Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ιστορική η χτεσινή μέρα για τον κόσμο της περιοχής Κάμπου και της ευρύτερης περιοχής του Δήμου Λεύκας!!! Μια μεγάλη ομάδα από Κάμπο, από Τσακκιστρα ακόμη και από Πύργο 2 άτομα, περάσαμε ευχάριστα την ημέρα μας με αδέλφια, συγγενείς ακόμη και φίλους από τα παλιά, ξεκινώντας από την μοναδική Λευκά, το πανέμορφο αδελφό χωριό του Κάμπου Αμπελικου, φτάνοντας μέχρι τον ξακουστό Λιμνητη…. Θερμότατες ευχαριστίες εκφράζω εκ μέρους της κοινότητας μου και των 40 και πλέον ατόμων από την περιοχή που ήταν μαζί μας προς την UNFICYP και προς όλους τους αγαπητούς δικους μας ανθρωπους της περιοχής που ήταν μαζί μας!!! Τους ευχαριστούμε για την παρέα, για τα κεράσματα και το φαγητό και για την κάθε βοήθεια που μας πρόσφεραν γενναιοκαρδα.

Οι δικοί μας άνθρωποι του « Lefke tourism association» και όλοι οι άλλοι δικοι μας, που ήταν μαζί τους θυσιάστηκαν από το πρωινό μέχρι το βράδυ ώστε να περάσομε όσο πιο ευχάριστα γινόταν, κατι που πέτυχαν.

Μέρη ριζωμένα βαθιά στις καρδιές όλων, όλοι μας άνθρωποι από το ίδιο σπίτι και την ίδια οικογένεια κάναμε ότι ήταν δυνατό και περάσαμε θαυμάσια…. Ποτέ μου δεν ένιωσα τι σημαίνει τόσο Κύπριος όσο χτες …. Με τα άλλα μέλη της οικογένειας μας, κάποιους μας χωρίζει λίγο η γλώσσα, όσο για τη θρησκεία δεν το πιστεύω.

Κοινά συναισθήματα, κοινές ανησυχίες και έγνοιες…Κοινοί και εχθροί.

Είχα να πάω στη Λευκά 60 και κάτι χρόνια, την ένιωσα ως ένα μέρος της γειτονιάς μου.

Φιλόξενοι άνθρωποι, η μικρή τώρα πόλη διατηρεί τον χαρακτήρα της με τα περιβόλια της και την αρχιτεκτονική της…. Εντυπωσιακά τα Graffidies της, το όνομα της στην βόρεια είσοδο, το αγρινο στην άκρη της πλατείας της και ο αιώνιος νομοθέτης στο κεντρικότερο της σημείο, ο Σόλωνας ο Αθηναιος με το Θέατρο των Σόλων πίσω από αυτόν..,, Εκεί στην πλατεία και το παλιό κυβερνητικό κτήριο , όπου αποτέλεσε πριν πολλά χρόνια δικαστήριο και γραφεια του διοικητικού κέντρου της ευρύτερης περιοχής, εκεί και ο θηραιός της άλλοτε Αγγλικής διοίκησης, ο οποίος αναφέρεται στη στέψη του βασιλιά Της Αγγλίας Γεωργίου του 6ου … ( Τότε η Λευκά θεωρείτο ως η 7η επαρχία του νησιού.) Όσο για το μεταλλείο του Μαυροβουνιου άκουσα τόσα και το έβλεπα πάντα από μακριά, λίγο πιο πάνω από το φράγμα… Χτες ζήσαμε την ιστορία και τις ομορφιές του… Ευτυχήσαμε να ήταν και το φράγμα γεμάτο.

Εντυπωσιακό και το άγαλμα με τις επιγραφές του απεργού μεταλλωρύχου του 1948… τα τραινάκια του άλλοτε ξακουστού μεταλλείου της CMC μας υπενθύμισαν τον άλλοτε ρόλο τους… Τότε ο μισός πληθυσμός του Κάμπου εργαζόταν εκεί…. Είχε και κατοίκους τότε ή Λευκά με καταγωγή τον Κάμπο.

Προσωπικά σε συγκίνησε η μετάβαση μας στο Αμπελικου.

Δεν είχα πάει ποτέ, το έβλεπα από απόσταση λίγων εκατοντάδων μέτρων από την πάνω του Ν μεριά… Καταλύσαμε στο εστιατορειο Ambeli…. Η θέα από εκεί πέραν του σπιτιού ονείρου!!! Πως να μην δακρύσω πηγαίνοντας προς τα εκεί; Ο ΔΡΟΜΟΣ που στέρησε σχεδόν τα πάντα από τον Κάμπο, «κλειστός» από το 1964… Ο ΔΡΟΜΟΣ που θα μπορούσε να αναστήσει τον Κάμπο ακόμη και κάτω από τις απεχθείς σημερινές κατοχικές συνθήκες στο νησί μας… Δεν τον είχα ξαναδεί αλλά τον είχα βαθιά μες την καρδιά μου και διακαώς επιθυμώ μαζί με όλο τον κόσμο του Κάμπου το άνοιγμα του όσο πιο σύντομα γίνεται… Εκεί στο Ameli του Αμπελικου «κόψαμε» και πολλές κουβέντες, θυμούμενοι τα παλιά, τον Κάμπο και τον κόσμο του, την τόσο αδελφική και συγγενική σχέση με το Αμπελικου, τις δουλειές των ανθρώπων τους, την τόσο οικογενειακη τους σχέση… Χαιρετίζοντας την τόσο θερμή συνάντηση ανάφερα πως «στον Καμπο λένε τα καλύτερα λόγια για τους ανθρώπους της περιοχής εκεί και τους νοσταλγούν, προσμένοντας την ώρα που θα περάσει το συρματομπεγμα.» Ανάφερα ακόμη πως «όλοι ζούμε στην ίδια γη στο ίδιο σπίτι, κάτω από τον ίδιο ουρανό με κοινή την έγνοια για τα παιδιά μας, για αυτό κανένα όπλο και καμία δύναμη δεν έχει την ισχύ να νικήσει τις αιώνιες αξίες για τις οποίες όλοι μας αγωνιζόμαστε…Αυτό το εχομε ιερή υποχρέωση για να δώσουμε μέλλον στα παιδιά μας και στην πατρίδα μας!!! Η απάντηση που πήρα πιο συγγινητικη, «σαν θα ξαναβρεθούμε, όλοι ως μια οικογένεια να έχουμε μαζί μας τους νεότερους, να δουν και να ακούσουν πόσο βαθιά είναι η σχέση μας!!!» Σε ανάμνηση της ημέρας πρόσφερε στο οργανισμό της Λεύκας ένα αριστούργημα του (πλουμιστο κολοτζι) με χίλια δυο μηνύματα, ο καλλιτέχνης Γιαννάκης Ιωάννου… Φροντίσαμε και είχαμε μαζί μας και άλλα μοναδικά δώρα από τον Κάμπο.

Ενθύμια από το πάρκο Sakura, πάστες του Κάμπου.

Πάστες του Κάμπου και δακτυλα από το χωριό φροντίσαμε και πήραν όλοι…. Σε ανάμνηση του της ημέρας μου προσφέρθηκε ένα μικρό καδράκι με κουκούλια, έργο κυριών της Λεύκας… Εκεί στο Αμπελικου είπαμε να περπατήσομε όλοι μαζί και στο παλιό χωριό… μια και ήταν και αυτό μέσα στο πρόγραμμα της ημέρας…. Τα συναισθήματα πάλι κορυφωμένα, πιο πάνω το ύψωμα «αλέτρι» στρατηγικό σημείο που εγκαταλείφθηκε από απερισκεψία τον Οκτώβρη του 1974…. Λίγο πιο κάτω οι σκουριές του χαλκού που υποδηλώνουν πως η εκμετάλλευση του ξεκίνησε πρώτα εκεί γύρω στο 1800 πΧ (Μέση εποχή του χαλκού). Ακόμη από ένα λατομείο εκεί δίπλα πήραν τις πέτρες και το 1931 κτίστηκε το καμπαναριό του Αη Κυριακου στον Κάμπο.

Δεν χόρταινα να περπατώ, να κοιτάζω και να σκέφτομαι χίλια δυο… Οι χωριανοί εξ Αμπελικου συγγενείς με κάλεσαν στο καφενείο…για να μου προσφέρουν κάτι…δεν είχαμε όμως χρόνο και οι πλείστοι συνέχισαν προς το λεωφορείο…Δεν ήθελα να τους χαλάσω το χατίρι και πήρα ένα ποτήρι νερό… Εκεί μου πρόσφεραν ένα αναμνηστικό πιάτο του χωριού με μέσα φωτογραφία του Αγρινίου και του σταφυλιού (εμβλήματος της κοινότητας τους)… Το χάρηκα αφάνταστα όχι ως δώρο αλλά ως κάτι που με βασάνιζε για δεκαετίες εδώ στον Κάμπο…Όλοι λέγαν τα καλύτερα λόγια για αυτό το χωριό και όλλοι είχαν περιουσίες και δικούς τους ανθρώπους έξι!!! Άσε που στο πιο ψηλό σημείο της κοιλάδας Κάμπου υπάρχουν οι τοποθεσίες «Αμπελιτζια» και «αμπελικουιν». Είναι άραγε τυχαίο το γεγονός; Είχα ακούσει πως όχι… Τώρα με το καλό και θεού θέλοντος, είστε/είμαστε όλοι καλεσμένοι στο φεστιβάλ κερασιού στις 6 και 7 του προσεχούς Ιουνίου στον Κάμπο!!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους