Σας χαιρετώ με ένα μου ποίημα που όποιος το διαβάσει η όπου το απήγγειλα προκαλεί δάκρυα συγκίνησης.. Στην Μάνα του οίκου ευγηρίας Στην είσοδο ένας ολάνθιστος μπαξές και μια φιγούρα απομεινάρι...

Πλήρες Κείμενο:

Σας χαιρετώ με ένα μου ποίημα που όποιος το διαβάσει η όπου το απήγγειλα προκαλεί δάκρυα συγκίνησης.. Στην Μάνα του οίκου ευγηρίας Στην είσοδο ένας ολάνθιστος μπαξές και μια φιγούρα απομεινάρι ανθρώπου πίσω του αφήνει για πάντα τις χαρές έχει επιτελέσει τον σκοπό του.. Μια πεταλούδα φλερτάρει ένα άνθος την χαμένη της την νιότη της θυμίζει στου χρόνου του ανελέητου το βάθος... χαμογελά συγχρόνως και δακρύζει.. Σε μια μικρή βαλίτσα όλο το βιός της... τι να τα κάνει τα χρυσά και τα στολίδια... ρυτίδες χαρακιές στο πρόσωπό της τα όνειρά της πεταμένα στα σκουπίδια.. Μα κάτω δεν τα βάζει ούτε τώρα μια ηρωίδα ήταν πάντα στη ζωή,, Ναι, τώρα είν΄ η πιο μεγάλη ώρα τη μάχη της να δώσει την στερνή.

Στό μπράτσο ενός παιδιού της ακουμπά το νέο της το σπίτι να γνωρίσει και στην ψυχή της μια πληγή βαθιά.. ξέρει, εκεί της μέλλεται να σβήσει.

Γύρω της όλο ερείπια μορφές... κάποια ζητά την μάνα της και κλαίει.

Πισωγυρίσματα του νου στο χθες, τον πόνο πνίγει και στό παιδί της λέει: "Να 'σαι καλά, να μην μου μαραζώνεις, στο πρόσωπο του ίσως είδε ενοχές.

Να ντύνεσαι καλά, να μην κρυώνεις.. μην νοιάζεσαι, φίλες θα κάνω εδώ πολλές... Μπορεί το σώμα της να 'χει γεράσει μα στην καρδιά και στην ψυχή είναι παιδί τον πλούτο της ψυχής δεν έχει χάσει "Φτιάξτε καφέ" ζητά , το μέλλον τους να δει.

Μεμιάς οι γέροι όλοι γίνονται παιδιά, ζητούν ν ακούσουν πάλι παραμύθια.

Σπίθες ανάβουν μες στα μάτια τα σβηστά και ζωντανεύουν οι καρδιές μέσα στα στήθια.

Κι αυτή που ήξερε πάντα να δίνει τους ταξιδεύει , έστω, σε ψευδαισθήσεις.

Ποιος δεν το έκανε μες στης ζωής την δίνη και έτσι ξύπνησε αισθήματα κι αισθήσεις; Σαν είσαι νέος στο μέλλον θα επενδύσεις.

Έχεις τον χρόνο, δεν χάνεις την ελπίδα μα όταν φτάσει πια ο καιρός της δύσης μετροφυλλάς του χθες , τα ίδια και τα ίδια.. Μονάχα κάποιες Κυριακές η και γιορτές την πόρτα με λαχτάρα ατενίζει των σπλάχνων της οι λατρεμένες οι μορφές ίσως φανούν... μονάχα αυτό ελπίζει.

Απ' το πρωί φοράει τα καλά της με μια καρφίτσα το πέτο στολισμένο... κι αν τύχει κι άδεια μείνει η αγκαλιά της το μαξιλάρι της το ξέρει, το μουσκεμένο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους