ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗ ΓΕΛΑΝΕ; Ο ΙΟΝΕΣΚΟ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ! θα ήθελα να γράψω μια μέρα που να γελάει το χείλη μας, ακόμη και με τη σκέψη της διαφαινόμενης προοπτικής για κοινωνική ευημερία, για πολιτική ευθύνη...

Πλήρες Κείμενο:

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗ ΓΕΛΑΝΕ; Ο ΙΟΝΕΣΚΟ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ! θα ήθελα να γράψω μια μέρα που να γελάει το χείλη μας, ακόμη και με τη σκέψη της διαφαινόμενης προοπτικής για κοινωνική ευημερία, για πολιτική ευθύνη ανυπότακτη σε σκοπιμότητες συμφερόντων, για την αποκατάσταση σε πολιτικό επίπεδο ενός σταθερού συνδέσμου μεταξύ αιτίου και αιτιατού.

Για την αρμονία της ατομικής ελευθερίας με την κοινωνική ελευθερία.

Για την όξυνση της ευθύνης του πνεύματος, που θα εκαλείτο να τεχνουργήσει και πάλι για την κοινωνία ενότητες και συνδέσμους ζωτικούς, αφού του πνεύματος φορείς πρέπει να είναι οι ανεξάρτητοι άνθρωποι, οι συνειδήσεις που φέρουν το αιματηρό γνώρισμα της ελευθερίας. θα ήθελα να γράψω μια μέρα που να γελάει το χείλη μας, για όλα τα παραπάνω, χωρίς να γελάσουν μαζί μας που "γελάσαμε". Όμως, μόνο οι οσφυοκάμπτες και οι ασπόνδυλοι της πολιτικής με τις δηλώσεις τους, που συνοδεύονται από άφθονη έκκριση σιέλου, γελάνε! Γελάνε μ' αυτά που λένε.

Γελάνε μ' αυτά που ακούνε.

Γελάνε μ' αυτά που λένε και κάνουν και βρίσκουν απήχηση στη μωροπιστία μας.

Γελάνε από άκρατη και υπερφίαλη ικανοποίηση, έχοντας αποβάλλει κάθε αίσθημα αιδούς.

Γελάνε μ' αυτά που παθαίνουμε. γελάνε με τις παθογενείς επιρροές των πράξεων τους σε ευαπάτητες κοινωνικές ομάδες.

Και διερωτάται κανείς αν έχουν χάσει παντελώς το αίσθημα της πραγματικότητας, οπότε είναι πλέον στη δικαιοδοσία της ψυχοδιαγνωστικής και της ψυχοφυσιολογίας η αντιμετώπιση του ψυχονευρωτικού τους γέλιου, που συνοδεύει τα πολιτικά τους αισχρουργήματα.

Γελούσανε και παλαιότερα.

Γελούσανε με τις "καλύτερες μέρες", γιατί τελικά απεδείχθησαν μόνο δικές τους και δεν έγιναν ποτέ δικές μας.

Γελάνε και σήμερα με τα βαυκαλήματά τους για το "επιτελικό κράτος" και τις "μεταρρυθμίσεις", για το "πρωτογενές πλεόνασμα", που εξασφαλίζεται αποκλειστικά από την οικονομική αφάιμαξη των εξαθλιωμένων κοινωνικών ομάδων.

Και μπορεί να διαθέτουν βεβλαμμένο νουν και ψυχική ανισορροπία, αλλά το σαρδόνιο γέλιο τους έχει ερείσματα.

Έχουν αντιληφθεί ότι τούτος ο ανεπίδεκτος μάθησης λαός, ο γενικά επιλήσμονας λαός, ο οποίος δεν έχει διαμορφώσει μια συγκεκριμένη στάση ζωής, είναι ευεπίδεκτος στην πολιτική κοροιδία και στα ψέματα.

Και γελάνε ανενόχλητοι οι κυβερνώντες και οι κομματικοί εγκάθετοί τους, γιατί η κοινωνία φαίνεται άναυδη και αμήχανη, να παρακολουθεί τις παλινωδίες και τα ψέματα των πολιτικών.

Και οι Έλληνες ξεριζωμένοι από την πραγματικότητα και τον ρεαλισμό των καιρών, διαπιστώνουμε πως φταίει ό,τι μας λένε πως φταίει, αρκεί το φταίξιμο να μη μας συμπεριλαμβάνει.

Δεχόμαστε μαζοχιστικά το ρόλο του θύματος, αλλά όχι του φταίχτη.

Και η κομματοκρατία, αφού εκφύλισε την ίδια την πράξη της ζωής, εννοεί και επινοεί καινούργιες μορφές θυματολογίας.

Φτάσαμε έτσι, χωρίς να το έχουμε συνειδητοποιήσει, στη χρεοκοπία και της ίδιας της εκδίκησης.

Κι αυτή, έστω αρνητική, είναι ένας τόπος να σταθείς, όπως και ο θυμός.

Τώρα δεν υπάρχει ούτε αυτός ο τόπος.

Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που τούτος ο λαός έφτασε να τρώει τις σάρκες του.

Και μακάρι η ποινή του εκφυλισμού μας να είναι ο χαμός.

Γιατί όσο συνεχίζεται η ρευστοποίηση του μυαλού και του συναισθήματός μας ως λαού, είναι βέβαιο ότι θα περάσουμε στον τραγικό κύκλο της ανεμπόδιστης κατάπτωσής μας.

Ξεκομμένοι από κάθε εσωτερικό κράτημα, θα αφηθούμε ακόμη περισσότερο έρμαιοι στο αγοραίο κομματικό λεξιλόγιο, που αιτιολογεί τα πάντα, χωρίς να δεσμεύεται από τίποτα.

Τελικά σε τούτη τη χώρα και στα τελματωμένα της νερά, καθρεπτίζεται όλη η κακοδαιμονία ενός πολιτικού συστήματος, που παράγει κοινωνική δυστυχία και αθροίζει θρασύτητα με απάτη, "ξερνώντας" πάνω στην αξία που λέγεται άνθρωπος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους