Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι φίλες λένε πως ο χρόνος δεν μ' ακουμπά. Αυτό δεν το είχα σκεφτεί.

Πολλές φορές και σεις οι ίδιες μου δίνετε τροφή για σκέψη.

Η αλήθεια είναι τον σέβομαι το χρόνο.

Τον μετράω και έχω την αίσθηση ότι κάποια στιγμή θα λήξει.

Πιστεύω ότι εάν σεβαστείς το χρόνο θα σε σεβαστεί και αυτός.

Ο χρόνος επίσης είναι η ζωή μας.

Ώρες μέρες μήνες χρόνια... Σαν νεράκι τρέχουν... Τη ζωή την αντιμετωπίζω όπως έρχεται με τα καλά της και τα στραβά της.

Δεν κρύβομαι πίσω από προβλήματα καταστάσεις και ανθρώπους.

Πέρασα και στιγμές που δεν είχα λεφτά να πάρω γάλα στα παιδιά μου και δεν ντρέπομαι να το πω. Πέρασα και στιγμές να τους λέω αυτό τον μήνα θα πάρουμε παπούτσια στο Δημήτρη που είναι μεγαλύτερος τον άλλο μήνα στην Σπυριδούλα.

Ακόμη και τότε δεν ένιωθα άσχημα γιατί τους μιλούσα για το πως έχει η κατάσταση.

Και νομίζω πως η ευτυχία είναι: Να μιλάς με τα παιδιά σου την γλώσσα της αλήθειας.

Τι έχεις... Τι θέλεις... Τι μπορείς... Δεν ξέρω αν είμαι σωστή μάνα και ποια θεωρείται σωστή μάνα.

Ξέρω πώς θα με κρίνουν κάποια στιγμή αρνητικά ή θετικά γιατί όλοι οι γονείς περνάμε από αυτή τη φάση αφού και εμείς οι ίδιοι κρίναμε τους δικούς μας γονείς για το έργο τους.

Καταλαβαίνω ότι πολλές φορές κάνω λάθη και με παίρνει από κάτω και λέω γιατί να είναι δύσκολα τα πράγματα και να κουράζω και τα παιδιά μου; Όμως έρχονται οι λέξεις τους βάλσαμο, που κάτι θα μου πουν κάτι θα κάνουν και με βάζουν να χω τύψεις και μόνο που τόλμησαν να σκεφτώ άσχημα.

Σήμερα , λίγο πριν τα 50 μου χρόνια, αν με ρωτήσεις τι μου λείπει ή τι θα ήθελα για να είμαι ευτυχισμένη θα σου έλεγα ότι δεν μου λείπει τίποτα είμαι ευγνώμων για όλα όσα έχω καταφέρει.

Είμαι ευγνώμων για όλα και δεν βαρυγκομάω με τίποτα και για τίποτα.

Αν με ρωτούσες να γύριζα πίσω το χρόνο και να ξεκινούσα από την αρχή τη ζωή μου με καλύτερες συνθήκες και άλλους ανθρώπους δίπλα μου και χωρίς λάθη, όχι δεν θα δεχόμουν.

Γιατί εδώ έφτασα ζυμωμένη από τα λάθη μου, κουρασμένη από τον αγώνα μου, απελπισμένη από την έλλειψη στήριξης, απογοητευμένη από προδοσίες ανθρώπων που θεωρούσα δικούς μου.

Ακόμη και ο συγχωρεμένος μπορεί να μην ήταν συμβατός άνθρωπος με εμένα λόγο εργασίας και διαφορετικής αντίληψης της ζωής, τουλάχιστον ήταν υγιής ο σπόρος και αυθεντικός (αν κρίνουμε τι παρτάλια υπάρχουν έξω, της ψυχιατρικής, της ανηθικότητας , της ανωμαλίας, χτυπημένα σπέρματα με παιδιά λειψά,). Τότε πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για τα καλά που μας έχουν τύχει.

Κάπως έτσι σκέφτομαι και αλληλεπιδρώ κρατώντας την ισορροπία μου με την πραγματικότητα αλλά και την εσωτερική μου ζωή.

Η μάνα λοιπόν δεν θα έπρεπε να γιορτάζει μια μέρα το χρόνο.

Ο αγώνας της είναι δύσκολος είτε είναι μέσα σε οικογένεια, (Πατέρας Μητέρα μαζί μεγαλώνουν παιδιά) είτε είναι μόνη της, εκτεθειμένη και απροστάτευτη.

Ο αγώνας είναι αγώνας. Η Μάνα είναι το τιμόνι των παιδιών και η διαμόρφωση της συμπεριφοράς τους γιατί από τη διαμόρφωση της συμπεριφοράς τους φτιάχνεται το μέλλον τους και η πορεία τους.

Η μάνα είναι υπεύθυνη για κάθε μορφή εξέλιξης του παιδιού.

Ο πατέρας πολλές φορές ακόμη και μέσα στην οικογένεια είναι παρατηρητής.

Και όταν οι γονείς χωρίζουν το βάρος πέφτει στη μάνα.

Ο πατέρας θα γυρίζει σαν αδέσποτο σκυλί δεξιά αριστερά με την κάθε μια που θα βρει να βολεύεται, θα δίνει μια διατροφή, θα μιλάει ανά δεύτερη μέρα στο τηλέφωνο και θα νομίζει ότι είναι τέλειος πατέρας.

Η μάνα θα τρέξει μάρκετ, γιατρό, σχολείο, υποχρεώσεις, ξενύχτια, προβλήματα, εφηβεία και και και και και... Αν η μάνα είναι λίγο αφασία τότε ο αγώνας της είναι πιο εύκολος.

Αν η μάνα είναι υπερπροστατευτική και αγχωτική τότε ο αγώνας της είναι δύσκολος και αν η μάνα δεν είναι μάνα αλλά ΜΗΤΕΡΑ δηλαδή ΤΕΡΑΣ τότε ο αγώνας της είναι επικίνδυνος.

Χρόνια πολλά Μανούλες ❣️ να χαιρόμαστε τα δημιουργήματα μας και να τα καμαρώνουμε για τον χαρακτήρα τους και τους τρόπους τους και όχι για τα πτυχία τους. ❣️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους