Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι μια παλιά, αγαπημένη μου φωτογραφία, από αυτές που τραβούσε ο πατέρας μου, πρέπει να είναι το 1963 ή το 64, είμαι στην αγκαλιά της μαμάς και κοιτάζουμε τα ψάρια σε μια από τις λιμνούλες του Εθνικού κήπου.

Αυτές οι θολές λίμνες της μνήμης βέβαια προϋπήρχαν ημών και των φωτογραφιών και συνδέονται μεταξύ τους σαν συγκοινωνούντα δοχεία, είτε βρίσκονται στον Εθνικό κήπο, είτε σ' ένα παλιό βενζινάδικο στο Ψυχικό, όπως γράφει ο Γιώργος στο βιβλίο του "Ουμπίκικους"*, στο ομώνυμο διήγημά του "Η Βενζίνη", ένα από τα πιο αγαπημένα μου.

Κι' ας μην υπάρχει φωτογραφία από το βενζινάδικο του Ψυχικού, η βρώμικη λιμνούλα με τα παχουλά χρυσόψαρα υπήρξαν, λίγο παρακεί από τις αντλίες• Η μαμά κρατούσε το χέρι του αδερφού μου, το άφησε μόνο για λίγο, για να μιλήσει με τον βενζινά, όσο εκείνος έσκυβε μαγεμένος στη λιμνούλα να παρατηρήσει τα χρυσόψαρα, που σαν τις αναμνήσεις της αγάπης είναι πάντα εκεί και στροβιλίζονται αενάως. * Για το βιβλίο του Γιώργου Τσακνιά (Giorgos Tsaknias) "Ουμπίκικους" (Κίχλη, 2025), μπορείτε να διαβάσετε στην σημερινή Κυριακάτικη Καθημερινή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους