Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήταν η αφιέρωση μιας κόρης σε μία μάνα κι έκρυβε από πίσω πόνο και μνήμη, όχι γιορτή και κατανάλωση.

Κι αφορά κάθε είδους μητρότητα, όχι αυτήν που συνδέεται με έναν μόνο τρόπο ζωής, όπως καταχρηστικά (και καταναλωτικά) έχει καθιερωθεί. Η Άννα Μαρία Τζάρβις (1 Μαΐου 1864 - 24 Νοεμβρίου 1948), η κοινωνική ακτιβίστρια, η δρώσα στην πολύ ιδιαίτερη σε σχέση με τα κοινωνικά κινήματα Εκκλησία των Μεθοδιστών, γεννήθηκε από την συνονόματη μητέρα της Άννα Μαρία Ριβς την Πρωτομαγιά του 1864 στη Δυτική Βιρτζίνια, από μια μητέρα που αγωνίστηκε πολύ να αναθρέψει τα 11 παιδιά της (σε εποχή που δεν μπορούσε καν να πει ‘όχι’, που δεν είχε έλεγχο του κορμιού της, που οι γυναίκες –οι άνθρωποι γενικά- δεν γνώριζαν από αντισύλληψη) και είδε τα 7!! από αυτά να πεθαίνουν στα παιδικάτα τους.

Η μητέρα της είχε εκφράσει συχνά την επιθυμία για μια τέτοια ημέρα τιμής και μνήμης και μετά το θάνατο της η Jarvis προσπάθησε μέσα από το γυναικείο κίνημα να το πραγματοποιήσει.

Παρόλο που στο τέλος απογοητεύτηκε από την εμπορευματοποίηση της ημέρας, (η ίδια που αγωνίστηκε μια ζωή πέθανε φτωχή σε ένα σανατόριο το οποίο πληρωνόταν από γυναίκες και άνδρες του κινήματος) η ημέρα έμεινε κι εξαπλώθηκε στον κόσμο, αφού αφορούσε ένα παγκόσμιο σύμβολο, μια ανθρωπολογική ‘σταθερά’, ένα "γεφύρι" που μας συνέχει όπου γης.

Κι όμως, μέρος της Τιμής στην ημέρα θα έπεπε να είναι και μνημόνευση των χειραγωγήσεων που συνοδεύουν τον όρο που τιμάται.

Θα έπρεπε να είναι και υπενθύμιση πως συνομίλησε και συνομιλεί με τους καιρούς και πως δεν πραγματωνόταν ούτε πραγματώνεται πάντα με τον ίδιον τρόπο ούτε κατά εποχή ούτε κατά ομάδες ανθρώπων, πώς πίσω από το μεσοαστικό πρότυπο της ευτυχισμένης οικογένειας στο οποίο επικεντρώνεται η μέρα υπήρξαν μητέρες που τν πραγμάτωσαν από ανάγκη (μητέρες στν Καρχηδόνα κατά τν αρχαιότητα που βλεπαν τα παιδια τους να θανατώνονται δίχως ένα δάκρυ, προλεταριες κλεισμενες 18ωρα σε χώρους εργασίας που βλεπαν τα παιδια τους να πεθαινουν μαζικά στις γυρω απο τα εργοστασια παραγκουπόλεις στην αρχή τς εκβιομχάνισης), είτε από επιλογή με άλλον τρόπο.

Θα έπρεπε να είναι και η ανάδειξη του πόσο η επιβολή του μαρτυρολογικού προτύπου της υπέρτατης θυσίας συνέβαλλε και συμβάλλει σε ενοχικά, νευρωτικά παιδιά, όπως και η προώθηση ενός προτύπου γύρω από τα ατομικά δικαιώματα, τα τόσο σημαντικά όταν συνδέονται και δεν αποκόβουν από την ευρεία και επιμέρους συλλογικότητες που συνέχουν τους δεσμούς των ανθρώπων αρχίζονταςαπό ένα σπίτι, το τόσο χειριστικό επίσης όταν κάνει τ' αντίθετο, συμβάλλει σε κυνικά κι αδιάφορα. θα έπρεπε να είναι και η άβολη μνήμη σκοτεινών πλευρών που δμιουργούν τις φυλακές τς παιδικής μας ηλικίας (Άλις Μίλλερ) αλλά και των φωτεινών που μας στηρίζουν πάντα.

Θα έπρεπε να είναι και ποσο η βιοπολιτική το στέρησε και το στερεί από γυναίκες άλλων ομάδων, θυμίζοντας τις πρακτικές της αποικιοκρατίας, της σκλαβιάς, τα πειράματα του Μένγκελε που έκαιγε τις θηλές λεχώνων και τις έκλεινε με το νεογέννητο τους στα χέρια μετρώντας κατά φυλή (Εβραϊκή, Ρομά, Σλαβική) σε πόσες ημέρες αυτό θα πεθάνει στην αγκαλιά της αδύνατον πια να το ταϊσει ΄μάνας του.

Όπως και να έχει η Ημέρα στην αρχή είχε ένα και μόνο σύμβολο. Το Λευκό Γαρύφαλλο (το Dianthus caryophyllus, ένα ανθεκτικό, πολυετές φυτό με καλλωπιστική αξία, με αποστολή΄'να ομορφαίνει' δλδ, κι όμως το 'ταπεινό', 'κινηματικό' γαρύφαλλο και πάλι!) , το οποίο περιέγραψε ως: «Η λευκότητά του είναι για να συμβολίζει την αλήθεια, την αγνότητα και την ευρεία φιλανθρωπία της μητέρας…. Το γαρύφαλλο άλλωστε δεν ρίχνει τα πέταλά του, αλλά τα αγκαλιάζει στην καρδιά του καθώς πεθαίνει, όπως οι μητέρες αγκαλιάζουν τα παιδιά τους στις καρδιές τους». Παρόλα αυτά η γιορτή της Μάνας είναι μια γιορτή με αρχαιοελληνικές αναφορές στην λατρεία της θεάς Κυβέλης, της μητέρας των θεών, όπως την προσφωνεί ο Πίνδαρος.

Όπως και το γαρύφαλλο πρωταγωνιστεί σε ένα από τα αγριότερα παραμύθια που μας κληροδότησαν οι αδερφοί Γκριμ.

Επιστρέφοντας στην ιστορία καθιέρωσης της ημέρας, ήταν Κυριακή 9 Μάη του 1914 όταν ο τότε αμερικανός πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον υπέγραψε διακήρυξη, σύμφωνα με την οποία η Ημέρα της Μητέρας καθιερωνόταν ως εθνική εορτή τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου.

Το γυναικείο κίνημα με τα χρόνια προσπάθησε να αναδείξει την Ημέρα ως Ημέρα Τιμής και Μνήμης σε αυτές που κοιλοπονούν, μεγαλώνουν, προστατεύουν, σπουδάζουν παιδιά που δεν μπορούν στην κοινωνική τους καταγραφή ούτε να έχουν τ’ όνομά τους, ως Ημέρα γι αυτές που γεννούν ή υιοθετούν παιδιά, ως Ημέρα Τιμής και Μνήμης γι αυτές που παλεύουν σε συνθήκες δύσκολες, σε πολέμους, προσφυγιές, κακοποιήσεις, σε αυτές που υιοθετούν άλλα πλάσματα ή δημιουργούν άλλου είδους παιδιά, πνευματικά ή υλικά.

Ακόμη και στις "ανάξιες" που πληγώνοντας κάνουν τα παιδιά τους πιο δυνατά.

Πάνω απ’ ‘όλα όμως σε αυτές που μπορούν να αγαπούν ό,τι κι αν έχουν επιλέξει να κάνουν στη ζωή τους (γιατί αν γεννάς για να συμπληρώνεις την εικόνα σου είσαι λιγότερο μάνα από αυτήν που γιατροπορεύει ένα πουλί για να θυμηθώ την Ντίκινσον) και δρουν σαν μάνες απέναντι σε όλα τα πλάσματα του κόσμου, γινόμενες γεφύρια ένωσης με το όραμα ενός λίγου καλύτερου κόσμου.

Σε όλες αυτές, και σε όσους τις συμπαραστέκονται, καθώς ξημερώνει η Ημέρα, αφιερώνω ένα απόσπασμα από το: "Το ψωμί της μάνας μου", του σπουδαίου Παλαιστίνιου ποιητή Mαχμούτ Νταρουίς "Δίχως την ευχή σου Είμαι πολύ αδύναμος για να σταθώ Μεγάλωσα πολύ Δώσε μου πίσω τους χάρτες των αστεριών που είχα παιδί" Μου λείπει το ψωμί της μάνας μου Ο καφές της μάνας μου Το άγγιγμά της Φουσκώνουν μέσα μου οι παιδικές μου αναμνήσεις Μέρα τη μέρα Πρέπει να δώσω αξία στη ζωή μου Την ώρα του θανάτου μου Πρέπει να αξίζω τα δάκρυα της μάνας μου ΥΓ Στην κόρη μου που εύχομαι να το διαβάσει κάποτε και να μπορεί ν αγκαλιάσει τον κόσμο βλέποντας όλον τον ορίζοντα πίσω από τα κουτιά, και τον εαυτό της... ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΚΙ ΟΛΟΥΣ γιατί όλοι κι όλες από μια μάνα γεννηθήκαμε... Δείτε λιγότερα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους