μαρκ Ρούμπιο, για «υποστήριξη της τρομοκρατίας» και για «ακραίες και ανυπόστατες κατηγορίες». Δεν αξίζει φυσικά τον κόπο να επιχειρηματολογείς πάνω από 70.000 πτώματα Παλαιστινίων και έναν ισοπεδωμένο τόπο του μαρτυρίου.

Γι’ αυτό και η Φραντσέσκα Αλμπανέζε δεν είπε· έπραξε διά του λόγου.

Και δεν σταμάτησε να πράττει, δηλαδή να δείχνει το πασιφανές.

Γενναία πράξη, γενναία στάση.

Πώς να μην έχει κυρώσεις; Πώς να μην υποστεί κυρώσεις μια στάση που φωτίζει τη στάση όλων μας; Που φανερώνει, με το φως της παρουσίας της στον καιρό, την κάθε δειλία και την κάθε υποταγή; Πώς να κρυφτεί και να κρύψει, κάτω από ένα τέτοιο αμείλικτο φως, ο Μητσοτάκης τα ίδια του τα λόγια (χώρια οι «στρατηγικές» αγάπες με τον καταζητούμενο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας πρωθυπουργό του γενοκτονικού κράτους του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου): «Όχι, δεν θα χρησιμοποιούσα αυτόν τον όρο (σ.σ. γενοκτονία). Αυτός ο όρος είναι ένας πολύ βαρύς όρος» είχε πει.

Οπότε τι; Ας τον ψεκάσουμε για να μην μυρίζει, η αβρή όσφρηση του δυτικού πολιτισμού, «την οσμή των πτωμάτων». Και πάμε παρακάτω… Για όλα αυτά, ήταν μια βαθιά ανάσα ευψυχίας η πρόσφατη παρουσία της Φραντσέσκας Αλμπανέζε στην Αθήνα.

Γιατί μόνο «η λαλιά που δεν ξέρει από ψέμα/ θ’ αναπαύσει το πρόσωπο του μαρτυρίου» όπως λέει ο Οδυσσέας Ελύτης στο «Άξιον Εστί». Όσο κι αν πονάει αυτή η λαλιά επειδή μας φέρνει μπροστά στον φοβερό καθρέφτη του εαυτού μας και αιχμαλωτίζει το βλέμμα μας, γιατί η αλήθεια της είναι πελώρια.

Όσο κι αν αποστρέφεις το πρόσωπο.

Όπου κι αν κοιτάξεις, επάνω της θα πέσεις. «Αν η Γάζα ήταν σκηνή εγκλήματος» είπε η Φραντσέσκα Αλμπανέζε σε κάποια από τις εκδηλώσεις, «θα είχε τα δαχτυλικά αποτυπώματα όλων μας.

Η γενοκτονία δεν είναι δύσκολο να διαπραχθεί.

Αποφεύγαμε να κοιτάξουμε όταν οι Παλαιστίνιοι αποκαλούνταν αρουραίοι και φίδια.

Το ανεχτήκαμε». Και όχι μόνο υπήρξε ανοχή (που είναι συνενοχή) αλλά και δικαιολόγηση της γενοκτονίας χάριν «του δικαιώματος στην αυτοάμυνα του Ισραήλ». Ενός κράτους (ή όπως λέει ο Άδωνης «της μεγάλης δυτικής δημοκρατίας») που επί εβδομήντα συναπτά έτη σκοτώνει, δηώνει, εξανδραποδίζει, φυλακίζει, βασανίζει, αρπάζει τη γη, ισοπεδώνει στην κυριολεξία έναν ολόκληρο λαό, φτύνοντας πρώτα απ’ όλα την ίδια τη μαρτυρική ιστορία του ίδιου του Ισραήλ.

Την ιστορία που φυσικά δεν υπερασπίζονται οι κανίβαλοι με την αγχόνη στο πέτο, αλλά άνθρωποι όπως η Φραντσέσκα Αλμπανέζε: «Άνθρωποι σαν και μας θα υπερασπίζονταν τους Εβραίους το 1930· αυτή είναι η δύναμή μας.

Θα πηγαίναμε ν’ ανοίξουμε τις πύλες των στρατοπέδων συγκέντρωσης, θα πηγαίναμε στα εργοστάσια να σταματήσουμε την παραγωγή θανάσιμων αερίων για την εξόντωση Εβραίων, Ρομά, ομοφυλόφιλων και πολιτικών αντιπάλων.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε ως άνθρωποι των δικαιωμάτων είναι να κινητοποιηθούμε». Και να, που επιστρέφουμε στα λόγια του Χοσέ Μαρτί: «Ο καλύτερος τρόπος για να πεις κάτι είναι να το κάνεις». Δεν είναι λόγια πια, είναι αγώνας.

Και σ’ αυτόν τον αγώνα δεν είμαστε άοπλοι.

Όπως είπε η σπουδαία αυτή γυναίκα «τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι σπαθιά και ασπίδες». Καιρός να το συνειδητοποιήσουμε. Αυτή νομίζω πως είναι η αιχμή του καιρού και «η ομορφιά των όπλων μας».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους