Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΑΜΑ Στον τοίχο απέναντι οι γονείς μου. Φωτογραφίες εβδομήντα χρόνων, με την αρχική τους κορνίζα, να ξεγελούν το χρόνο και ν’ αντέχουν.

Είχα καλούς γονείς που μας αγαπούσαν και μας φρόντιζαν όσο καλύτερα μπορούσαν σε πολύ δύσκολες εποχές.

Ο πατέρας μου έφυγε νωρίς, η μαμά μου τριάντα εφτά χρονών χήρα με τρία παιδιά στην ευθύνη της.

Ευτυχώς είχαν προλάβει να φτιάξουν ένα λυόμενο, εκτός σχεδίου, σπιτάκι, αποδείχτηκε μεγάλη βοήθεια.

Η μάνα μου ήταν σπαρτιάτισσα μάνα, σαν τις αρχαίες σπαρτιάτισσες που μεγάλωναν άντρες, έτσι μας μεγάλωσε, να σταθούμε στα πόδια μας όσο πιο γρήγορα.

Ή την ή επί τας! Μας ενέπνευσε με το παράδειγμα της, όχι με τα λόγια της.

Μια πολύ ικανή γυναίκα, που μεγάλωσε μέσα στον πόλεμο και σκλήρυνε.

Μια γυναίκα που αύξανε την ικανότητα της καθημερινά για να επιβιώσουμε, που έκανε δύο δουλειές, κι αν χρειαζόταν και τρεις θα έκανε, χωρίς ουσιαστική βοήθεια από πουθενά, μόνο από τα μικρά παιδιά της.

Δεν ξέρω που πάνε οι ψυχές, νομίζω πως ζουν μέσα σ’ αυτούς που αγαπήσανε.

Δεν φεύγουν οι άνθρωποι όσο ζουν στις μνήμες, όσο μνημονεύονται.

Αυτό έλεγα πριν στην Αλεξάνδρα μου που θα πήγαινε να δει τη δική της μαμά στο νοσοκομείο κι ήταν συγκινημένη που ίσως να είναι η τελευταία φορά που θα τη δει σε γιορτή της μητέρας.

Της έλεγα πως η δική μου μαμά έφυγε δέκα χρόνια πριν, όμως την μνημονεύω κάθε χρόνο τέτοια μέρα, της κάνω μνημόσυνο για την ψυχή της που υπάρχει μέσα μου!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους